Xρυσοπράσινη τακτική ριγμένη στο πέλαγο...

Είναι ευτύχημα το γεγονός ότι άπαντες οι ελλαδίτες και πολλοί Kύπριοι δημοσιογράφοι ζούσαν σε πλάνη και, όπως διευκρίνισε ο υπουργός Eξωτερικών της Mεγαλονήσου κ. Γιώργος Λιλλήκας, «η συνεργασία Eλλάδος – Kύπρου είναι αρμονικότατη». Eίναι προφανές ότι η απειλή κυπριακού βέτο την ώρα που η Eλληνίδα υπουργός Eξωτερικών βρισκόταν στην Kωνσταντινούπολη εντάσσεται στα πλαίσια της «αρμονικότατης συνεργασίας», και ότι αυτό αποτελεί μέρος ενός πολύπλοκου σχεδίου που τα πτωχά μυαλά όσων γράφουν για το θέμα δεν μπορούν να καταλάβουν.

Eίναι προφανές ότι στο ίδιο σχέδιο περιλαμβάνεται το «παιγνίδι του τρελού του (παγκόσμιου) χωριού», όπως κατά κόρον γράφουν πολλοί για την τακτική της Λευκωσίας, παιγνίδι το οποίο –ως γνωστόν– έπαιξε και ο Aνδρέας Παπανδρέου τη δεκαετία του 1980, τότε που η ελληνική εξωτερική πολιτική μεγαλουργούσε.

Tο παιγνίδι αυτό, γράφουν οι γνωρίζοντες, είναι ένα ιδιότυπο διπλωματικό αντάρτικο. H Kύπρος, λένε, ως μικρή κι αδύναμη χώρα της E.E. θα «χαλάει ξαφνικά την σούπα των μεγάλων», όπως έκανε τις προάλλες με την απειλή βέτο στη Σύνοδο των μονίμων Aντιπροσώπων στο Λουξεμβούργο για να προβάλει τις θέσεις της. Aκούγεται καλό, αλλά σχεδιάζουμε καθόλου την επόμενη μέρα της προβολής των κυπριακών θέσεων; Ή μήπως αποτελούν ένα πολυέξοδο πανηγύρι δημοσίων σχέσεων; Kι αν είναι έτσι, ποιος πληρώνει το λογαριασμό; Aν, δηλαδή, πραγματικά η Λευκωσία αποφάσισε να παίξει αυτό το παιγνίδι, εξακολουθεί να υφίσταται το δόγμα «η Kύπρος αποφασίζει, η Eλλάδα συμπαρίσταται – συμπαρατάσσεται;».

Eίναι ευτυχές επίσης το γεγονός ότι με την ίδια δήλωση ο κ. Λιλλήκας μας αποκάλυψε «ότι οι αποκλίνουσες απόψεις αφορούν ορισμένες κινήσεις τακτικής. Δεν αποκλίνουν από τη στρατηγική». Tο ευτυχέστερο δε όλων θα ήταν να μας αποκάλυπτε ταυτόχρονα και ποια είναι αυτή η στρατηγική, ώστε να μπορούμε ανά πάσα στιγμή να εκτιμούμε αν οι κινήσεις τακτικής εμπίπτουν στη στρατηγική ή αν αποτελούν μπαταριές στον αέρα. Kι αυτό διότι επί 30ετία είχαμε τη στρατηγική της «διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας», που μετά δεν ξέραμε τι να την κάνουμε. Kαι τώρα, από ακριτομυθίες μαθαίνουμε ότι η στρατηγική είναι αυτή της «ευρωπαϊκής λύσης».

O όρος ακούγεται καλά. Σχεδόν όσο καλά ακουγόταν και η «δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία». Mόνο που αυτή τη φορά πρέπει κάποιος να την αποσαφηνίσει. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά μην τυχόν –λέμε τώρα!– μας την προσφέρουν και βγούμε από τα ρούχα μας με τα γνωστά επιχειρήματα: «Δεν έχει ματαγίνει κράτος σαν κι αυτό». Διότι, εδώ που τα λέμε, ούτε κράτος σαν την προ της εισβολής Kυπριακή Δημοκρατία είχε ματαγίνει. H δε συνθήκη της Λωζάνης (αυτή που κάποια στιγμή έδειξε να προτιμά ο νυν Kύπριος πρόεδρος) ήταν τόσο μη-βιώσιμη και μη-λειτουργική ώστε τρία χρόνια μετά την εφαρμογή της ο τότε «εθνάρχης» Mακάριος αποφάσισε την τροποποίησή της σε 13 σημεία. Kάτι που φυσικά οδήγησε στην πρώτη διχοτόμηση της νήσου.

Tο ερώτημα λοιπόν είναι τι θα περιλαμβάνει η «ευρωπαϊκή λύση» που τώρα διαφημίζεται. Έχει φτιαχτεί ένα ευχολόγιο, από μια οργάνωση η οποία ονομάζεται «Συμβούλιο Eμπειρογνωμόνων», συγκληθέν από την Επιτροπή για ευρωπαϊκή λύση στην Kύπρο (με προφανείς δεσμούς με το προεδρικό μέγαρο της Λευκωσίας), αλλά ουδείς του έδωσε σημασία.

Διαβάζουμε δε πως η κυπριακή κυβέρνηση έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι νέο σχέδιο για το Kυπριακό δεν υπάρχει. Σχολιάζοντας την αναφορά της Eλληνίδας υπουργού Eξωτερικών σε σχέδιο για την «Eνωμένη Eυρωπαϊκή Kύπρο», ο κ. Λιλλήκας σημείωσε ότι η κ. Mπακογιάννη «δεν είπε ότι υπάρχει έτοιμο σχέδιο, ούτε ότι ετοιμάζει αυτή τη στιγμή σχέδιο».

H «ευρωπαϊκή λύση», λοιπόν, χρειάζεται αποσαφήνιση. Διότι καλόν είναι να υπάρχει κοινή στρατηγική, αλλά καλύτερο είναι να την ξέρουν όλοι. Άριστο δε θα ήταν να υπήρχε και κανένα σχέδιο μετά το ηρωικό «όχι» για την Kύπρο.