Socialism in America?

Τις προάλλες είχα μια συζήτηση με ένα φίλο για το νομοσχέδιο υγείας του Ομπάμα. Η κουβέντα σύντομα επεκτάθηκε και σε άλλα κοινωνικά θέματα. Παρατήρησα ότι όποιον τομέα κοινωνικής πολιτικής και αν έθιγα, από την παιδεία μέχρι την υγεία, τα επιχείρηματά του συνοψίζονταν στο εξής: «Γιατί να πληρώνω εγώ για τους άλλους; Πώς να το κάνουμε; –η ζωή δεν είναι δίκαιη». 

Υποθέτω ότι είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί η χρυσή τομή ανάμεσα στα δύο άκρα του απόλυτου ατομισμού και της τέλειας ισοπέδωσης του ατόμου. Η Αμερική είναι μια χώρα που ρέπει περισσότερο προς το άκρο του ατομισμού. Όλοι πιστεύουν ότι αν δουλέψουν αρκετά σκληρά, θα γίνουν πλούσιοι, και συνεπώς, ο αδύναμος είναι κάποιος που δεν έχει δουλέψει αρκετά σκληρά στη ζωή του και είναι άξιος της μοίρας του. 

Υπάρχει όμως ένα  πρόβλημα στη λογική αυτή: ότι δεν έχουν όλοι τις ίδιες ευκαιρίες. Όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι, και η κρατική πολιτική δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι οι κόποι όλων θα ανταμειφθούν με τον ίδιο τρόπο. Πρέπει όμως να εγγυάται ότι θα έχουν τις ίδιες ευκαιρίες. Και σε αυτή τη χώρα δεν τις έχουν – επισκεφθείτε ένα γκέτο κι αμέσως θα καταλάβετε ότι πολλά παιδιά δεν έχουν τα βασικά εφόδια που χρειάζονται για να προχωρήσουν στη ζωή. Δυστυχώς όμως, σε μια χώρα όπου το Κέντρο θεωρείται Αριστερά, η Δεξιά πιστεύει ότι υγεία για όλους από ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι σοσιαλισμός, και η φορολογία θεωρείται κλοπή,  είναι εξαιρετικά δύσκολο να πείσεις ότι ο συνάνθρωπός σου που δεν είχε τις ίδιες ευκαιρίες με σένα, για λόγους που είναι πέρα από τον έλεγχό του, πρέπει να βοηθηθεί από το κράτος.  

Αυτό που αδυνατούν  να καταλάβουν ορισμένοι Αμερικανοί, είναι ότι τα μέλη μιας κοινωνίας έχουν ώς ένα βαθμό κοινή μοίρα. Συνεπώς, μέρος του εισοδήματος του καθενός πρέπει να προορίζεται για τη βοήθεια των αδύναμων. Γι’ αυτό ο ανώτατος δικαστής Oliver Wendell Holmes  είχε πει: "I like paying taxes. With them I buy civilization”.