H Λουπίτα ανώτερη του Ομήρου

Κανονικά η έκφραση είναι «σηκώθηκαν τα πόδια να βαρέσουν το κεφάλι», αλλά επειδή μιλάμε για τη Λουπίτα Νιόνγκο και τον Όμηρο (είτε υπήρξε, είτε δεν υπήρξε) θα πρέπει να την αλλάξουμε και να πούμε «σηκώθηκε το νύχι του μικρού δαχτύλου του ποδιού να βαρέσει το κεφάλι», ή ακόμα καλύτερα «σηκώθηκε ένα μικρό μέρος μιας τόσης δα φολίδας να βαρέσει το κεφάλι».

Σε περίπτωση που δεν το ξέρετε η όχι και τόσο ωραία Ελένη της χολιγουντιανής διασκευής της Οδύσσειας εγκάλεσε τον Όμηρο επειδή δεν αφιερώνει στις ηρωίδες του τον χρόνο που τους αφιερώνει ο Νόλαν. Πιο συγκεκριμένα, παίρνοντας αυτό το ύφος που παίρνουν οι παίχτες ριάλιτι όταν νομίζουν ότι θα πουν κάτι πολύ σημαντικό (είναι το ίδιο ύφος που παίρνει η κουτσομπόλα της γειτονιάς στο κομμωτήριο λίγο πριν θάψει τη μέχρι πρότινος κολλητή της) και απαντώντας στην ερώτηση «Τι θα έλεγες στον Όμηρο αν τον συναντούσες;» είπε: «Λοιπόν, Όμηρε, (από το ύφος η σωστή μετάφραση μπορεί να είναι «Ομηρούκο») τι θα έλεγες για τον χρόνο που έχουν στην ταινία οι ηρωίδες της Οδύσσειας σε σχέση με τον ελάχιστο χρόνο που εσύ ασχολήθηκες μαζί τους;».

Προφανώς κανείς δεν της απάντησε «Καλή μου, ο Όμηρος, και γενικώς οι πραγματικοί καλλιτέχνες δεν δημιουργούν με ποσοστώσεις και δημογραφικά», αλλά και να το έκανε δεν θα είχε νόημα. Το θράσος του αδαούς δεν θα της επέτρεπε να καταλάβει κάτι. Η έπαρση του σταρ δεν θα την άφηνε να συνειδητοποιήσει το ασήμαντο μέγεθός της. Εδώ μιλάμε για επαγγελματία που ανέχεται τις ποσοστώσεις, δηλαδή τη συμμετοχή της στις ταινίες εξαιτίας του δέρματος και όχι του ταλέντου της, στον Όμηρο θα κολλούσε;

Και στο κάτω-κάτω η Νιόνγκο δεν είναι μια εξαίρεση. Η έπαρση των σύγχρονων καλλιτεχνών είναι πια εμφανής παντού. Αρκεί κανείς να δει τα ανεβάσματα των κλασσικών όπου το όνομα του σκηνοθέτη είναι πάνω από του συγγραφέα στου οποίου το κείμενο αλλάζουν τα φώτα. «Ο Φούφουτος αναδομεί τον Σοφοκλή» επειδή ο Φούφουτος μάλλον νιώθει ανώτερος κάποιου που, 2.500 χρόνια μετά, το έργο του θεωρείται αξεπέραστο (το σωστό θα ήταν « Φούφουτος βυσσοδομεί στον Σοφοκλή» ή «Ο Φούφουτος σοδομίζει τον Σοφοκλή»). 

Υπό αυτή την έννοια η όχι και τόσο ωραία Ελένη του Νόλαν δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα παράγωγο της σύγχρονης καλλιτεχνικής Δύσης. Ένα πλάσμα του οποίου η έπαρση μπορεί να συγκριθεί μόνο με την αμάθεια και την απουσία μέτρου. Ένας ινστρούχτορας που νομίζει ότι μπορεί να κρίνει όχι μόνο τους σύγχρονούς της αλλά και τους μεγάλους του παρελθόντος με μοναδικό κριτήριο το μόνο που μπορεί να καταλάβει: τη μόδα της εποχής. Μια ηθοποιός που επειδή έχει μάθει να μετράει την αξία της τέχνης της σε λεπτά παρουσίας στην οθόνη προφανώς δεν είναι σε θέση να καταλάβει τίποτα από τη βαρύνουσα σημασία των πάρα πολλών γυναικών ηρωίδων της Οδύσσειας. Μια σελέμπριτι που θέλει να γκρεμίσει βουνά επειδή το μόνο που μπορεί να χτίσει είναι πυργάκια στην άμμο κι αυτό μόνο με τον τρόπο που θα της υποδείξει ο ατζέντης της και ο συρμός. Και μπράβο της.