Κολύμπι, κολύμπι, κολύμπι: Όλα τα καλοκαίρια σε μια βουτιά

Βάζω στο νερό το ποδαράκι μου, προσεχτικά, είμαι μεγάλη γυναίκα, κάνω δυο βήματα, φτάνει η δροσιά ως την καρδιά. Ταυτόχρονα είμαι έξι χρονών και πηγαίνουμε στην Πάτρα με το αυτοκίνητο του θείου, με αφήνουν να βάλω στο νερό τα πόδια μου όταν σταματούν για φαγητό σε μια ταβέρνα χτισμένη πάνω στη θάλασσα, πάνω σε πασσάλους, σαν προϊστορική κατοικία. Συνεχίζω να προχωράω, στραφταλίζει πράσινη η θάλασσα, χρυσαφιά, διάφανη, «κρύα είναι» φωνάζουν δίπλα μου, αλλά εγώ ξέρω ότι είναι όπως πρέπει, πέφτω αποφασιστικά και είμαι δέκα χρονών στην Ερμιόνη, όπου κάναμε διακοπές με τους γονείς μου, και μου φωνάζουν να βγω πια, έμεινα μέσα στο νερό τέσσερις ώρες, πράγμα που είμαι πια σίγουρη ότι δεν ήταν αλήθεια.

Κολυμπάω γρήγορα και είμαι έφηβη που ανακαλύπτει τις καταπληκτικές δυνατότητες του κορμιού μέσα στο νερό, κρόουλ, ύπτιο, βουτιές, βυθός κιτρινωπός, επιφάνεια γαλάζια ως τα σκούρα βουνά, χάδια του νερού στο πρόσωπο, και είμαι ταυτόχρονα νήπιο και ενήλικη, είναι η διαφάνεια καινούργια, όπως μου την προσφέρουν οι γονείς μου, και μαζί γνώριμη και παλιά, πόσες φορές, πόσα χρόνια, κάθε καλοκαίρι το ίδιο ξάφνιασμα, η ίδια απόφαση, τα ίδια χρώματα, οι ίδιες λάμψεις.

Σηκώνω σταγόνες με πόδια που αστράφτουν στον ήλιο, βουτάω βαθιά και ξαναβγαίνω, εκεί μαζί μου είναι μπαμπάς, μαμά, μικρός αδερφός και θείοι, και ξαδέρφια, και η γιαγιά με την κομπινεζόν και το καπέλο, που μπαίνει πολύ δισταχτικά στα ρηχά. Μαζί όλοι, ίδια η γεύση, επανάληψη στην επανάληψη, τα αγόρια που ρίχνουν βουτιές από το μαδέρι, τα κορίτσια που γνωρίζουν την ελευθερία, όλα μαζί κι όλα ένα. Τα χρόνια έχουν διαλυθεί στο νερό, σαν τους πάγους των πόλων, με σηκώνουν αγκαλιά, αβαρή, ελαφριά, χαϊδεμένη.

Είμαι τεσσάρων και σκύβω από την κουπαστή του πλοίου που μας πηγαίνει στην Αίγινα, «μα γιατί ως τώρα εγώ να μην το ξέρω αυτό», αναρωτιέμαι πικραμένη, αλλά κάνω λάθος, οι φωτογραφίες το αποδεικνύουν, με είχαν πάει και το προηγούμενο καλοκαίρι στην Αίγινα, και το προ-προηγούμενο, αλλά τα ξέχασα στον ατέλειωτο χειμώνα της Αθήνας. Δεν είναι λοιπόν η πρώτη φορά, αλλά μάλλον η πρώτη φορά που η ανάμνηση θα μείνει ζωντανή ως την επόμενη και τη μεθεπόμενη και στο εξής για όλα τα καλοκαίρια. Κι όλα σαν ένα κάθε φορά, συμπυκνωμένα  και παρόντα.

Καλός αγωγός των αναμνήσεων είναι η θάλασσα. Δεν είναι καν αναμνήσεις, είναι παρόν, οι φίλες όλες μαζί βουτάμε τολμηρά, μάθαμε πια όλα τα αγορίστικα κόλπα, μακροβούτια, μάσκες, αναπνευστήρες, βγαίνουμε περήφανες, τα μαλλιά μας κολλάνε, δεν μας νοιάζει, υπεράνω μακιγιάζ και κομμωτηρίου, σίγουρες, πανέμορφες και αγαπημένες, όλες μαζί, πάντα. Δεξαμενή, όχι αγωγός. Εκεί χωράμε, άχρονες, αιώνιες. Οι άνθρωποι κατάγονται από το νερό, όπως κάθε ζωή. Στη δροσερή αγκαλιά του αναγνωρίζουν το παρελθόν τους. Να και το μέλλον, μωράκια που τα μαθαίνουν οι γονείς το νερό, τα κρατάνε απαλά, χαμογελούν με το φόβο, τους δείχνουν. Είναι μαζί τους εκεί, μωρά ξανά κι εκείνοι, τους κατέχει το ξάφνιασμα και το θαύμα. Βγάλτε φωτογραφίες, σκέφτομαι, θα χρειαστούν για απόδειξη ότι δεν παραλείψατε τη μύηση αυτή, τα παιδιά είναι έτοιμα να παραπονεθούν για τα πάντα.