Ο νόμος εξασφαλίζει την ελευθερία λόγου (αρκεί να μην ενοχλούνται οι σύντροφοι)

Δύο επιθέσεις σε καθηγητές μέσα σε λίγες ώρες, μία στο σπίτι της Βάνας Νικολαΐδου Κυριανίδου και μια στον αντιπρύτανη του ΑΠΘ είναι πολλές ακόμα και για την Ελλάδα. Πολύ περισσότερο όταν έρχονται λίγες ημέρες μετά από τον εμπρησμό του αυτοκινήτου ενός άλλου καθηγητή μέσα στην πανεπιστημιούπολη. Όμως οι επιθέσεις, ειδικά στα πανεπιστήμια (αλλά όχι μόνο εκεί), εναντίον όσων οι απόψεις ενοχλούν τους συντρόφους ή εναντίον όσων θέλουν να βάλουν κανόνες, πληθαίνουν. Όχι επειδή οι απόψεις ή οι κανόνες ενοχλούν την πλειονότητα των φοιτητών, αλλά επειδή στα πανεπιστήμια (κι όχι μόνο εκεί) οι μειοψηφείες των τραμπούκων της αριστεράς δρουν ανενόχλητες. Τα τάγματα εφόδου επιτίθενται σε όποιον οι απόψεις του είναι ενοχλητικές, με σκοπό να στείλουν ένα πολύ απλό μήνυμα: η ελευθερία του λόγου πρέπει να περιορίζεται στον λόγο που είναι φιλικός - ή έστω όχι εχθρικός - στις αριστερές ιδεοληψίες.

Ο βασικός στόχος των επιθέσεων δεν είναι να κάνουν τα θύματα να σταματήσουν να μιλάνε. Η Βάνα Νικολαΐδου Κυριανίδου πχ έχει ήδη δεχτεί τέσσερις επιθέσεις και δεν δείχνει διατεθειμένη να το κάνει. Ο καθηγητής που οι σύντροφοι έκαψαν το αυτοκίνητο του πριν δύο εβδομάδες είχε ήδη υπογράψει το πόρισμα το οποίο δεν εξυπηρετούσε το αφήγημα του ξυλολίου. Στόχος των τραμπούκων είναι να φοβηθούν όλοι όσοι έχουν τις ίδιες απόψεις ή όσοι είναι έτοιμοι να διαψεύσουν τα βολικά παραμύθια. Στόχος είναι όλοι να σκέφτονται μια και δυο φορές πριν εκφραστούν και να φροντίζουν να βάζουν νερό στο κρασί τους, όταν είναι να ενοχλήσουν τους συντρόφους. Δεν έχουν άλλωστε όλοι την αντοχή να δέχονται επισκέψεις των ταγμάτων εφόδου στα σπίτια ή στις δουλειές τους. Ειδικά από τη στιγμή που ξέρουν ότι, εξαιτίας της δειλίας της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει αυτές τις συμμορίες, είναι ανυπεράσπιστοι.

Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα σε ό,τι έχει να κάνει με τη δράση κάθε είδους συμμορίας. Γιατί παραβατικοί, διαταραγμένοι και τραμπούκοι υπήρχαν και θα υπάρχουν και το μόνο που μπορεί να περιορίσει την αντικοινωνική και αντιδημοκρατική τους δράση είναι ο φόβος να έρθουν αντιμέτωποι με τις νομικές συνέπειες των πράξεων τους. Τέτοιο φόβο οι σύντροφοι τραμπούκοι δε νιώθουν. Οι καταδίκες παραμένουν λεκτικές και συνοδευόμενες από μια ανεξήγητη ελευθερία κινήσεων.

Όπως βέβαια έχει αποδείξει το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, τα τάγματα εφόδου, όπως όλοι οι εγκληματίες, όσο αφήνονται ανενόχλητα αποθρασύνονται και η δράση τους γίνεται όλο και πιο εγκληματική. Κι ελπίζω η κυβέρνηση, πριν γίνουν τα πράγματα χειρότερα, να βρει το κουράγιο να κάνει τη δουλειά που αρνείται από την πρώτη μέρα της να κάνει: να εξασφαλίσει την ασφάλεια των πολιτών και την ελευθερία του λόγου. Και μπράβο της.