Σε βλέπω να ετοιμάζεις έναν καλύτερο κόσμο

Διασχίζοντας την παρέλαση του PRIDE, πριν λίγες μέρες, ένιωθα σαν να με είχαν μπουκώσει με ψυχικές βιταμίνες, δηλαδή ελπίδα. Ελπίδα χειροπιαστή, αποτυπωμένη σε εκατοντάδες χαμογελαστά, αισιόδοξα μούτρα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και ημών των γνωστών αλληλέγγυων δικαιωματιστών (ή όπως αλλιώς μας αποκαλούν με ελαφρά απαξίωση λες και τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι καμιά παραξενιά, καμιά πολυτέλεια – όλα τα ’χε η Μαριορή τα δικαιώματα του αδελφάτου της έλειπαν, που έλεγε και μια θεούσα γείτονισσά μου στο Μαρούσι).

Αυτή όμως είναι μια εικόνα που την περιμένεις. Αυτό που δεν ήταν τόσο αναμενόμενο, αυτό που ανέβασε τα επίπεδα ντοπαμίνης όλων μας, ήταν ο μεγάλος αριθμός των γονιών που φέραν τα παιδιά τους να ανασάνουν τον αέρα της γιορτής, να δουν με τα μάτια τους και να νιώσουν στο πετσί τους ότι όλοι είμαστε ένα κι ότι αν στριμωχτούν στη γωνία αυτοί τώρα, αύριο έρχεται η σειρά μας. Μπράβο και πάλι μπράβο, φίλοι γονείς. Ετοιμάζετε μια γενιά με πιο ευρύχωρη αγκαλιά από την τσιγκούνα τη δικιά μας…