Σε βλέπω για τα πανηγύρια!

Ανέβαινα, που λέτε, παίδες, την Κηφισίας για να πάω να δω στο Ελληνίς, το ωραίο θερινό σινεμά, το φιλμ με τον ταλαίπωρο ποιητή από την ταλαίπωρη Κολομβία που όλο θέλει να αλλάξει, αλλά αλλαγή δεν βλέπει. Είχα χρόνο και χάζευα, κατά τα ειωθότα. Και το είδα, παίδες μου αγαπημένοι, που κάπου μαυρίζατε το εορταστικό τριήμερο. Είδα στον δρόμο που κόβει τη λεωφόρο στο ύψος της Αγίας Τριάδος, καταμεσής του κέντρου δηλαδή, καταμεσής του 21ου αιώνα, ένα πανηγύρι ξηγημένο κι ολοζώντανο, με μαλλί της γριάς στην επί της Κηφισίας πρόσοψη. Ένα παζάρι δηλαδή, χρωματιστό από τα κόκκινα βρακιά με 2 ευρώ, μυρωμένο από τους λουκουμάδες με σοκολάτα και αμύγδαλο και τραγουδιστό από Πάνο Γαβαλά-Ρία Κούρτη στο κασετόφωνο (ναι, μάλιστα, κασετόφωνο ήταν). Τι διάολο; Έπεσα σε σκουληκότρυπα και μ’ έστειλε στον Βόλο στα 70s;;;

«Όχι, βρε κουτό», άκουσα τη φωνή του Διονύση του Σαββόπουλου μέσα στο κεφάλι μου. «Είναι η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει, κι όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει!»