Το μεροκάματο του δρόμου (ή του τρόμου)

Μα πόσα λεφτά βγάζουν αυτοί που μοιράζουν φυλλάδια;

Πάντα την είχα την απορία. Όταν προχθές, μπαίνοντας στην πολυκατοικία, είδα να κοντοστέκεται ο ευγενικός και καλοντυμένος πενηντάρης με τα φυλλάδια κάποιας πιτσαρίας, του άνοιξα την εξώπορτα. Ίσως το πνεύμα των Χριστουγέννων με άγγιξε.

Επειδή όταν ρωτάς, πάντα κάτι χρήσιμο μαθαίνεις, του έπιασα την κουβέντα. Μου είπε ότι αν θέλω να παραγγείλω πίτσα (ποτέ δεν το κάνω), τότε να το κάνω μέχρι την μεθεπόμενη μέρα. Έτσι θα φανεί ότι κάνει τη δουλειά του με αποτελεσματικό τρόπο. Ενώ συζητούσαμε, σημείωνε με πολύ μικρά γράμματα σε ένα χαρτί Α4, τους δρόμους και τις κατοικίες από τις οποίες πέρναγε. Τον ρώτησα, αν πληρώνεται με κάποιο μπόνους ανά παραγγελία. Όχι, μου είπε. Παίρνω 4 λεπτά του ευρώ για κάθε φυλλάδιο. Προσοχή, όμως. Σε μία πολυκατοικία δεν αφήνω π.χ. 25 φυλλάδια (1 ευρώ είσπραξη) και φεύγω. Όοοοχι! Πρέπει να μπω μέσα και να αφήσω ένα σε κάθε πόρτα. Έρχονται δειγματοληπτικά ελεγκτές από την πιτσαρία. Αν βρουν τα φυλλάδια στην είσοδο της πολυκατοικίας, δεν παίρνω μία. Μπράβο επαγγελματισμός η πιτσαρία, σκέφτηκα. Και πόσα φυλλάδια μοιράζεις την ημέρα; Ε, γύρω στα 700, άρα 28 ευρώ. Αλλά δουλεύω 9 ώρες κάθε μέρα. 9 ώρες περπάτημα.

Κυριακή τον πέτυχα, άρα μάλλον δουλεύει πάνω από 25 μέρες το μήνα. Φθάνει ίσως τα 800 ευρώ. Ουδέν σχόλιον. Ή μάλλον δεν αντέχω να μην αναρωτηθώ; Πού δούλευε πιο πριν; Όταν πρωτοέμεινε άνεργος, πόσες πόρτες χτύπησε για να βρει μια δουλειά ανάλογη των προσόντων του; Πότε έριξε τις απαιτήσεις του και είπε στην οικογένειά του (και στον εαυτό του) «μια δουλειά να είναι και ό,τι να ’ναι»; Πώς αισθάνεται από εκεί που ήταν π.χ. πωλητής, ή υπάλληλος λογιστηρίου, σήμερα να μοιράζει φυλλάδια; Με τι δύναμη σηκώνεται το πρωί και ανακαλύπτει κίνητρο (πέραν της ανάγκης) για να ξεκινήσει το πρωί το μοίρασμα των 700 φυλλαδίων; Ελπίζει ότι θα ξαναβρεί το επίπεδο της παλιάς του εργασίας τα επόμενα δύο χρόνια και έτσι σφίγγει τα δόντια;

Τι να πω; Πλέον βλέπω με άλλο μάτι τα φυλλάδια από delivery στην πόρτα μου. Α, να παραγγείλω, και πρώτη φορά μετά από χρόνια, μία πίτσα από τη συγκεκριμένη πιτσαρία, ώστε να «πιστωθεί» στον επαγγελματισμό του καλοντυμένου πενηντάρη.