Ήταν άνοιξη και Πάσχα (aka οι χωρισμένοι δεν γιορτάζουνε ποτέ)
Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης
Μουσική: Παντελής Θαλασσινός
Εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός
Ήταν άνοιξη και Πάσχα, / τα κρινάκια ανθίζανε, / κι όσοι δε γιορτάζαν μόνοι / ζούσανε κι ελπίζανε. / Πάνω στα στεγνά μου χείλη / τα φιλιά μαραίνονταν, / πέντε μήνες χωρισμένοι / δέκα χρόνια φαίνονταν. / Ανοιξιάτικο αεράκι / απ’ τον κόσμο μ’ έπαιρνε / κι όπως το κομμένο φύλλο / μες στους δρόμους μ’ έσερνε. / Απ’ τα λόγια που μου είπες / ένα «φεύγω» σώθηκε, / μαύρη πίκρα σαν μελάνι / στην ψυχή μου απλώθηκε. / Ήταν άνοιξη και Πάσχα, / τα κρινάκια ανθίζανε, / κι όσοι χάθηκαν στα ξένα / στην καρδιά γυρίζανε./ Κι έτσι πέρασες στη μνήμη / και τραγούδι σ’ έκανα, / είμαι ζωντανός ακόμα / μα για σένα πέθανα.
Πάσχα στο ψυχιατρείο / Μου λες «Η Κέρκυρα αλλάζει. / Η αδερφή σου σε παντρεύτηκε, / μα ο ανιψιός σου δε σου μοιάζει» / Κι αν σου φαίνεται αστεία / μια χειραψία με το κάγκελο, / είναι η Άνοιξη που ανθίζει στο κεφάλι, / δεν είναι επίπλαστη η χαρά που με διαβάλλει / Κι αν περπατάω με τα χέρια μου στην πλάτη / και αποκοιμιέμαι πριν ξαπλώσω στο κρεβάτι, / εδώ περνάει η λιτανεία του ενός, / εδώ δεν είναι φολκλόρ ο επιτάφιος, / όλα τα ψέματα εδώ μένουν εκτός, / εδώ δεν ανασταίνεται ο Χριστός / Πάσχα στο ψυχιατρείο / Μου λες "Το σπίτι σου αδειάζει./ πατέρας σου το γύρισε / και η μάνα σου... γεράζει" / Κι αν με ρώτησες ποια ενοχή / θα έχει ισχύ για μένα φέτος, / ερωτεύτηκα τη φίλη του φίλου μου / και δυστυχώς με ερωτεύτηκε κι αυτή... / Κι αν η χαρά μου εξαρτάται από κάτι / που δε με νοιάζει αν είναι αλήθεια ή αυταπάτη, / και αν για κάποιους με σφραγίδα είμαι τρελός, / ως τώρα ήμουν αρκετά πιο τυχερός, / αλλά ο πόνος της ψυχής μού είναι γνωστός, / γιατί τον ζω ανελλιπώς από μικρός
Κυριακή των Βαΐων (aka «σώνει Vaio»)
Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου
Μουσική: Διάφανα Κρίνα
Εκτέλεση: Διάφανα Κρίνα
Σαν μια βροχή από στάχτες σε μια οπάλινη θάλασσα / κύλησα στη ζωή σου κι έτσι όλα τα χάλασα / Έτσι απόμεινε εδώ ένας πέτρινος γίγαντας / ένα ολέθριο τίποτα κεντημένο απ’ τ’ άστρα σου / Πόσο ακόμα θα υπάρχω στις ρακένδυτες μνήμες σου / πόσο ακόμα θα ψάχνω αιμορραγώντας με στίχους / την ανάσα απ’ το γέλιο σου, τους τριγμούς απ’ τα βήματα / της αγάπης το τρέμουλο στους σπασμούς της φωνής σου / Τόσα χρόνια σπατάλησα να προσμένω τον ίσκιο σου / ένα χέρι ζεστό ας μου κλείσει τα μάτια / Ξεψυχάω ανήμπορος μακριά απ’ τα χάδια σου / στη ζωή μου πια δύουνε πεθαμένα φεγγάρια / Κυριακή των Βαΐων ανοιξιάτικο βράδυ / σου στέλνω για τη γιορτή σου καρτ ποστάλ απ’ τον Άδη.
Εγώ τι έχω και τι θα `χω (aka αδέλφια μου, αλήτες, αρνιά)
Εγώ τι έχω και τι θα ’χω / χωρίς εσένα π’ αγαπώ; / Μια κάποια αιτία να υπάρχω, / μια κάποια αιτία για να ζω; /
Κι έρχεται εκείνος με τα πλούτη / και παίρνει την αγάπη ετούτη / και κλέβει του φτωχού τ’ αρνί / και είμαστε και Χριστιανοί. / Εγώ τι έχω και τι θα ’χω / αν μ’ αρνηθείς και σ’ αρνηθώ; / Αγέρας είσαι και υπάρχω, / είσαι η γη και περπατώ. / Κι έρχεται εκείνος που όλα τα ’χει / και σε κερδίζει δίχως μάχη / και κλέβει του φτωχού τ’ αρνί / και είμαστε και χριστιανοί.
Το καλοκαίρι είναι ήδη εδώ ως συναίσθημα. Το ερώτημα είναι ποια μάρκα θα το ζήσει μαζί με το κοινό και ποια θα αρκεστεί σε μια ακόμη ωραία φωτογραφία με ήλιο.
17°
