Η credit card του κ. Πατούλη

Τρία εικοσιτετράωρα κράτησαν οι σπασμοί του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών για την πιστωτική κάρτα. Και γιατί δεν ρωτούσαν το φαρμακοποιό μου παρά μας ζάλισαν τόσες μέρες με το ιατρικό απόρρητο; Δευτέρα πρωί-πρωί είμαι έτοιμη να ασκήσω δημοσίως το δικαίωμά μου στο εμβόλιο της γρίπης, χώρια οι βιταμίνες C, συν κάτι μπατονέτες που παίρνω συχνά για τ’ αυτιά. Γιατί εκτός από καπνίστρια είμαι και κουφή, απορώ μάλιστα πώς με μπάζουν στη Λυρική. Έχω και τι δεν έχω. Αν άνοιγε το στόμα του ο φυσιοθεραπευτής μου θα με έκοβαν από το Παρκούρ της Σαντορίνης, αλλά δεν το ανοίγει γιατί μας δένει άρρηκτα μια ρήξη συνδέσμων έσω ποδοκνημικής και άπειρες αφορολόγητες συνεδρίες.

Προσέρχομαι κούτσα-κούτσα στο υποκριτικό αυτό ντιμπέιτ που ο κόσμος το ’χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι. Εκατόν είκοσι χρόνια μετά την «Περίπτωση της Αννας Ο.», πώς τολμάει ο ΙΣΑ κι αφήνει υπονοούμενα για τις ψυχιατρικές υπηρεσίες προσθέτοντας έτσι κι άλλο στίγμα πάνω στο στίγμα;

Αν φυλλομετρήσει κανείς τα συνταγολόγια των αγροτικών ιατρών θα δει ότι την τελευταία τριακονταετία οι γυναίκες της υπαίθρου, μέσω του ασφαλιστικού τους φορέα, προμηθεύονται αγχολυτικά με μεγαλύτερη συχνότητα απ’ όσην ο δάκος οργανοφωσφορικά και υδρολυμένη πρωτεΐνη. Αλλιώς, ο καρπός της κατάθλιψης και της αγχώδους διαταραχής ανεβάζει οξέα που διαχέονται σ’ ολόκληρο το φάσμα της συλλογής, της επεξεργασίας, της τυποποίησης και περνάει κατ’ ευθείαν στην τροφική αλυσίδα.

Ελεύθερα και αβίαστα καταθέτω κάθε χρόνο στην Εφορία στοίβες αποδεικτικών στοιχείων για την πολυδάπανη σχέση μου με τη μεγάλη ανθρωπιστική επιστήμη που επισήμως ονομάζεται «Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία» αλλά εγώ την λέω «Ελευθερία ή θάνατος από τα πολλά ρούχα και παπούτσια». Όθεν απορώ με τη συστολή των ψυχιάτρων που άφησαν να περάσει στα βουβά η Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας χωρίς έστω να στείλουν μια παρτίδα πίτσες στον πλουμιστό κύριο Πατούλη, έτσι για τον χαβαλέ. Απορώ και με τη χρόνια σεναριακή αφλογιστία του Γούντι Άλεν. Αν με ήξερε θα είχε γράψει παπάδες.