Γεια σου πίθηκε

Είπα κι εγώ να γράψω κάτι για τη Δούρου. Για το νέο πρόσωπο της γυναίκας στην εξουσία, που την ασκεί σα να ’ταν άνθρωπος των σπηλαίων, σα να μην υπήρξε ποτέ στο παρελθόν δημοκρατία. Στην αρχή είχαμε το «όλοι ένα βήμα πίσω» και συν τω χρόνω ήρθε και «η στραβή». Λίγα, για να πεις: δώστε της άλλη μια ευκαιρία να βρει τα πατήματά της μέσα σ’ ένα κόσμο τόσο αντρικό.

Αν δεν είχε προηγηθεί η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η αντιπρόεδρος Τασία, η παγερή Αχτσιόγλου καθώς και εκείνες που αποθησαύριζαν τα λεφουδάκια τους ένα εικοσιτεράωρο πριν από τα capital control, μπορει και να της την χάριζα. Τώρα όμως κωλύομαι. Με εμποδίζουν οι ίδιες αρχές πάνω στις οποίες επάτησαν και αποπάτησαν για να μας πουν τι;  Ότι οι γυναίκες είναι δύναμη αλλαγής μόνον και μόνον επειδή έχουν το χρωμόσωμα Χ εις διπλούν. Μωρ’ τι μας λες;

Ο όρος μπορεί να μην είναι δόκιμος αλλά, με κάτι τέτοια, έχω ήδη αρχίσει να αισθάνομαι δυσφορία φύλου. Δεν νοιώθω καλά μεσα στο πετσί μου, πώς το λένε; Το λένε ένοπλες θεραπαινίδες του Οτσαλάν και του Καντάφι. Το λένε τσιρλίντερς του Κιμ Γιονγκ Ουν, χαρέμι και βιολογισμό που είναι δομικό χαρακτηριστικό του ναζισμού. Το λένε βιτσιόζο μισογυνισμό που δεν θέλει να ξέρει ότι στα πιο ακραία ποπουλιστικά κόμματα της Ευρώπης και στις νεοναζιστικές τους αποφύσεις, κουμάντο κάνουν γυναίκες με ψηλά τακούνια.

Η βιολογία είναι μια μεγάλη και διαρκώς εξελισσόμενη επιστήμη αρκεί να μείνει στο εργαστήριο και στην φιλοσοφία και να μην διαχυθεί στην πολιτική. Αποπολιτικοποιώντας συστηματικά το γυναικείο ζήτημα, δίολου απίθανο, μια μέρα, να πέσεις πάνω στην Ελένη Ζαρούλια, εκεί σε θέλω...

Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να επανορθώσουμε αμέσως μόλις παρέλθει το δεκατετράμηνο μέχρι τις εκλογές, έτσι όπως μας το ξέκοψε ο Σκουρλέτης. Μαζί με το θεσμικό, οικονομικό, ηθικό και δομικό ξεχαρβάλωμα της Δημοκρατίας να βάλουμε τις γυναίκες στη μικρή περιοχή της αξίας, της συναίσθησης και της πολιτικής ευθύνης. Κι ας σκοράρουν οι πιο ικανές κι όποιες πραγματικά το θέλουν.