Κι αν η Μισέλ Ομπάμα ήταν υποψήφια στις αμερικανικές εκλογές;

Η Μισέλ Ομπάμα έχει με κάθε τρόπο διακηρύξει την άρνησή της να κατέβει υποψήφια. Το 2018 είχε πει στο Simmons Leadership Conference στη Βοστώνη: «Πρώτα απ’ όλα, θα πρέπει να θέλεις τη δουλειά. Δεν μπορείς απλά να πεις, “Είσαι γυναίκα, κατέβα”. Δεν μπορούμε απλά να βρούμε τις γυναίκες που μας αρέσουν και να τους ζητήσουμε να το κάνουν, γιατί υπάρχουν εκατομμύρια γυναίκες που είναι ικανές και έχουν πάθος για την πολιτική». Κι ακόμη νωρίτερα, το 2016, πριν ολοκληρωθεί η θητεία του Μπάρακ είχε πει: «No, nope, not going to do it».

Ο κόσμος την ήθελε πάντα πολύ. Όμως δεν θέλει η Μισέλ. Ή, καλύτερα, δεν ήθελε. Διότι από τη μέρα που ανακοινώθηκε η νέα δημοσκόπηση του Reuters/ Ipsos που τη θέλει τη μόνη που θα μπορούσε να νικήσει τον Τραμπ, η πρώην πρώτη κυρία των ΗΠΑ δεν έχει πάρει θέση. Σύμφωνα λοιπόν με την έρευνα, η Μισέλ είναι περί τις 10 μονάδες πιο ψηλά σε δημοφιλία (50%) σε σχέση με τους Μπάιντεν (40%) και Τραμπ (40%). Ακολουθεί η Κάμαλα Χάρις με 42%.

Ήταν η πιο «πολιτική» πρώτη κυρία που έχει περάσει από την ιστορία. Σε πρώτο πρόσωπο κι όχι παρασκηνιακά. Με πάθος, με καλή διάθεση και με ζέση υπερασπίστηκε «καυτές πατάτες» και μίλησε στην καρδιά των Αμερικανών. Μια πολύ δύσκολη συνθήκη αν αναλογιστεί κάποιος ότι μιλάμε για 334 εκατομμύρια κατοίκους. Ήταν συχνά πιο δημοφιλής από τον σύζυγό της αλλά και από άλλους πρώην προέδρους - ούτε συζήτηση για τις πρώην πρώτες κυρίες. Με σπουδές στο Harvard κι ενεργή θέση δίπλα στον Μπάρακ, η πρόταση αυτή μοιάζει φυσική.

Ο Μπάιντεν πρέπει να φύγει. Η υποψηφιότητα της Χίλαρι Κλίντον είχε αμφισβητηθεί με 2-3 ζαλάδες, σκεφτείτε. Ακόμη και οι New York Times -πρόδηλα αντι-Τραμπ εφημερίδα, το δήλωσαν ξεκάθαρα: «Για να υπηρετήσει τη χώρα του, ο πρόεδρος Μπάιντεν πρέπει να αποχωρήσει από την κούρσα». Το 2019, όταν η Κάμαλα Χάρις έχασε από τον Μπάιντεν στις εσωκομματικές εκλογές των Δημοκρατικών, υπήρχε η φήμη -εύλογη αν με ρωτάτε- ότι θα τον αντικαταστούσε όταν θα ερχόταν η ώρα της απόσυρσής του. Αλλά και πάλι: και η Αναστασοπούλου θα διαδεχόταν τον Παπαδάκη στην πρωινή εκπομπή του Ant1 και το πρωί της Παρασκευής την αποχαιρέτησε από το κανάλι καθώς εκείνος συνεχίζει κι εκείνη όχι.

Όμως τι ωραία που θα ήταν. Έτοιμη να υπερασπιστεί ομάδες που το έχουν ανάγκη, να εκπαιδεύσει την κοινωνία, να διδάξει με το παράδειγμά της. Είναι μια σπάνια περίπτωση «πολιτικού» προσώπου που κατάφερε να κρατήσει τα εν οίκω εν δήμω με αξιοπρέπεια αλλά και να χαρίσει γενναιόδωρες δόσεις από τις στιγμές τους στον Λευκό Οίκο. Με χιούμορ, με φινέτσα και με πυγμή. Όσο μπορώ να θυμηθώ, δεν σκέφτηκα ποτέ: «αυτό θα μπορούσε να μην το είχε πει, να μην το είχε κάνει». Μα όλοι ξέρουμε ότι ο Πρόεδρος δεν προκρίνεται επειδή τα λέει ωραία στην Όπρα ή χορεύει (καταπληκτικά) στον Τζίμι Φάλον. Αν όμως αυτή την ικανότητά της να ενώνει τον κόσμο και να τον φωτίζει με τις ιδέες μπορούσε να την ενσταλάξει στη διπλωματία, τις διεθνείς σχέσεις και την οικονομία, δεν θα ήταν καλύτερος ο κόσμος;