Η άνοδος της τηλεργασίας μετατρέπει τα καφέ σε προσωρινά γραφεία, οδηγώντας πολλούς ιδιοκτήτες να θέτουν περιορισμούς στη χρήση φορητών υπολογιστών
Ο Ζαν Πολ Σαρτρ έγραφε συνήθως στο παρισινό Café de Flore, φυσικά στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, στο Σεν-Ζερμέν-ντε-Πρε. Εκεί κοντά, σ’ ένα άλλο καφέ, στο Les Deux Magots, ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ έγραφε το «Για ποιον χτυπά η καμπάνα», όταν ζούσε στο Παρίσι, τη δεκαετία του 1920.
Στο Caffè San Marco, στην Τεργέστη, πάλι, ο Τζέιμς Τζόις έγραφε σελίδες του «Οδυσσέα» του. Σε καφέ του Εδιμβούργου, το The Elephant House, η διάσημη και βαθύπλουτη τώρα Τζόαν Ρόουλινγκ έγραψε το πρώτο βιβλίο της, «Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος», γιατί βρισκόταν σε δύσκολη οικονομική κατάσταση και δεν είχε θέρμανση στο σπίτι της. Το σκοτσέζικο καφέ τής επέτρεπε να κάθεται για ώρες, πίνοντας έναν απ’ τους πιο φτηνούς καφέδες, να γράφει και ταυτόχρονα να ζεσταίνεται.
Μα τώρα πια, τόσο στη Σκοτία όσο και στο υπόλοιπο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ιρλανδία, πληθαίνουν οι πινακίδες με την επιγραφή «Απαγορεύεται ο φορητός υπολογιστής»! Η επόμενη Τζόαν Ρόουλινγκ ή ένας νέος Τζέιμς Τζόις να καθίσουν σπίτι τους να γράψουν, όπως και οι φοιτητές, οι αρθρογράφοι, οι γραφιάδες γενικά κι εκείνοι οι διανοούμενοι που με την παρουσία τους, τις ζωηρές συζητήσεις ή τη συγκέντρωση στα γραπτά τους ζωντανεύουν τα καφέ όλων των μεγάλων πόλεων.
Αυτή η διάθεση του κόσμου, σε συνδυασμό με την παραδοσιακή λειτουργία των καφέ ως χώρων επαφής και ανταλλαγής απόψεων και την ευελιξία που προσφέρουν οι σύγχρονες μορφές εργασίας, προκαλεί αντιδράσεις από αρκετούς ιδιοκτήτες, που επιθυμούν να διατηρήσουν τον αρχικό χαρακτήρα των χώρων τους. Καφέ δηλαδή και όχι γραφείο! Η εικόνα μοναχικών πελατών που δουλεύουν σκυμμένοι πάνω από φορητούς υπολογιστές, λοιπόν, έχει γίνει συνηθισμένη. Εκεί όπου κάποτε ακούγονταν φιλικές συνομιλίες και κυριαρχούσε ζωντάνια, τώρα έχει σιωπή και οθόνες.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, πολλές ανεξάρτητες καφετέριες έχουν περάσει στη αντεπίθεση. Για τον Όλι Γκολντ, του Pophams Bakery στο Ίσλινγκτον και στο Χάκνεϊ στο Λονδίνο, που φημίζεται για τα φρεσκοψημένα κρουασάν του, η απόφαση να περιορίσει τους φορητούς υπολογιστές είχε και οικονομική και πολιτιστική αιτιολόγηση. Οι πελάτες που παρέμεναν για ώρες αγοράζοντας μόνο έναν φθηνό καφέ δεν συνέβαλλαν αρκετά στην επιβίωση της επιχείρησης.
Επιπλέον, η παρουσία των συσκευών άλλαζε την ατμόσφαιρα, μετατρέποντας τον χώρο σε ένα απρόσωπο γραφείο. Παρόμοιες ανησυχίες εξέφρασε και ο Κρις Τσάπλιν, ιδιοκτήτης του Milk and Bean στο μεσαιωνικού χαρακτήρα Νιούμπερι στο Μπέρκσιρ. Φτιάχνοντας την επιχείρηση των ονείρων του, ήθελε ο χώρος του, τον οποίο δημιούργησε με υψηλά αισθητικά κριτήρια, να έχει ζεστασιά και φιλική ατμόσφαιρα. Αντί γι’ αυτό, το καφέ του κατακλύζεται από βλοσυρούς εργαζόμενους, που σιωπηλοί πιάνουν από ένα τραπέζι ο καθένας με τις ώρες. Τελικά επέλεξε να περιορίσει τη χρήση φορητών υπολογιστών σε μία ώρα την ημέρα, με πλήρη απαγόρευση τα Σαββατοκύριακα.
Οι μεγάλες αλυσίδες, όμως, σε Ηνωμένο Βασίλειο και Ιρλανδία, όπως τα Costa Cafe, Caffè Nero και Starbucks, επωφελούμενα από το μεγάλο εμβαδόν των καταστημάτων τους καθώς και από το γεγονός ότι βρίσκονται παντού, δεν επιβάλλουν περιορισμούς και έχουν μάλιστα ειδικά διαμορφωμένους χώρους, με μικρά τραπέζια και πρίζες για τους υπολογιστές. Η Starbucks στις ΗΠΑ και τον Καναδά, όμως, έχει εφαρμόσει την πολιτική της απαγόρευσης της χρήσης των εγκαταστάσεών της χωρίς αγορές.
Από την άλλη πλευρά, εταιρείες όπως η Black Sheep Coffee, που, αν και ξεκίνησε μόλις το 2013 στο Λονδίνο, έχει περισσότερα από 70 καταστήματα παγκοσμίως, φημίζεται για τον καφέ της και το rebel μάρκετινγκ σε Costa -Starbucks, επιλέγουν να διατηρήσουν μια ανοιχτή σε όλους πολιτική. «Ο τρόπος με τον οποίο οι πελάτες επιλέγουν να περνούν τον χρόνο τους ενώ πίνουν είναι δική τους υπόθεση», λένε οι επικεφαλής της αλυσίδας. «Εμείς στα Black Sheep τους καλωσορίζουμε όλους, με ή χωρίς φορητό υπολογιστή: φοιτητές και ηλικιωμένους, νέους επαγγελματίες και γονείς που κάνουν τη βόλτα τους. Είτε έρχεστε μόνοι, είτε με συνοδό, είτε με ολόκληρη την οικογένειά σας, αλλά κι αν έρχεστε για να διαβάσετε ένα βιβλίο ή για ραντεβού, εμείς είμαστε εδώ για να σας εξυπηρετήσουμε και να σας κάνουμε να νιώσετε ευπρόσδεκτοι».
Πάντως, μεταξύ ενός καφέ με το «Απαγορεύεται ο φορητός υπολογιστής» κολλημένο στο τζάμι της πόρτας κι ενός άλλου δίπλα με τη φιλοσοφία «ελάτε και περάστε ωραία όπως επιθυμείτε», ακόμη και να μη θες να χρησιμοποιήσεις υπολογιστή, πιο δελεαστικό θα σου φανεί το δεύτερο. Σε όλους.
Μετέφασε τον Ρίτσο για να μιλήσει για την ελευθερία της Ουκρανίας. Και αφιέρωσε μισό αιώνα στον «Ερωτόκριτο». Ο Βασίλ Στεπανένκο μιλά για την ποίηση, την πατρίδα και τον πόλεμο
17°
