Παρουσίαση του βιβλίου «Λίγα πορτοκάλια για τη Σίσσυ» του Άρη Παπαδόπουλου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις όστρια.
Με τον Άρη Παπαδόπουλο γνωριστήκαμε στα μέσα της δεκαετίας του ’80, στη Νέα Υόρκη, όπου εργαζόταν (με θέση την οποία δεν θυμάμαι) στον «Εθνικό Κήρυκα», την αγγλόφωνη εβδομαδιαία εφημερίδα της ομογένειας. Λίγο αργότερα συναντηθήκαμε στην Αθήνα και μου χάρισε ένα γυάλινο λάχανο, με κρυφό βιδωτό καπάκι, για να κρύβω τα τιμαλφή στο ψυγείο μου και να μην τα βρίσκουν οι διαρρήκτες – αυτά τα μεταμφιεσμένα χρηματοκιβώτια ήταν η τελευταία λέξη της μόδας στη Νέα Υόρκη, μου είπε. Δεν είχα τιμαλφή και, για κάμποσες μετακομίσεις, μέσα στο λάχανο έκρυβα κι από κανέναν μπάφο, επειδή ήταν σχετικά πολύτιμος κι επειδή ήμουν μικρή, τόσο μου έκοβε. Μέχρι που έσπασε κάποια στιγμή το λάχανο και βγήκαν οι μπάφοι από τη ζωή μας, λόγω δουλειάς, ηλικίας κ.λπ.
Ο Άρης λοιπόν έγραψε ένα μυθιστόρημα ή μάλλον μια νουβέλα, σχεδόν δημοσιογραφικού χαρακτήρα: ηρωίδα είναι μια γυναίκα η οποία του αφηγήθηκε τη δραματική, δύσκολη ζωή της, από τα παιδικά της χρόνια μέχρι το τέλος της. Η Σίσσυ κινείται ανάμεσα στην Αλβανία και την Ελλάδα, τόσο ως τόπο όσο και ως προς την ταυτότητα: διαβάζοντας την ιστορία, δεν είσαι ποτέ 100% βέβαιος ποια ή τι ακριβώς είναι η Σίσσυ, που ο μπαμπάς της τη φώναζε Αναστασί και, όσο ήταν μικρή, της έφερνε λίγα πορτοκάλια στο χωριό όπου έμεναν στην Αλβανία, εξόριστοι λόγω πολιτικών φρονημάτων.
Η ελληνική επαρχία, με τη στενομυαλιά, την αυστηρή πατριαρχία και τις μικρότητες της δεκαετίας του ’60, και μια δύσκολη, όπως είπα, και σκληρή ζωή μιας μοναχικής γυναίκας που κινείται χωρίς καμία στήριξη και σχεδόν χωρίς αγάπη είναι το πλαίσιο αλλά και ο κορμός του «Λίγα πορτοκάλια για την Σίσσυ».
Ο Άρης ήθελε χρόνια να αφηγηθεί αυτή τη συγκινητική, ανθρώπινη ιστορία και χαίρομαι που το κατάφερε τελικά, που έγραψε σαν μυθιστόρημα ή σαν νουβέλα για την τόσο ενδιαφέρουσα ζωή αυτής της γυναίκας – σίγουρα επειδή έμεινε μέσα του, τον σημάδεψε με κάποιον τρόπο τόσο, που την κουβάλησε από την Ελλάδα στην Αμερική κι από κει ξανά στην Ελλάδα, και ορίστε που ήρθε η στιγμή να τη μοιραστεί.
Ντιπ τίποτα δεν μου έμαθαν οι έρωτες, εμένα προσωπικά – αλλά στη Δήμητρα Ζάφειρα έμαθαν διάφορα πράγματα, τα οποία μοιράζεται μαζί μας με το χρήσιμο, τελικά, βιβλίο της.
Με το μυθιστόρημα «Η Βιβλιοθήκη των Ανήσυχων Κόσμων» συμμετέχει ενεργά στη συζήτηση για τα οφέλη και τους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης και προσφέρει άφθονο υλικό για σκέψη
Ο πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας και μεταφραστής μιλάει με αφορμή την επανακυκλοφορία του βιβλίου του «Η πόρτα – Una comedia humana» από τις εκδόσεις Βακχικόν
17°
