«Άστο… θα πάρω γάτα»: 14 αληθινές ιστορίες για τη ζωή, που δεν πήγε όπως την είχαμε φανταστεί

Κάποια βιβλία υπόσχονται να σου αποκαλύψουν το νόημα της ζωής ενώ άλλα σου λένε πως μάλλον κανείς δεν το έχει βρει ακόμη. Το «Άστο… θα πάρω γάτα» της Ελίζας Χριστοπούλου ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Πρόκειται για μια συλλογή δεκατεσσάρων αληθινών ιστοριών που γεννήθηκαν μέσα από όλα εκείνα που συμβαίνουν όταν η ζωή αποφασίζει να μην ακολουθήσει ακριβώς το σχέδιο που είχαμε στο μυαλό μας. Έρωτες που ήρθαν και έφυγαν, φιλίες που άλλαξαν, αποφάσεις που αποδείχθηκαν σωστές ή εντελώς λάθος, απρόοπτα, καθημερινές στιγμές και, φυσικά, γάτες συνθέτουν ένα βιβλίο που δεν προσπαθεί να δώσει απαντήσεις, αλλά να θυμίσει πως τελικά οι πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες είναι αυτές που γράφονται στην πορεία. Κάπως έτσι, μια φράση που θα μπορούσε να ειπωθεί μετά από έναν μεγάλο έρωτα που δεν πήγε όπως περιμέναμε, μια αποτυχημένη απόφαση ή απλώς μια ακόμη απογοήτευση, γίνεται τίτλος βιβλίου: «Άστο… θα πάρω γάτα». Γιατί κάποιες φορές το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να γελάσεις με τα απρόοπτα και να συνεχίσεις.

Οι ιστορίες της E. Χριστοπούλου έχουν κάτι από εκείνη την αίσθηση της κουβέντας με έναν άνθρωπο που έχει ζήσει αρκετά ώστε να μην παίρνει πια τον εαυτό του τόσο στα σοβαρά. Άλλοτε είναι αστείες, άλλοτε έχουν μια δόση μελαγχολίας και άλλοτε καταφέρνουν να είναι και τα δύο ταυτόχρονα. Δεν μιλούν για κάποια εξαιρετική ζωή, αλλά για τη ζωή όπως πραγματικά είναι. Απρόβλεπτη, λίγο αστεία, λίγο δύσκολη, συχνά παράλογη και γεμάτη μικρές στιγμές που δεν είχαμε υπολογίσει. Και αν υπάρχει ένας άνθρωπος που μπορεί να μας συστήσει καλύτερα το βιβλίο, είναι η ίδια η συγγραφέας.

Σημείωμα της συγγραφέως

Μεγάλωσα πιστεύοντας ότι κάποια μέρα θα καταλάβω πως λειτουργεί η ζωή.
Δεν έγινε ποτέ.
Αντ’ αυτού, βρήκα φίλους, έχασα φίλους, αγάπησα γάτες, ερωτεύτηκα και με ερωτεύτηκαν. Πήρα λάθος αποφάσεις, είχα καταπληκτικές ιδέες, είχα φρικτές ιδέες και τελικά κατέληξα να μεγαλώνω ένα παιδί, μόνη με δύο γάτες, σε έναν μικρό παράδεισο, σε ένα σπίτι με μεγάλα παράθυρα. Και με αρκετές ιστορίες για να γεμίσουν ένα βιβλίο.
Μερικές είναι αστείες, μερικές πονάνε λίγο και κάποιες τα κάνουν και τα δύο..
Όλες όμως μυρίζουν καλοκαίρι. Και τσιγάρο. Κομμένο πεπόνι και αντηλιακό. Οι περισσότερες γράφτηκαν με πόδια πάνω στο τραπέζι, με άμμο, αλάτι και παγωμένη μπύρα. Και κάποιες με κουβερτούλα και γάτες στον καναπέ, στη μελαγχολία του Χειμώνα.
Αν μετά την τελευταία σελίδα δεν έχετε βρει το νόημα της ζωής, μη στεναχωριέστε. Ούτε εγώ το βρήκα.
Αλλά περνάω πολύ ωραία ψάχνοντάς το.

Περισσότερα για το βιβλίο εδώ.