Γιατί δεν έπρεπε να κλείσει η εστίαση

Η έλλειψη εστίασης απονευρώνει την οικονομία μιας πόλης. Είναι αυτονόητο πως δημιουργεί εκτός από τα άμεσα προβλήματα, πολλές δευτερεύουσες και τριτεύουσες επιπτώσεις από το εμπόριο έως τις υπηρεσίες.

Επίσης επιχειρηματικά και επιχειρησιακά το κλείσιμο και η επανεκκίνηση ενός καταστήματος έχει πάρα πολλές και αδιανόητες δυσκολίες. Σε μαζικό επίπεδο χώρας το πρόβλημα γίνεται δυσθεώρητο. Στο ψυχολογικό επίπεδο, το κλείσιμο της εστίαση,  δίνει το σύνθημα της νεκρής πόλης, δημιουργεί τρόμο, προβληματισμό και επιφύλαξη στη δημιουργική διάθεση των ανθρώπων. Στην πολεοδομική γλώσσα απονοηματοδοτεί την ελάχιστη ζωντάνια της δημόσιας ζωής, και στο κοινωνικό επίπεδο σε οδηγεί άπραγο και σε κατάθλιψη στο σπίτι.

Το πρόβλημα είναι περίπλοκο και πολυπαραμετρικό, δεν αντιλέγω. Ωστόσο η ήπια εστίαση (εστιατόρια - ημερήσια καφέ, μπαρ) δεν φαίνεται ότι δημιούργησε ιδιαίτερα προβλήματα, ούτε συμμετείχε κατά βάση στη διάδοση του ιού. Αντιθέτως τηρήθηκαν μέτρα. Και αν έψαχνες λίγο πρόχειρο αντισηπτικό για τα χέρια το έβρισκες στα τραπέζια των εστιατορίων. 

Όλοι ξέρουμε ότι η υπερμετάδοση, οφείλονταν στις νυχτερινές εξάρσεις, σε ανεξέλεγκτους συνωστισμούς, που πολλές φορές μεταφέρθηκαν ακούσια ή από λάθος του σχεδιασμού και στις πλατείες. Έτσι ο περιορισμός λειτουργίας μετά τις 9.00 το βράδυ, θα μου φαινόταν πιο εύλογος. Η ημερήσια κινητικότητα, που παράγει τη μέγιστη οικονομία θα έμενε σχεδόν άθικτη, με όλες βέβαια τις προφυλάξεις.

Ο διπλός στόχος της προστασίας της δημόσιας υγείας και της συγκράτησης της οικονομικής δραστηριότητας, θα ήταν ίσως πιο αποδοτικός. Το ίδιο ισχύει και για τα θέατρα και τους κινηματογράφους. Όλα αυτά χωρίς να έχω πρόσβαση σε επίσημους αριθμούς και εσωτερική πληροφόρηση. Αλλά αν υπήρχαν τέτοια στοιχεία τεκμηρίωσης, ας μας τα λέγανε. Με κοινή λογική σκέφτομαι και με θετική προαίρεση. Πριν το κλείσιμο θα είχε νόημα μία κλιμάκωση των περιορισμών. Οι μάσκες έξω άργησαν, και οι συγκοινωνίες είναι μια ανομολόγητη πληγή της παρούσας κυβέρνησης. Τώρα ο Νοέμβριος θα θυμίζει Μάρτιο. Σαν εφιάλτης. Δεν ξέρω αν έγινε το σωστό.