Η κόλαση της Ειδομένης

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κατηγορούσε τους αντιπάλους της ότι πνίγονται άνθρωποι στη θάλασσα, και τώρα πνίγονται ακόμη και στη στεριά. Ένα βήμα πίσω από τις εξελίξεις βρίσκεται σταθερά η κυβέρνηση. Ακόμη και ο Κινέζος perfomer αποδεικνύεται να έχει γρηγορότερα επιχειρησιακά αντανακλαστικά, άσχετα αν τρέφει, πάνω στο σπαραγμό των προσφύγων το ναρκισσιστικό του υπερεγώ. Η προκλητική απουσία και αδιαφορία της ελληνικής κυβέρνησης από την Ειδομένη μέχρι τον Πειραιά, είναι παρομοιώδης. Είτε η ανικανότητα είναι τόσο ασύλληπτα κραυγαλέα, είτε ο απάνθρωπος κυνισμός μετατρέπει σε υπομόχλιο εκβιασμό προς τους Ευρωπαίους την πραγματική πλέον ανθρωπιστική κρίση της Ειδομένης.

Για ακόμη μία φορά τα μεγάλα λόγια πνίγηκαν από τον εφιάλτη της πραγματικής ζωής. Θεωρητικοποιούν την απελπισία και μεταθέτουν την πολιτική τους ανικανότητα στο διαλεκτικό υλισμό και στην ιστορική νομοτέλεια. Η κυβέρνηση αδυνατεί να προσφέρει στοιχειώδης συνθήκες ασφάλειας και αφήνει την απελπισία να σπρώξει τους απεγνωσμένους της Ειδομένης από την κόλαση της λάσπης στους στροβίλους των χειμάρρων.

Θα ήταν χρήσιμο οι διαπρύσιοι κήρυκες του βολονταρισμού και της προσχηματικής επικοινωνίας να αντιληφθούν τη βαρυσήμαντη κυβερνητική τους ευθύνη, επιτέλους. Και ας θυμούνται πάντα πως η αυτοευαισθητοποίηση, η επίκληση της ηθικής ανωτερότητας, ο ναΐφ και προγραμματικός ανθρωπισμός, ο δακρύβρεχτος και εργαλειακός συναισθηματισμός σε όλες τους τις εκδοχές είναι ένας μεγαλομανής και ακατάληπτος ναρκισσισμός, και για αυτό δεν μπορεί να είναι ποτέ αυτοαναφορικός ούτε από κόμματα, ούτε από ιδεολογίες, ούτε από ανθρώπους. Όταν γίνεται, είναι ήδη αυτοακυρωμένος και αγγίζει τις παρυφές του ολοκληρωτισμού, γιατί αποδυναμώνει την επιχειρησιακή υποχρέωση, μεταθέτει αποπροσαντολιστικά και λαϊκιστικά το πρόβλημα και στερεί το πεδίο και τη σημασία του κριτικού λόγου.