«Μια χαριτωμένη πιτσιρίκα πλησίασε τον πρωθυπουργό και του πρόσφερε ένα μπουκέτο με τριαντάφυλλα»...
Η Συμπύκνωση μιας ολόκληρης πολιτικής φιλοσοφίας. Διότι, τελικά, το μόνο που χρειάζεται για να βγούμε από την κρίση είναι να προσληφθούν οι άνεργοι του ιδιωτικού τομέα στο Δημόσιο. Το ΠΑΣΟΚ και οι μηχανισμοί του θα επανέλθουν σαν να μην πέρασε μια μέρα. Και, μάλιστα, με το πιο φτηνό ρουσφέτι που μπορούσαν να ονειρευτούν ποτέ.
O Forrest Gump, μεταφράζει τις ειδήσεις της εβδομάδας
Η Είδηση «Αυτοί είναι οι φορείς του Δημοσίου που κλείνουν».
Η Μετάφραση «Ναι, δεν χορταίνει κανείς να σας δουλεύει».
Διότι και μόνο στη σκέψη ότι νοήμονες άνθρωποι πιστεύουν για μία ακόμα φορά την είδηση αυτή, που έρχεται κάθε τόσο στο προσκήνιο, δείχνει ότι έχουν ακόμα πολλά περιθώρια να συνεχίσουν να κάνουν ό,τι ακριβώς έκαναν. Οι λαφυραγωγοί του κράτους, αυτοί που σκέφτηκαν, ίδρυσαν, στελέχωσαν (κυρίως) και συνέχισαν να χρηματοδοτούν οργανισμούς όπως «Ινστιτούτο Αμυντικών Αναλύσεων» ή «Εθνικό Ινστιτούτο Εργασίας και Ανθρώπινου Δυναμικού», έρχονται ξαφνικά και δηλώνουν ότι θα σταματήσουν. Όπως το junkie δηλώνει ότι θα κόψει την πρέζα ή όπως ο κατά συρροήν ένοχος βίαιης συμπεριφοράς δηλώνει στη γυναίκα του ότι δεν θα την ξαναχτυπήσει.
Ναι, είναι οι ίδιοι που έβλεπαν μια ολόκληρη χώρα να γονατίζει από τους φόρους. Που έβλεπαν συνταξιούχους να μετράνε τα ψιλά τους μπροστά στα ράφια των σουπερμάρκετ. Οι πιο θρασείς από αυτούς, μάλιστα, αναγνώριζαν την αδικία και συγκλονισμένοι δήλωναν ότι θα την επανορθώσουν μόλις μπορέσουν. Αυτοί ήταν που συντηρούσαν από το υστέρημα μιας ολόκληρης κοινωνίας τους πελάτες τους στο «Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας» και στο «Εθνικό Ίδρυμα Θ. Κολοκοτρώνης ο Γέρος του Μοριά».
Μετά από δύο χρόνια, λοιπόν, υπάρχουν ακόμα μέσα που αναμεταδίδουν την είδηση με σοβαρότητα. Σαν να την πιστεύουν. Μόνο που, πλέον, αυτό δεν μπορεί να θεωρείται αφέλεια. Είναι συνενοχή. Γιατί η μεγαλύτερη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει κάποιος σε ένα γελοίο πολιτικό σύστημα απατεώνων είναι να συνεχίσει να το παίρνει στα σοβαρά. Δίνοντάς του ακόμα το δικαίωμα να ποζάρει σαν ισότιμος συνομιλητής.
Η Είδηση «Σάλος στο twitter με το tweet της Ελεωνόρας Μελέτη».
Η Μετάφραση «Τρεχάτε, γειτόνοι! Μια τηλεπαρουσιάστρια λέει δημόσια τη λέξη «πούτσες». Ντροπήηηηη»!!! Εκατοντάδες άνθρωποι συμμετέχουν στη συζήτηση ενός ακόμα «σάλου» από τους δεκάδες που προκύπτουν κάθε μέρα. Εξάλλου, σε ένα τυπικό μικροαστικό περιβάλλον οτιδήποτε αμφιλεγόμενο αναπαράγεται με την πρόφαση ότι προκαλεί «σάλο», ώστε να το καταναλώσουν χωρίς ενοχές όλοι. Με την πρόφαση ότι πρέπει να πάρουν θέση.
Η Είδηση «Πρωτοβουλία Βρούτση για να μην επαναληφθεί η Μανωλάδα».
Η Μετάφραση Μόνο με κάτι πιασάρικο, ξεχνιέται η αντικατάσταση του Κικίλια στον ΟΑΕΔ. Η πρώτη παράγραφος της είδησης, αμέσως κάτω από τον τίτλο, καταλήγει: «Ωστόσο ο Γιάννης Βρούτσης δεν έχει εκπονήσει ακόμα κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο…». Αλλά δεν χρειάζεται στην πραγματικότητα συγκεκριμένο σχέδιο. Μόνο μια ευρεία σύσκεψη με στελέχη υπουργείων, φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης και των οργανισμών ασφάλισης. Κρίμα μόνο που η σύσκεψη γίνεται στο υπουργείο. Τα ίδια αποτελέσματα –και ίσως καλύτερα– θα είχε αν γινόταν στην Πάολα.
Η Είδηση «Μια χαριτωμένη πιτσιρίκα πλησίασε τον πρωθυπουργό και του πρόσφερε ένα μπουκέτο με τριαντάφυλλα».
Η Μετάφραση «Εμείς τα κομματόσκυλα είμαστε ακόμα η εξουσία. Χωνέψτε το!» Ναι, κάπου εκεί στο Ζευγολατιό, ένας τύπος που δεν έχει δουλέψει ποτέ του, κάθε φορά που βλέπει τον Παπαγιαννόπουλο στην ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο» χαμογελάει από μέσα του και σκέφτεται ότι, όσο κι αν δείχνουν να αλλάζουν τα πράγματα, αυτός είναι ακόμα απαραίτητος. Και θα παραμείνει για πάντα. Γι’ αυτό δεν πρέπει να φοβάται όταν ακούει ότι ο Σαμαράς «σχεδιάζει ριζικές αλλαγές δομών και μηχανισμών στο κόμμα». Πρώτον διότι είναι ο ίδιος πρωθυπουργός που δέχθηκε την ανθοδέσμη από το κοριτσάκι χωρίς να ντρέπεται για τη «Μαυρογιαλούρεια» διάσταση της σκηνής. Και δεύτερον διότι η είδηση αυτή αναμεταδίδεται με ιερό ρίγος από δεκάδες site με δυσανάλογα πολλά banner κρατικών διαφημίσεων.
Πώς η κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο, η στάση της κυβέρνησης και η μετατόπιση της κοινής γνώμης επαναφέρουν το δίλημμα της κυβερνησιμότητας στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής
17°
