Αστεγολαγνεία…

Ποτέ άλλοτε, απ’ όσο μπορώ να θυμηθώ, τόσος πολύς κόσμος δεν εξαντλούσε όλη την κοινωνική ευαισθησία του γύρω από το θέμα των αστέγων, κάτι η βαρυχειμωνιά, κάτι η συγκυρία της οικονομικής κρίσης και ξαφνικά λες και πήραμε χαμπάρι ότι εκεί έξω υπάρχει και αυτή η πολύπαθη κοινωνική ομάδα.

Δυστυχώς εν αντιθέσει με όλους εκείνους που ανακάλυψαν πρόσφατα στο πρόσωπο τους μια ευκαιρία για να βαλσαμώσουν τη συνείδηση τους με ευχολόγια και ευφυολογήματα σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, οι άστεγοι δεν αποτελούν καινούργιο φαινόμενο. Υπήρχαν πάντα και μάλιστα όχι κρυμμένοι σε κάποιο μακρινό καταφύγιο αλλά κυριολεκτικά ανάμεσα στα πόδια μας. Στα πεζοδρόμια, στα παγκάκια και τα πάρκα. Ήταν εκείνοι για τους οποίους ενίοτε χρειαζόταν να σηκώσουμε ψηλότερα το πόδι μας για να μην τους πατήσουμε, που αν είχαμε κάνα δίφραγκο ρέστα από τα ψώνια μπορεί και να το πετούσαμε στο κυπελάκι ή την άδεια κονσέρβα τους, που συχνά αποστρέφαμε το πρόσωπο μας για να μη μας πάρει η μυρωδιά της απλυσιάς τους.

Ο κάθε άστεγος, σε οποιοδήποτε μήκος ή πλάτος της γης και αν βρίσκεται, αποτελεί ίσως την πιο ταλαιπωρημένη κατηγορία ανθρώπου. Το προσδόκιμο όριο ζωής τους είναι τριάντα με σαράντα χρόνια χαμηλότερο από το φυσιολογικό, αποτελούν τον πιο ευάλωτο στόχο και συχνά γίνονται θύματα απρόκλητων επιθέσεων και ξυλοδαρμών. Τις τελευταίες μόνο ημέρες περισσότεροι από εξήντα άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους στην κεντρική Ευρώπη λόγω του παγετού και των χαμηλών θερμοκρασιών, στην πλειοψηφία τους άστεγοι…

Το σίγουρο είναι ότι αν τώρα βρίσκονται στο προσκήνιο της επικαιρότητας δεν θα μείνουν εκεί για πολύ. Οι κοινωνίες είναι καλά μαθημένες να κλείνουν τα μάτια στα κακώς κείμενα, το έκανε και η ελληνική στα χρόνια της επίπλαστης ευημερίας της, όταν τους θυμόταν μόνο τις ημέρες των Χριστουγέννων, κι αυτό για να προσδώσει την απαραίτητη φολκλορική νότα στο πνεύμα των ημερών. Δεν χρειάζονται οι άστεγοι ούτε το επιτηδευμένο ενδιαφέρον μας ούτε τα μεγάλα λόγια από το πληκτρολόγιο, δεν χρειάζονται άρθρα ελεημοσύνης και πατερναλισμό, δεν χρειάζονται την αστεγολαγνεία μας, δεν χρειάζονται ούτε καν την κουβέρτα μας-αυτή θα τη βρουν έτσι κι αλλιώς. Αυτό που χρειάζονται από την κοινωνία είναι να μην αγνοεί την ύπαρξη τους. Τόσο απλά.