Το πρόβλημα με τη μετακίνηση 6

Εδώ που φτάσαμε, κάγκελα παντού. Ε, και; Κανένα αποτρεπτικό μέτρο δεν ωφελεί όσο αρνούμαστε να κατανοήσουμε ότι οι κανόνες φτιάχνονται για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες αυτών που απειλούνται, δηλαδή όλων μας. Από τη στιγμή που επιβλήθηκε η απαγόρευση κυκλοφορίας, ήταν επόμενο ότι η πιο διασταλτική, συχνά καταχρηστική ερμηνεία των οδηγιών θα έβρισκε χώρο στον αριθμό έξι, στη «σωματική άσκηση σε εξωτερικό χώρο ή κίνηση με κατοικίδιο ζώο» και τα λοιπά. Στη Θεσσαλονίκη, όπου ο δημόσιος χώρος δεν είναι δα και κανένα εν αφθονία αγαθό, είναι γνωστό ότι τα τσιμέντα στη Νέα Παραλία αναστενάζουν καθημερινά. Όχι πια. Τώρα το θαλάσσιο μέτωπο και οι χώροι περιπάτου περιφράσσονται από κιγκλιδώματα και τα πηγαινέλα συρρικνώνονται στο ισχνό 08:00 – 14:00. Πάλι καλά να λες. Τι γίνεται όμως στο εξής;

Το να περιμένεις μια τυπικά ζεστή, πανέμορφη μέρα της ελληνικής άνοιξης από τον πληθυσμό να κλειδαμπαρωθεί κατά την περίοδο που τα σπίτια μας έχουν γίνει σαν το Μπέργκχοφ, το σανατόριο όπου έμεινε για επτά χρόνια ο Χανς Κάστορπ στο «Μαγικό βουνό» του Τόμας Μαν, είναι κομματάκι υπερβολικό. Όσο υπάρχουν άνθρωποι, θα υφίσταται και η ανάγκη εξωστρέφειας, έστω στο επιτρεπτό μίνιμουμ ενός πλανήτη ο οποίος πολιορκείται από την απειλή του κορωνοϊού. Στη Θεσσαλονίκη, τον Βόλο, τον Άλιμο, ή οπουδήποτε αλλού οι ενοχλητικότατα κοσμοβριθείς συναθροίσεις διεκδικούν την κάλυψη των Μέσων Ενημέρωσης και την ανοησιολογία των σόσιαλ μίντια, η λύση δεν είναι η μετακύλιση των ευθυνών στις Αρχές μέσω αυστηρότερων περιορισμών. Στο ασφυκτικό περιβάλλον του κορωνοϊού, καθένας μας καλείται να δημιουργήσει τη δική του νοοτροπία, τον δικό του τρόπο ύπαρξης. Ταυτόχρονα, τα σκυλιά πρέπει να τιμήσουν τη ρουτίνα τους, τα παιδιά να ξεσκάσουν, οι σπόρτσμεν να αθληθούν και ο κοσμάκης να αναδυθεί από τον βάλτο της επιβεβλημένης οκνηρίας του.

Καθώς τον πρώτο λόγο έχουν οι ειδικοί, ας ανατρέξουμε στα απλά: «Θα συνιστούσα οι άνθρωποι να βγουν για περίπατο τις ώρες που έχουν μικρότερη κίνηση οι δρόμοι, να περπατούν σε μέρη όπου υπάρχει λιγότερος κόσμος και υπάρχει η δυνατότητα να απλωθούν και μη σταματάτε να μιλήσετε σε κάθε γείτονά σας», επισημαίνει η Κάρολαϊν Κανούσιο, επιδημιολόγος στο πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια. Ενώ η Κρίσταλ Γουάτσον, καθηγήτρια Ασφάλειας της Υγείας στο Johns Hopkins υπερθεματίζει: «Αν δεν βρίσκεσαι εντός δύο μέτρων από κάποιον άλλον, σε κάθε άλλη περίπτωση δεν διατρέχεις μεγάλο κίνδυνο. Οπότε νομίζω ότι ο κόσμος θα πρέπει να βγαίνει στη λιακάδα. Το να βγάζεις τον σκύλο σου για βόλτα, ή να πηγαίνεις σε ένα πάρκο διατηρώντας απόσταση, είναι ασφαλές και απαραίτητο». Στοιχειώδη όλα αυτά, θα πείτε. Γιατί ωστόσο και τόσο δύσκολα; Σήμερα είμαστε όλοι ίσοι, μας ενώνει όλους η κοινή ανάγκη να νικήσουμε τον κορωνοϊό. Η επιβίωση θα έπρεπε να είναι το μοναδικό μεγάλο συλλογικό πάθος της εποχής μας. Ας δώσουμε την έμφαση στο «συλλογικό». Everybody loves the sunshine, σύμφωνοι. Αρκεί να μη γίνει ο επιτύμβιος των εξόδων μας.