Πριν προβεί στην περίφημη δήλωσή του, περί ιδιωτικών σχολείων και κομματικής πελατείας, ο κ. Δημήτρης Σεβαστάκης –βουλευτής, ακαδημαϊκός και, από σατανικό lapsus, ζωγράφος των «Κτισμένων σχολίων» (Συλλογή ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ, 2006)– είχε μια μικρή μιντιακή καριέρα που κακώς δεν αξιολογήθηκε όπως της έπρεπε. Ήταν τότε που, ανίκανοι να εκλαϊκεύσουν την κωλοτούμπα του δημοψηφίσματος, οι στελεχάρες του ΣΥΡΙΖΑ είχαν εξαφανιστεί από την πιάτσα, αφήνοντάς τον να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά ολομόναχος.
Είναι αλήθεια ότι ο κ. Σεβαστάκης, σαν να είχε κάνει μεσοθωράκιο εμφύτευση ψείρας (ασύρματο μικρόφωνο), έτρεχε παντού όπου το χρέος τον καλούσε. Εγώ, επειδή έχω και τις αδυναμίες μου, τον πετύχαινα σφήνα ακόμη και ανάμεσα σε ραδιοφωνικές αθλητικές εκπομπές. Με εκείνο το υπνωτιστικό ηχόχρωμα που έχουν συνήθως οι ακαδημαϊκοί, ήταν σαν να μου ψιθύριζε γλυκά στο αυτί για τη μεταγραφή του Καμπιάσο από τη Λέστερ στον Ολυμπιακό και για κάτι μυστικές συναντήσεις του Βαγγέλη Μαρινάκη με τον πρόεδρο της Μπεσίκτας – πάλι καλά που δεν μας ήρθε καλοκαιριάτικα κανά τούρκικο «παλτό»…
Μα θαρρώ πως θα τα μπλέξω και πως θα αρχίσω να τα λαλώ σαν τον Φλαμπουράρη υπό την επήρεια καφεΐνης με δεκαεννέα ζάχαρες. Διότι ως γνωστόν, τα καθεστώτα πέφτουνε, αλλά το αποτύπωμά τους στη γλώσσα μένει.
Ας με ενημερώσει κάποιος, παρακαλώ. Έχω άραγε το δικαίωμα, ανάμεσα στα τόσα συριζαϊκά ιδιώματα, να διαλέξω την συριζαϊκήν της αρεσκείας μου; Διότι, μη νομίζεις. Είμαι κι ελόγου μου μέγα ψώνιο, όθεν ελπίζω μια μέρα να τα λέω κι εγώ σαν τον κ. Σεβαστάκη. Άκου πτώμα να μαθαίνεις. (Ακολουθεί μικρό απόσπασμα, εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 27/5/2012 )
«Ο ΣΥΡΙΖΑ εισηγείται ένα επώδυνο και ανέμελο είδος αστικοδημοκρατικής κανονικότητας, μια ανεστραμμένη αρχή Μικόμπερ – μια αρχή της αθεράπευτης αισιοδοξίας ως προς το αυτόνομο της παραγωγής πολιτικό εποικοδόμημα. Προσπαθεί να συγκλίνει, να συνδέσει ποικίλα, ιζηματογενή ηθικά και πολιτικά προτάγματα, τις νέες ρευστές εργασιακές ζώνες, τους διάσπαρτους μικροπομπούς υπόρρητων ισχυρισμών, μερικοτήτων, κοινωνικών θραυσμάτων».
- Excuse me, μήπως είσαστε από την Αφρική;
- Όχι, από Νέα Σμύρνη. Κατάστημα «Το παλουκάκι».
- Δεν το ξέρω.
- Καθ’ όσον δεν συχνάζουν φιόγκοι…
(Γιώργος Γαβριηλίδης, Αθηνόδωρος Προύσαλης. Μια Ιταλίδα απ’ την Κυψέλη. Φίνος Φιλμ, 1968)
Για το ίδιο το ΠΑΣΟΚ αλλά και για τους εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους που ψάχνουν σοβαρή εναλλακτική, και όχι άλλο ένα αριστερό πείραμα, είναι καταστροφή
Μια προσωπική συζήτηση μακριά από την επικαιρότητα για το οικονομικό-πολιτικό σκηνικό της μεταπολεμικής Ελλάδας και το αύριο της χώρας. Αφορμή το νέο του βιβλίο, «Ελλάδα 1953-2024 - Χρόνος και Πολιτική Οικονομία».
Ο Birnbaum απορεί μπροστά στην άγνοια και στην αγνόηση του «αιματηρού 20ού αιώνα»· μπροστά στο ότι η αριστερά είναι έτοιμη να επαναλάβει τα ίδια λάθη, τις ίδιες φρικαλεότητες.
Καλές οι ψεκασμένες θεωρίες, καλύτερες οι ελπίδες για μια αγνώστου προελεύσεως αλλαγή, ισχυρός και πάλι ο αντισυστημισμός, αλλά πρέπει αυτή χώρα και να κυβερνηθεί
Ο καθηγητής του ΟΠΑ και μέλος του Συμβουλίου Νομισματικής Πολιτικής της ΤτΕ μιλάει για ανθρώπινο κεφάλαιο, αξιολόγηση στην εκπαίδευση, αγορά εργασίας και το στοίχημα της επιστροφής των νέων στην Ελλάδα
14°
