Σε είδα να τρως στην ουρά!

Σε είδα να κάθεσαι υπομονετικά για ώρα στην ουρά. Μιλούσες, γελούσες, αδημονούσες. Υπομονετικά όμως, δεν γαμοσταύριζες εντός σου – σε τόσες ουρές που έχουμε ξοδέψει τη ζωή μας έχουμε μάθει να το πιάνουμε στον αέρα το ανάθεμα, που δεν τολμάει να φανερωθεί και αναγκαστικά εκτρέπεται σε στυφή γκριμάτσα. Το κορίτσι ξεκάθαρα χαιρόταν που περίμενε, τον χάριζε τον χρόνο του. Είχε έρθει προετοιμασμένο, ήταν φανερό. Όταν μάλιστα πείνασε έβγαλε το ταπεράκι κι άρχισε να τρώει. 

Και σας ρωτώ: ποιoν/ ποιαν λέτε να περίμενε; Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει, πατέρα; Τον Βέρτη θέλει να δει; Τη Βίσση; Τον Ακύλα ίσως; Όχι, παίδες μου αγαπημένοι! Τον Λάζλο Κρασναχορκάι περίμενε για να της υπογράψει το βιβλίο του.

Που πάει να πει ότι ναι, ναι, υπάρχει περίπτωση η λογοτεχνία να νικήσει τα μπουζούκια, άρα υπάρχει περίπτωση να υπάρχει Θεός, φίλοι μου! Και εντός της εβδομάδας θα σταυρώσουν τον υιό του τον μονογενή οι αλλόπιστοι, αλλά μη θορυβείστε, θα αναστηθεί σε τρεις μέρες, όπως αναστήθηκε το τριήμερο του φεστιβάλ η ελπίδα ότι οι λέξεις θα αποκρούσουν τις σφαίρες που πέφτουν γύρω μας σαν το χαλάζι.

Καλή Ανάσταση σε όλες και όλους. WE SHALL OVERCOME!