Μήπως ήρθε η ώρα να ευχηθούμε στον κύριο Λώρενς «Καλές γιορτές» αντί για «Καλά Χριστούγεννα»;
Η υπόθεση εργασίας είναι εξής: Είσαι υπάλληλος της Κομισιόν και ο προϊστάμενός σου στο τμήμα στέλνει σε σένα και τους συναδέλφους σου μια ηλεκτρονική κάρτα με ευχές. Η επίτροπος για την Ισότητα Έλενα Ντάλι υπέθεσε πως εάν πιστεύεις στον Βούδα, τον Αλλάχ ή δεν πιστεύεις πουθενά και η ευχετήρια κάρτα γράφει «Καλά Χριστούγεννα» έχεις σοβαρούς λόγους να παρεξηγηθείς. Κι έτσι συνέστησε, με ένα πόνημα 32 σελίδων, να αποφεύγεται οποιαδήποτε αναφορά στα Χριστούγεννα και οι ευχές να περιορίζονται στις «καλές γιορτές». «Περίοδος των Χριστουγέννων»; Οχι, «περίοδος των εορτών». Και επειδή οι παρεξηγήσεις δεν τελειώνουν ποτέ, πρότεινε ακόμη να αποφεύγονται στις τυχαίες αναφορές τα ονόματα «Mary & John» έναντι του σαφώς προτιμότερου για την ίδια «Malika & Julio».
Ποια είναι η Malika και ο Julio; Κανένας δεν ξέρει. Η επίτροπος πάντως που ξεκίνησε ως ριζοσπαστική ακτιβίστρια της θρησκευτικής ουδετερότητας κατέληξε να πετάξει τις «κατευθυντήριες γραμμές» της στα σκουπίδια έπειτα από τις αντιδράσεις που εκδηλώθηκαν. Τα Χριστούγεννα τη γλύτωσαν και ο κύριος Λώρενς του Ναγκίσα Οσίμα θα συνεχίσει να δέχεται αυτές τις ευχές γιατί κανένας στην Ιαπωνία, που είναι συμπαραγωγός της ταινίας, δεν πρότεινε την αλλαγή του τίτλου. Ή μήπως ήρθε η ώρα να ευχηθούμε στον κύριο Λώρενς «Καλές γιορτές» αντί για «Καλά Χριστούγεννα»;
Οι καλοί Χριστιανοί το ξέρουν. Στο όνομα της θρησκείας τους, αλλά εν αγνοία της θρησκείας τους, έχουν γίνει τα χειρότερα εγκλήματα. Ο Χριστιανισμός, μια θρησκεία αγάπης σύμφωνα με τον ακατονόμαστο πια ιδρυτής της, αμαυρώθηκε από τους φανατικούς ζηλωτές του. Η πολιτική ορθότητα δεν είναι (;) θρησκεία. Να όμως που στο όνομά της διαπράττονται όλο και περισσότερο λάθη - από αυτά τα λάθη που, σύμφωνα με τον γνωστό αφορισμό, είναι χειρότερα από το έγκλημα.
Το λάθος σε αυτήν την περίπτωση που είναι χειρότερο από το έγκλημα δεν είναι μόνο ο πολιτισμικός αυτοπεριορισμός στον οποίο καλούν οι ζηλωτές της πολιτικής ορθότητας στο όνομα μιας ουδετερότητας που τη μία αφορά τη θρησκεία, την άλλη το φύλλο και την τρίτη την καταγωγή. Ούτε μόνο πως η πολυπολιτισμικότητα φτάνει να ταυτίζεται με την ακύρωση πολιτισμικών στοιχείων. Το μεγαλύτερο λάθος είναι η θέση που αναγνωρίζεται στον φανατισμό. Γιατί η βασική υπόθεση στην υπόθεση εργασίας της επιτρόπου είναι πως ο βουδιστής, μουσουλμάνος, άθεος ή αγνωστικιστής υπάλληλος είναι αρκούντως φανατικός για να θεωρήσει πως με τις ευχές των καλών Χριστουγέννων προσβάλλεται η προσωπικότητά του, τα θρησκευτικά του συναισθήματα ή η ταυτότητά του. Είναι σαν να αναγνωρίζει η επίτροπος πως εργαζόμενοι σε έναν πολυεθνικό και πολυπολιτισμικό οργανισμό όπως είναι η ΕΕ είναι τόσο φανατικοί ώστε να αρνούνται την πολυπολιτισμικότητα.
Υποφέρει η ισότητα από την τυραννία της πολλών; Να το συζητήσουμε. Αλλά η θεραπεία δεν είναι να την κακοποιήσει μια μειοψηφία φανατικών που επιπλέον ρίχνει νερό στον μύλο του άλλου, του ταυτοτικού φανατισμού. Ποιους έβγαλε από τα ρούχα τους η επίτροπος; Τους ακροδεξιούς. Αυτοί ανέβηκαν στα κάγκελα για να πουν πως «η ιστορία και η ταυτότητά μας δεν μπορούν να ακυρωθούν». Αυτοί ακόνισαν τις λόγχες τους για μια νέα σταυροφορία. Κι αυτοί έριξαν τα δίχτυα τους για να ψαρέψουν νέες ψήφους. Όχι τις ψήφους των φανατικών. Αλλά των φοβισμένων που, σαν τον κύριο Λώρενς, δεν γιορτάζουν «γιορτές». Γιορτάζουν ακόμη Χριστούγεννα.
