Κορωνοϊός μετά: Αρκούν τα τρισ. ή πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία;

«Η τραγωδία της πανδημίας θα περάσει αργά ή γρήγορα. Είναι μια μεγάλη ευκαιρία να αποτελέσει μία αλλαγή στον τρόπο ζωής των δύο τελευταίων δεκαετιών διεθνώς. Δεν θα πρέπει να τη χάσουμε», μου αναφέρει από την άλλη άκρη της γραμμής, φίλος γιατρός που ζει και εργάζεται τα τελευταία χρόνια στην Αμερική, αλλά επισκέπτεται συχνά την Αθήνα, όπου γεννήθηκε.

Τι εννοείς; τον ρωτάω. «Παρόμοιες απόψεις ακούγονται και γράφονται ολοένα από περισσότερους στα κοινωνικά δίκτυα. Όλες έχουν το ίδιο πνεύμα, πως ζούσαμε-ζούμε χάλια εξαιτίας υπερβολών, αλλοτρίωσης, εκμετάλλευσης κ.λπ., γι’ αυτό μας προέκυψε ο ιός. Στην πραγματικότητα, όμως, οι ιοί έχουν κατά καιρούς δημιουργήσει επιδημίες όχι κατ’ ανάγκη επειδή οι άνθρωποι είναι κακοί, αλλά επειδή αυτή είναι εκ φύσεως η «δουλειά» μερικών ιών: να μολύνουν και να εξαπλώνονται».

Τι απαντάς, σε αυτό; 
Μέτρον άριστον, απαντώ. Καθώς όλα είναι πλέον αλληλένδετα στο παγκόσμιο χωριό που ζούμε, τα πάντα σχετίζονται μεταξύ τους, σε μεγάλο βαθμό. Καθώς δεν τηρήσαμε πουθενά το μέτρο, ήταν ευνόητο αργά ή γρήγορα να φθάσουμε σε τραγωδίες, όπως ο κορωνοϊός. Υπερβολή σε όλα. Στην υιοθέτηση και χρήση της τεχνολογίας, στην κατανάλωση των παγκόσμιων ενεργειακών πόρων, στην κατανάλωση των φαρμάκων, στον αριθμό των ταξιδιών και των μετακινήσεών μας, στην καθημερινότητά μας, στον τρόπο που διασκεδάζουμε, που κυκλοφορούμε έξω, στον τρόπο που διαχειριζόμαστε τον εργασιακό μας χρόνο ώστε να είναι αποτελεσματικός και να μη μας οδηγεί σε λάθη, στον τρόπο που υπακούμε στους νόμους και στις συστάσεις της πολιτείας, στο χρόνο –ολοένα και λιγότερο – που αφιερώνουμε στις οικογένειές μας με το πρόσχημα της δουλειάς. Και τελικά στις νοοτροπίες μας, στη συμπεριφορά μας, που μας καθορίζει ως ανθρώπινες οντότητες. Με απλά λόγια, όλα έχουν κάποια όρια, που εάν ξεπεραστούν για μεγάλο χρονικό διάστημα, για δεκαετίες οδηγούν σε τραγικές συνέπειες. Πώς συνδέονται τώρα όλα αυτά με τον κορωνοϊό; Συνδέονται απόλυτα!

Κάποια συγκεκριμένα παραδείγματα θα μπορούσες να μας δώσεις;
Όταν τα κάθε είδους αντιβιοτικά λαμβάνονται δίχως συνταγή, σαν ντεπόν, προληπτικά σε αρκετές περιπτώσεις, πως να αντιμετωπίσεις έναν ιο; Όταν διεθνώς οι αρμόδιες αρχές συστήνουν ή και επιβάλλουν περιορισμόυς κυκλοφορίας και δεν τηρούνται δεν είναι θέμα τρόπου ζωής; Δηλαδή, κακών νοοτροπιών; Η “ασέβεια” στον ανθρώπινο οργανισμό από τον τρόπο ζωής δεν τον κάνει πιο ευάλωτο σε ιούς; Ακόμη και στον κορωνοϊό;

Έτσι συνδέω, όχι τόσο τη γέννηση του κορωνοϊού, όσο την εξάπλωσή του.
Εάν υπακούαμε στις συστάσεις, εάν όλες οι αρχές είχαν περισσότερη ευθύνη πριν ξεσπάσει η επιδημία, εάν δεν υπήρχαν εκατοντάδες χιλιάδες άσκοπες πτήσεις θα εξαπλωνόνταν τόσο γρήγορα οι ιοί; Ταξίδια περιττά από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη που επιβαρύνουν και το περιβάλλον. Δεν είναι αλληλένδετα όλα αυτά;

Ένα νέο ξεκίνημα, λοιπόν;
Οι επόμενες ημέρες -που θα ζούμε σε ένα καθεστώς περιορισμού- ας αποτελέσουν για τον καθένα μας μία ευκαιρία να αναρωτηθούμε:
Από τη μεριά μας διαχειριζόμαστε με μέτρο τη ζωή μας, τις σχέσεις μας, επαγγελματικές και προσωπικές; Διαχειριζόμαστε με μέτρο τη σχέση μας με τον ίδιο μας τον εαυτό αλλά και με το φυσικό περιβάλλον που ζούμε;
Όλα αρχίζουν και τελειώνουν από τις ανθρώπινες συμπεριφορές, τη διαχείριση του εαυτού μας, του χρόνου μας και κατ´ επέκταση του κόσμου που δημιουργούμε.
Όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά έχει μερίδιο ευθύνης σε ό,τι καλό ή κακό συμβαίνει σε αυτόν τον αλληλοεξαρτώμενο κόσμο που ζούμε. Εάν μετά το πέρας μιας πανδημίας, μιας τραγωδίας όπως αυτή του κορωνοϊού, μας οδηγήσει ξανά ακριβώς στο ίδιο σημείο εκκίνησης, στον τρόπο ζωής που είχαμε πριν την εμφάνισή του, τότε πραγματικά οι ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο λιγοστεύουν.
«Τότε δεν μας σώζουν ούτε τα τρισεκατομμύρια ευρώ ή δολαρίων που μας μοιράζουν απλόχερα -μετά όμως το ξέσπασμα της επιδημίας- η Κριστίν Λαγκάρντ από τη θέση της επικεφαλής είτε του ΔΝΤ είτε της ΕΚΤ, η FED και άλλοι διεθνείς οργανισμοί. Δεν αρκούν τα τρισ. που βρέθηκαν για να σώσουν τον κόσμο και τις οικονομίες από τους κορωνοϊούς. Αρκούν οι νοοτροπίες, να αλλάξουν προς το καλύτερο, που δεν αποτιμώνται με χρήματα», μου αναφέρει καθώς πηγαίνει στη μάχη που γίνεται και στο δικό του νοσοκομείο.