Σε ποιον ανήκουν τα δημόσια πανεπιστήμια;

Κάποιος ανυποψίαστος, κάποιος που δεν ζει στη χώρα του σοφότερου, εξυπνότερου, εργατικότερου, πιο βασανισμένου και πιο αδικημένου λαού στον κόσμο θα έβλεπε την ερώτηση του τίτλου και θα απαντούσε ότι τα δημόσια πανεπιστήμια ανήκουν στο δημόσιο. Δηλαδή στο κράτος. Δηλαδή σε όλους τους φορολογούμενους, οι οποίοι χρηματοδοτούν τις σπουδές των φοιτητών, όχι επειδή οι φοιτητές έχουν κάποιο φυσικό εκ γενετής δικαίωμα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αλλά επειδή η κοινωνία ελπίζει στα ποικίλα κέρδη από την εξειδικευμένη γνώση και την έρευνα. Με λίγα λόγια κάθε φοιτητής είναι ο προσωρινός χρήστης μιας δημόσιας περιουσίας η οποία του παραχωρείται για περιορισμένο χρονικό διάστημα, όχι για τα ωραία του τα μάτια, αλλά επειδή η κοινωνία βλέπει τις σπουδές του ως ένα μέσο ανάπτυξής της.

Στην Ελλάδα, τη χώρα στην οποία κάθε τι δημόσιο δεν είναι αντιληπτό ως κάτι που ανήκει σε όλους, αλλά ως κάτι που δεν είναι κανενός (και άρα το κάνει δικό του όποιος προλάβει ή όποιος είναι πιο ισχυρός), τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Και τα εξήγησε με τον καλύτερο τρόπο μια φοιτήτρια από την παράταξη Ρεβάνς (ποιος ξέρει τι αντεκδίκηση να θέλει και γιατί), που ήταν καλεσμένη στην εκπομπή του Σταμάτη του Ζαχαρού στο Οne.

«Οι φοιτητικοί σύλλογοι είναι οι “ιδιοκτήτες” των πανεπιστήμιων και όχι οι φορολογούμενοι», ενημέρωσε τους λίγους ανυποψίαστους, αφού πρώτα είχε ξεκαθαρίσει ότι «τον λόγο για την λειτουργεία των πανεπιστημίων δεν τον έχουν ούτε οι ερωτηθέντες μιας δημοσκόπησης, ούτε η κυβέρνηση, αλλά οι φοιτητικοί σύλλογοι και οι εργαζόμενοι εντός του πανεπιστημίου». Και έχει απόλυτο δίκιο.

Στα ελληνικά πανεπιστήμια κάνει κουμάντο μια ελάχιστη μερίδα φοιτητών, σε συνεργασία με μια όχι και τόσο μικρή μερίδα καθηγητών. Για να καταλάβετε πόσο μικρή είναι αυτή η μερίδα φοιτητών, αρκεί να μάθετε ότι στις φοιτητικές εκλογές (από τις οποίες προκύπτουν οι «φοιτητικοί σύλλογοι») ψηφίζει περίπου ένα 7% των εγγεγραμμένων φοιτητών. Αυτούς εκπροσωπούν οι κουμανταδόροι των σχολών. Το υπόλοιπο 93% μπορεί να εκφράσει τις αντιρρήσεις του στις γενικές συνελεύσεις, αν φυσικά τολμάει και αντέχει τους προπηλακισμούς και το ξύλο. Αν μάλιστα σκεφτείτε ότι το 1/3 ή το 1/4 (ανάλογα με το ποιας παράταξης τα αποτελέσματα πιστεύετε) των ψηφοφόρων στις φοιτητικές εκλογές ψηφίζει ΔΑΠ, καταλαβαίνετε ότι το ποσοστό των φοιτητών που έχουν επιβάλει το μπάχαλο, τη βρόμα και την αταξία στα ελληνικά πανεπιστήμια είναι τόσο δα μικρούλι.

Τόσο δα μικρούλι, αλλά με μια προστασία να, κυρίως από το καθηγητικό κατεστημένο (που καταλαβαίνει ότι κάθε αλλαγή προς το καλύτερο κάνει πιο δύσκολη τη θέση του) και από τα κόμματα (που ψαρεύουν πελατάκια με το δόλωμα της ελευθεριότητας).

Σε αντίθεση με τον υπόλοιπο κόσμο, οι φορολογούμενοι δεν έχουν λόγο στη λειτουργία των πανεπιστημίων της οποίας ο σκοπός έχει γίνει η ικανοποίηση των ψυχολογικών αναγκών μιας μικρής μερίδας φοιτητών που βλέπουν το πανεπιστήμιο ως πεδίο εκτόνωσης των εσωτερικών τους αδιεξόδων. Άλλωστε, όπως φρόντισε να ξεκαθαρίσει η φοιτήτρια, τα πανεπιστήμια είναι χώροι ιδεολογικής διαπάλης, έκφρασης και σύγκρουσης. Οι λέξεις γνώση, μάθηση και έρευνα δεν ακούστηκαν ποτέ, ίσως γιατί είναι εκτός των επιδιώξεων των πραγματικών ιδιοκτητών του ελληνικού πανεπιστημίου. Και μπράβο τους.