Η Παρθένα και οι σέχτες με τα ράσα

Και τώρα; Τι μπορεί να πει ο πνευματικός; Πως πήρε ο Θεός την Παρθένα επειδή την ήθελε κοντά του; Πως αυτό ήταν το θέλημά Του και στον αρνητή σύζυγό της δεν μένει να κάνει τίποτε άλλο παρά να προσευχηθεί για την ψυχή της; Κι εκείνος; Θα αναζητήσει παρηγοριά στη σκέψη πως όλα είναι θέμα θείας βούλησης; Και αρκεί αυτή η σκέψη για να απαλλάξει τον εαυτό του από κάθε ευθύνη; Αλλά απαλλάσσεται από κάθε ευθύνη και ο πνευματικός;

Το ερώτημα δεν μπορεί να απαντηθεί από κανένα λαϊκό δικαστήριο. Και δεν μπορεί να απαντηθεί επειδή η ουσία του ερωτήματος είναι εάν ο πνευματικός είναι ηθικός αυτουργός σε έναν θάνατο. Εκείνος μπορεί να υψώνει το δάχτυλο και να δείχνει τον ουρανό με όλη την ευλάβεια ή την υποκρισία που διαθέτει. Αλλά το θέμα δεν είναι τι από τα δύο του περισσεύει. Είναι εάν κι αυτός και άλλοι ιερείς μπορούν, με την ισχύ που δανείζονται από την Εκκλησία, να προπαγανδίζουν ένα αντιεμβολιαστικό αντάρτικο. Εάν μπορούν να χρησιμοποιούν την πίστη και, ναι, να εκμεταλλεύονται το θρησκευτικό συναίσθημα του ποιμνίου για να επιβάλουν απόψεις που θέτουν τις ζωές των άλλων σε κίνδυνο.

Εύκολα απαντά κανείς. Η Παρθένα Κουτμερίδου σήμερα θα ζούσε. Ο γυναικολόγος της λέει πως την παρακαλούσε να εμβολιαστεί αλλά οι εκκλήσεις του έπεφταν σε ένα τείχος άρνησης. Ποιος όμως έχει δικαίωμα να χτίζει ένα τέτοιο τείχος χωρίς ίχνος ευθύνης όχι απέναντι στον Θεό του ή τη συνείδησή του αλλά απέναντι σε εκείνους που εγκλωβίζονται από πίσω του; Από την εποχή του Τσαρλς Μάνσον η απάντηση είναι πως κανένας δεν έχει ένα τέτοιο δικαίωμα. Ακόμη και εκεί όπου ο καθένας είναι ελεύθερος να επιλέξει το είδος της τρέλας του, οι σέχτες που καλούν τα μέλη τους να αυτοκτονήσουν για να συναντηθούν με εξωγήινους ή για να κλείσουν θέση για τη Δευτέρα Παρουσία κινητοποιούν τις αρχές. Γιατί θα πρέπει να εξαιρείται από τον κανόνα η σέχτα των πνευματικών; 

Η Εκκλησία μπορεί να ανέχεται αυτή τη σέχτα στους κόλπους της. Αλλά μάλλον δεν μπορεί να συνεχίσει να την ανέχεται η Πολιτεία. Η αντιεμβολιαστική ρητορεία από τους σεχταριστές με τα ράσα δεν είναι μια αβλαβής προπαγάνδα αλλά μια πρόσκληση στον θάνατο. Και ο θάνατος της Παρθένας Κουτμερίδου δεν μπορεί να είναι ο πρώτος σε μια σειρά από τέτοιους αυτοκτονικούς θανάτους, αλλά ο τελευταίος. Ας γίνει τουλάχιστον η Πάττυ, όπως την έλεγαν οι φίλες της, το κοινωνικό σύμβολο της αντίστασης απέναντι στις σέχτες. Και τα υπόλοιπα να τα αναλάβουν οι εισαγγελείς και οι φυσικοί δικαστές.