Ισλάμ, μουσουλμάνοι και Γαλλία: Οι γυναίκες που κάνουν ό,τι μπορούν για να διασώσουν τη Γαλλική Δημοκρατία.
Οι Αλγερινοί που επισκέπτονται τη Γαλλία, γράφει ο γνωστός Γάλλος αρθρογράφος Franz-Olivier Giesbert, παραπονιούνται ότι μοιάζει όλο και περισσότερο με την Αλγερία. Ενώ επιζητούν ελευθερία από τους θρησκευτικούς και κοινωνικούς καταναγκασμούς της Αλγερίας, όταν έρχονται στη Γαλλία προσγειώνονται σε ένα δηλητηριώδες περιβάλλον όπου κυριαρχεί το μίσος για τους Γάλλους και οι πατροπαράδοτες ισλαμικές συνήθειες. Οι μουσουλμανικές κοινότητες στη Γαλλία είναι φανατικότερες των μουσουλμάνων της Αλγερίας.
Ο Franz-Olivier Giesbert, που επανέρχεται συχνά στο ζήτημα αυτό στην εκπομπή "Semaine critique" της France2, εγείρει το επιχείρημα ότι η Γαλλία έχει αποτύχει να προστατέψει τους κοσμικούς μουσουλμάνους από το Ισλάμ. Ενώ πασχίζουν να ξεφύγουν από απάνθρωπους καταναγκασμούς στην οικογένεια, στη συνοικία, στον ιδιωτικό και δημόσιο χώρο, οι Γάλλοι όχι μόνο ανέχονται μόνο αυτούς τους καταναγκασμούς, αλλά τους δικαιολογούν και, μερικοί εξ αυτών, τους στηρίζουν και τους προωθούν. Σύμφωνα με τον Franz-Olivier Giesbert, η επίσημη Γαλλία η οποία έχει παραδοθεί στις ιδέες και τις πρακτικές του Ισλάμ, είτε από φόβο, είτε από τριτοκοσμική ανάλυση των ταξικών αγώνων, είτε από αντι-αποικιοκρατικό μένος, προσφέρει στους εκκοσμικευμένους μουσουλμάνους ένα νομικό και κοινωνικό χώρο που διαφέρει ελάχιστα από τον προγονικό. Η Γαλλία έχει παραμερίσει τις αξίες της και μαζί με αυτές έχει ξεχάσει όλους όσοι θέλουν να τις υιοθετήσουν θεωρώντας τη θρησκεία στην οποία γεννήθηκαν αναχρονιστική ή τυραννική: γι’ αυτό την κατηγορούν πολλές προσωπικότητες αραβικής καταγωγής, όπως η Zineb El Rhazoui την οποία η γαλλική αριστερά κατηγορεί για «ακροδεξιές συγγένειες». Αλλά, ευτυχώς για τη Γαλλία, προσθέτει ο Franz-Olivier Giesbert, πολλοί Γάλλοι μουσουλμανικής καταγωγής βγάζουν το φίδι από την τρύπα και διασώζουν την τιμή της Γαλλίας: συγγραφείς, δημοσιογράφοι, πολιτικοί επιστήμονες καταγγέλλουν, το πολιτικό και φανατικό Ισλάμ, που το ξέρουν, εκ των πραγμάτων, καλύτερα από τους ισλαμοφιλικούς Γάλλους. Έτσι, συγγραφείς πως η Fatiha Agag-Boudjahlat και η Sonia Mabrouk μιλάνε ανοιχτά για όσα οι Γάλλοι αποφεύγουν να θίξουν από φόβο να θεωρηθούν ισλαμοφοβικοί: πρόκειται για χαρισματικές και ατρόμητες γυναίκες, που δεν διστάζουν να αποδομήσουν την ισλαμική θρησκεία και πολιτική και να κηρύξουν τον πόλεμο στην ίδια τους την παράδοση.
Ο μεγάλος Γάλλος συγγραφέας Georges Bernanos, αν και πατριώτης, έλεγε πως οι Γάλλοι δεν έχουν λόγο να είναι εθνικώς υπερήφανοι. Σήμερα, ο Franz-Olivier Giesbert λέει ότι έχουν κάθε λόγο να ντρέπονται: η γαλλική αριστερά, ένα μεγάλο μέρος του γαλλικού πληθυσμού, επιτίθεται σε γυναίκες όπως η Fatiha Agag-Boudjahlat και η Sonia Mabrouk οι οποίες κάνουν λόγο, η καθεμιά με τον τρόπο της, για το μίσος των Γάλλων εναντίον του ίδιου τους του εαυτού. Δεν είναι οι μόνες: η Kahina Bahloul, η πρώτη γυναίκα ιμάμης της Γαλλίας, συγγραφέας του βιβλίου «Το δικό μου Ισλάμ, η δική μου ελευθερία», ο Amine El Khatmi, πρόεδρος της οργάνωσης «Δημοκρατική Άνοιξη», ο Kamel Daoud, κάνουν ό,τι μπορούν για να διασώσουν τη γαλλική δημοκρατία. Απέναντί τους δεν έχουν μόνο το Ισλάμ αλλά και μια μερίδα των Γάλλων.
17°
