New York Times: Το τυπογραφικό λάθος με το ΝΑΤΟ και η στροφή προς το ψηφιακό περιβάλλον
Συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες. Και όταν μιλάμε για τους New York Times μιλάμε για μία από τις καλύτερες δημοσιογραφικές οικογένειες στον κόσμο, αν όχι την καλύτερη. Την περασμένη Παρασκευή 3 Απριλίου σε έναν από τους τίτλους της έντυπης έκδοσης, της βαριάς, δηλαδή, δημοσιογραφικής κληρονομιάς που κουβαλάνε στις πλάτες τους οι χιλιάδες εργαζόμενοι, έγινε ένα τρομερό λάθος: Το ΝΑΤΟ, αντί για «Νorth Atlantic Treaty Organization», εμφανίστηκε ως «Νorth American». Ποιος είδε τον Θεό της παγκόσμιας δημοσιογραφίας και δεν τον φοβήθηκε…
Ο ακριβής τίτλος ήταν «A North American Treaty Organization Without America?». Το άρθρο ήταν γραμμένο από τον Steven Erlanger, τον επικεφαλής του διπλωματικού ρεπορτάζ της εφημερίδας ο οποίος καλύπτει όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και στέλνει τα κομμάτια του στην εφημερίδα από το Βερολίνο όπου είναι η έδρα.
Το λάθος εντοπίστηκε αστραπιαία. Ο Sasha Issenberg, συντάκτης του Politico, ανάρτησε φωτογραφία της εφημερίδας στο X με ένα μόνο σχόλιο: «Does the @nytimes know what NATO stands for?». Ειρωνικό και λιτό, το σχόλιο έκανε αμέσως τη δουλειά του. Μέσα σε λίγες ώρες, το post είχε περισσότερες από 3,5 εκατομμύρια προβολές
Η αντίδραση των NYT ήταν γρήγορη και χωρίς πολλά πολλά. Μέσω του επίσημου λογαριασμού @NYTimesPR ανακοίνωσαν διόρθωση για το επόμενο φύλλο: «A headline with an article on Friday about President Trump's threats to leave NATO misstated the full name of the body. It is the North Atlantic Treaty Organization, not the North American Treaty Organization». Ένας τίτλος σε ένα άρθρο για τις απειλές του προέδρου Τραμπ να εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ ήταν λάθος. Τόσο απλά αλλά όχι τόσο γρήγορα όσο είχε βοηθήσει τo Χ να γίνει ο κακός χαμός.
Σωστή αντίδραση, κάθε άλλη θα ήταν αχρείαστα φλύαρη και θα έριχνε και άλλο νερό στον μύλο της ειρωνείας εις βάρος της πιο διάσημης εφημερίδας στον κόσμο. Η οποία, όπως και κάθε άλλη στον πλανήτη, όσο γνωστή και αν είναι δεν μπορεί να παίξει στην ίδια πίστα με την ταχύτητα του X. Αυτονόητα πράγματα, όλα αυτά. Το πιο ειρωνικό από όλα είχε σχέση με το ίδιο το λάθος αυτό καθαυτό. Το άρθρο υποστήριζε ότι οι συνεχείς απειλές Τραμπ να εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ αποδυναμώνουν τη Συμμαχία. Με άλλα λόγια, η εφημερίδα επιχειρούσε να υπερασπιστεί έναν οργανισμό που στον ίδιο τον τίτλο αποκαλούσε με λάθος όνομα. Το αποτέλεσμα ήταν ένα σπάνιο δημοσιογραφικό lapsus, από αυτά που μπορεί κανείς να τα χαρακτηρίσει κλασικά «αυτογκόλ».
Ξεκινάμε με την εξής συνθήκη. Στις μεγάλες εφημερίδες σε όλον τον κόσμο ισχύει η παραδοσιακή αρχή της λειτουργίας τους ιδίως όταν πρόκειται για παλιούς και έμπειρους δημοσιογράφους. Τον τίτλο στο ρεπορτάζ ή το άρθρο δεν τον βάζει ο συντάκτης του κειμένου. Τον βάζει ο αρχισυντάκτης, μπορεί και ο ίδιος ο διευθυντής αν είναι πολύ σοβαρό το θέμα.
Σε κάθε περίπτωση, οι editors είναι αυτοί που κάνουν την τελική επιμέλεια όλου του κειμένου πριν φύγει για το τυπογραφείο. Σε κανονικές συνθήκες όσον αφορά τον τίτλο η δουλειά του συντάκτη του κειμένου σταματά σε ένα σχέδιο τίτλου, για να προϊδεάσει τον editor για την κεντρική ιδέα του κειμένου και τι είναι αυτό που ο ίδιος νομίζει ότι θα πρέπει να προβληθεί. Το είπε καθαρά ο πρώην εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, Ari Fleischer: «Οι New York Times θα πρέπει να δώσουν στη δημοσιότητα τα ονόματα όλων των editors από τους οποίους πέρασε αυτό το λάθος χωρίς να διορθωθεί. Η εφημερίδα διαθέτει πολλαπλά επίπεδα ελέγχου, ιδίως για την έντυπη έκδοση». Αλλά μόνο και μόνο το γεγονός ότι η εφημερίδα δημοσίευσε τη διόρθωση μία ημέρα μετά, στο φύλλο του Σαββάτου και ενώ είχε μεσολαβήσει ο διαδικτυακός χαμός, είναι ενδεικτικό. Δεν χρειάζεται να πάμε βαθύτερα σε «μεταδιαδικτυακά ενημερωτικά οικοσυστήματα» και άλλα παρόμοια ζητήματα.
Και εδώ είναι που αρχίζουν τα δύσκολα. Η στροφή προς το ψηφιακό περιβάλλον ακόμα και των μεγαλύτερων και παραδοσιακότερων εντύπων στον πλανήτη είναι περισσότερο από δεδομένη. Κάτι που μεταφράζεται σε περιορισμούς και περικοπές σε ανθρώπινο δυναμικό που προορίζεται αποκλειστικά για τη διαχείριση του εντύπου.
Αυτό είναι το πρώτο.
Οι ρυθμοί και οι απαιτήσεις στη διαχείριση του περιεχομένου, ιδίως σε περιόδους κρίσεων και μεγάλων γεγονότων, όπως τώρα με τον πόλεμο στο Ιράν, αυξάνεται κατακόρυφα ακόμα και για τις έντυπες εκδόσεις. Αυτό είναι το δεύτερο.
Μοιραία οι επιχειρηματικές βλέψεις είναι στραμμένες προς το πεδίο εκείνο που μπορεί να αποφέρει περισσότερα κέρδη και αυτό είναι το ψηφιακό περιβάλλον της ενημέρωσης. Αυτό είναι το τρίτο.
Όλη αυτή η διαδικασία ελέγχου και editing του κειμένου, όπως την περιγράφουμε παραπάνω, και την οποία θα τη λέγαμε και ελαφρώς ξεπερασμένη ίσχυε όχι μόνο σε κανονικές και οικονομικά ανθηρές συνθήκες αλλά και στην εποχή πριν από την υιοθέτηση τεχνικών Τεχνητής Νοημοσύνης στις εκδοτικές διαδικασίες. Αυτό είναι το τέταρτο.
Μοιραία, όλα τα mainstream Μέσα Ενημέρωσης λειτουργούν υπό την πίεση της διεθνούς κρίσης που αφορά συνολικά την ενημέρωση ως εμπορικό προϊόν καθώς το τελικό ζητούμενο είναι η παραγωγή κέρδους. Αυτό είναι το πέμπτο.
Είναι τόσο μεγάλη η λίστα αιτιών του λάθους αλλά και των αλλαγών στην ενημέρωση και στη διακίνηση της πληροφορίας τα τελευταία 20 χρόνια, είναι τόσο μεγάλες οι ταχύτητες των νέων δεδομένων στα οποία καλούνται τα Μέσα να προσαρμοστούν - μόνο η Google αλλάζει τις προδιαγραφές της κάθε 4-5 μήνες - που το να χάσει ένας έντυπος τίτλος τον Ατλαντικό μοιάζει με σταγόνα στον ωκεανό. Κυριολεκτικά…
17°
