Ανεπιθύμητη η πυροπροστασία στο Σέλι;

Το ΠΣΚ που πέρασε, έπεσα πολλές φορές πάνω στην είδηση: 50 (ή 39 σε άλλο δημοσίευμα) κάτοικοι και επισκέπτες της περιοχής ζητούν να σταματήσει η πυρανίχνευση με ντρόουν στο Σέλι, γιατί παραβιάζει τα προσωπικά τους δεδομένα και γιατί ενοχλούνται από τον θόρυβο. Παλιότερα, ένα αντίστοιχο δημοσίευμα θα το διάβαζε κανείς μόνο πρωταπριλιά, αλλά η μετατροπή της επικαιρότητας σε φάρσα έχει ολοκληρωθεί, κι έτσι μπορεί κανείς να διαβάσει κάτι τέτοιο τον Δεκαπενταύγουστο.

Κανονικά η είδηση δεν θα είχε κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Στο κάτω κάτω, σε κάθε περιοχή υπάρχουν εμμονικοί, που, αν τους δινόταν η δυνατότητα, θα μήνυαν και τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, επειδή το σήμα τους φτάνει στο εξοχικό τους χωρίς την άδειά τους, ή τη δημοτική αρχή, επειδή ασφαλτόστρωσε τον δρόμο έξω από το σπίτι τους. Γιατί να μην υπάρχουν και στο Σέλι κάποιοι συμπολίτες οι οποίοι προτιμούν την προστασία των «προσωπικών δεδομένων» τους (ό,τι κι αν εννοούν με αυτό) από την πυροπροστασία της περιοχής στην οποία κατοικούν ή παραθερίζουν. Το πρόβλημα δημιουργείται από τη στιγμή που η παραξενιά τους γίνεται αντικείμενο συζήτησης στο δημοτικό συμβούλιο της Βέροιας. Δηλαδή από τη στιγμή που μια παραξενιά εκλαμβάνεται ως άποψη που αξίζει τον κόπο να συζητηθεί. Η θεσμική συζήτηση χαρίζει υπόσταση σε κάτι, που το μόνο που του ταιριάζει είναι η αδιαφορία και η απαξίωση.

Η φοβική πολιτεία και οι ανεύθυνους δημοσιογράφοι είναι υπεύθυνοι για την εντύπωση που κυριαρχεί, ότι τα αιτήματα λίγων φωνακλάδων είναι αιτήματα της κοινωνίας

«Να τους πάρουν τα ντρόουν και να τους αφήσουν να καούν», είναι η επιπόλαια αντίδραση πολλών συμπολιτών, οι οποίοι δεν καταλαβαίνουν ότι μερικές δεκάδες άνθρωποι δεν εκφράζουν το σύνολο μιας περιοχής μόνο και μόνο επειδή είναι φωνακλάδες, και ότι ακόμα κι αν οι φωνακλάδες ήταν περισσότεροι, το δάσος δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Η φοβική πολιτεία μαζί με τους ανεύθυνους δημοσιογράφους (που το «50 τύποι στο Σέλι δεν θέλουν ντρόουν» ή το «κάποιοι τύποι στα Εξάρχεια δεν θέλουν μετρό» το κάνουν: «οι πολίτες στο Σέλι δεν θέλουν ντρόουν» και «οι κάτοικοι των Εξαρχείων δεν θέλουν μετρό») είναι υπεύθυνοι για την εντύπωση που κυριαρχεί, ότι τα αιτήματα λίγων φωνακλάδων είναι αιτήματα της κοινωνίας, η οποία μάλιστα βαφτίζεται και «κοινωνία των πολιτών», όρος ο οποίος συνήθως περιγράφει φωνακλάδες με κομματική, ιδεολογική ή προσωπική ατζέντα, που μάχονται για την ακινησία και τη συντήρηση (δεν είναι εύκολο κανείς να ξεχάσει ότι χάρη στην «κοινωνία των πολίτων» η Αγία Παρασκευή δεν έχει σταθμό μετρό στην πλατεία της ή ότι δεν κατασκευάστηκε ποτέ το σωτήριο για την ευρύτερη περιοχή υπόγειο πάρκινγκ κάτω από το Α' Νεκροταφείο).

Στην πραγματικότητα κανένας δεν πρέπει να πάρει το ντρόουν από κανέναν και πολύ περισσότερο να τον αφήσει να καεί. Αρκεί μόνο η πολιτεία (είτε αυτή είναι κυβέρνηση είτε όργανο της τοπικής αυτοδιοίκησης) να αρχίσει να αδιαφορεί για τις φωνές που μυρίζουν εμμονή ή/και ατζέντα από μίλια μακριά. Καλώς ή κακώς, η προστασία (είτε από τη φωτιά, είτε από τους ασυνείδητους οδηγούς, είτε από το έγκλημα) είναι πολύ πιο πάνω από τις εμμονές ή τις ατζέντες του καθενός. Και μπράβο της.