Μανίνα Ζουμπουλάκη

Βράδυ-βράδυ περνά ο καιρός κι έρχεται ένα πρωί (είδατε;) που δεν θυμάσαι ποιο βράδυ έκανες ποια ανοησία,

Άσχετο, απλώς εκεί θα ήθελα να βρισκόμουν αυτή τη στιγμή.

Ακούγεται λίγο σαν «σκατά στα µούτρα σου» αλλά δεν το εννοώ έτσι καθόλου,

Μέσα στην κρίση και τη μιζέρια, ο καθένας προσπαθεί να κάνει τη δουλίτσα του (αν έχει).

Πάσχα: το συνδυάζω με μυρωδάτη και ακόμα κρύα νύχτα άνοιξης σε χωριό.

Καμία σχέση με τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.

Όλη η ζωή μας, θα μπορούσε να πει κανείς. 

…Κατά το «κυριελέησον»