Γιατί κανένα κόμμα δεν παρουσιάζει ολοκληρωμένο σχέδιο για το κυκλοφοριακό των ελληνικών πόλεων
Καθώς η χώρα εισέρχεται σταδιακά σε μια νέα προεκλογική περίοδο, τα πολιτικά κόμματα διαμορφώνουν προγράμματα, εξαγγέλλουν μέτρα και αναζητούν τρόπους να απαντήσουν στις αγωνίες των πολιτών. Άλλα πιο συγκροτημένα και ρεαλιστικά και άλλα πιο αφηρημένα και γενικά. Η ακρίβεια, η υγεία, η στέγαση, η ασφάλεια και η οικονομία κυριαρχούν, όπως είναι αναμενόμενο, στην πολιτική ατζέντα. Υπάρχει όμως ένα κρίσιμο ερώτημα που σπανίως τίθεται: έχουν τα κόμματα συγκεκριμένο σχέδιο για το κυκλοφοριακό πρόβλημα των ελληνικών πόλεων;
Η απάντηση δεν είναι ενθαρρυντική.
Παρακολουθώντας τον δημόσιο διάλογο, δύσκολα θα εντοπίσει κανείς ολοκληρωμένες προτάσεις για τη διαχείριση της κυκλοφορίας, τη λειτουργία των δημόσιων συγκοινωνιών, την αναβάθμιση της κινητικότητας ή τη μείωση των καθημερινών μετακινήσεων με το αυτοκίνητο. Ακούγονται κατά καιρούς αποσπασματικές αναφορές σε επεκτάσεις γραμμών Μετρό, σε νέους οδικούς άξονες ή σε επιμέρους έργα. Αυτό όμως δεν συνιστά συγκοινωνιακή πολιτική. Συνιστά κατάλογο έργων.
Το κυκλοφοριακό δεν είναι μόνο ένα τεχνικό ζήτημα. Είναι πρωτίστως κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα. Επηρεάζει τον χρόνο, την παραγωγικότητα, την ψυχική υγεία, την οικογενειακή ζωή και τελικά την ποιότητα ζωής εκατομμυρίων πολιτών. Όταν ένας εργαζόμενος χάνει δύο ώρες καθημερινά μέσα στην κίνηση, όταν ένα λεωφορείο αδυνατεί να τηρήσει το δρομολόγιό του, όταν μια οικογένεια οργανώνει ολόκληρη την ημέρα της με βάση την κυκλοφοριακή συμφόρηση, τότε δεν μιλάμε απλώς για ένα πρόβλημα μεταφορών. Μιλάμε για ένα πρόβλημα καθημερινότητας, ένα mega περιβαλλοντικό ζήτημα που αφορά καθημερινά εκατομμύρια πολίτες.
Κι όμως, παρά τη διαρκή επιδείνωση των συνθηκών, το θέμα παραμένει χαμηλά στις πολιτικές προτεραιότητες. Ίσως επειδή δεν παράγει εύκολους τίτλους. Ίσως επειδή οι λύσεις απαιτούν σχεδιασμό, συνέπεια και πολιτικό κόστος. Ίσως επειδή οι παρεμβάσεις στις μετακινήσεις αγγίζουν κατεστημένες συνήθειες δεκαετιών.
Το αποτέλεσμα είναι ότι οι περισσότερες πολιτικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν το κυκλοφοριακό ως ένα δευτερεύον ζήτημα διαχείρισης και όχι ως έναν βασικό δείκτη ποιότητας ζωής. Σπάνια ακούμε στόχους για μείωση των χρόνων μετακίνησης, για αύξηση της ταχύτητας των λεωφορείων, για περιορισμό της εξάρτησης από το Ι.Χ., για ολοκληρωμένα δίκτυα δημόσιων συγκοινωνιών ή για ανασχεδιασμό του αστικού χώρου. Σχεδόν ποτέ δεν γίνεται συζήτηση για το πώς θα είναι η καθημερινή μετακίνηση του πολίτη σε πέντε ή δέκα χρόνια.
Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Για τον μέσο πολίτη, το κυκλοφοριακό δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι η ζωή του. Είναι ο χρόνος που χάνει, η ταλαιπωρία που υφίσταται, η κούραση που συσσωρεύεται. Είναι η αίσθηση ότι η πόλη λειτουργεί εναντίον του και όχι υπέρ αυτού.
Γι’ αυτό και αξίζει να τεθεί προεκλογικά ένα απλό αλλά ουσιαστικό ερώτημα προς όλα τα κόμματα: ποιο είναι το σχέδιό σας για τις μετακινήσεις των πολιτών;
Διότι, αν η ακρίβεια αποτελεί σήμερα το σημαντικότερο πρόβλημα της καθημερινότητας, το κυκλοφοριακό διεκδικεί πλέον δικαιωματικά τη δεύτερη θέση. Και όσο η πολιτική συνεχίζει να το αντιμετωπίζει ως θέμα χαμηλής προτεραιότητας, τόσο οι πόλεις θα γίνονται πιο δυσλειτουργικές, πιο κουραστικές και τελικά λιγότερο ανθρώπινες. Οι πολίτες δεν ζητούν θαύματα. Ζητούν να μπορούν να μετακινούνται με αξιοπρέπεια μέσα στην ίδια τους την πόλη. Και αυτό είναι βαθιά πολιτικό ζήτημα.
17°
