Μια γυναίκα παντρεμένη πηγαίνει κάθε πρωί πριν από τη δουλειά της σε ένα καφέ. Για όσο διαρκεί μια σύμβαση έργου. Στα λίγα λεπτά που βρίσκεται εκεί, βιώνει μια άλλη πραγματικότητα· μια έντονη έλξη για έναν άνδρα που εργάζεται εκεί. Ζει μια μικρή ερωτική ιστορία – έναν ανεκπλήρωτο έρωτα μιας ανάσας.
Τα συναισθήματά της, αντιφατικά· ενοχή, δισταγμός, επιθυμία, εμμονή. Θα βρει, άραγε, τη δύναμη να αντισταθεί σ’ ένα βλέμμα όπου καθρεφτίζεται η γυναίκα που υπήρξε κάποτε, εκείνη που χάθηκε μες στον χρόνο και στο ατέρμονο των «πρέπει»;
Ο άνθρωπος που δεν ήταν πια εκεί Μυθιστόρημα Άκης Καπέτας
Γεννημένος από μητέρα άσημη και μεγαλωμένος από μια μαία στην Ιταλία της περιόδου του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Λουτσιάνο μεταφέρεται στην Αμερική για μια ζωή που δεν του ανήκε – αλλά του ταίριαξε απόλυτα. Στο Νιου Τζέρσεϊ, ανάμεσα στα λάδια και τα γράσα του συνεργείου αυτοκινήτων του πατέρα του, στις ιταλικές συνοικίες, ο μικρός Λούτσι θα γίνει ο Λάκυ: το παιδί που όλοι ήθελαν δίπλα τους, αλλά κανείς δεν μπορούσε να κρατήσει.
Με φυσικό ταλέντο στην εξαφάνιση και μια ανεξάντλητη ικανότητα να αποφεύγει τους μπελάδες που ο ίδιος συνήθως προκαλεί, θα γίνει το δεξί χέρι του Δον Βίτο Τζενοβέζε, στην καρδιά της μαφίας.
Το θαύμα της ελιάς Παραμύθι Ελένη Μητροπούλου | Εικονογράφηση: Βασιλική Κολιζέρα
Μια συνηθισμένη πόλη στην οποία οι κάτοικοι τρέχουν γιατί έχουν πολλές δουλειές. Ξαφνικά, μια τεράστια ελιά φέρνει τα πάνω κάτω! Τι σχέση έχουν οι δημοτικοί υπάλληλοι, οι επιστήμονες από την Αμερική, το κυβερνητικό συμβούλιο, οι δημοσιογράφοι, ελικόπτερα, μπουλντόζες και φορτηγά με την τεράστια ελιά; Τι γνώμη έχουν τα παιδιά για όλα αυτά; Η χαρά διαδέχεται την αρχική αναστάτωση κι όλοι καταλαβαίνουν τα οφέλη της ελιάς. Μια ψυχαγωγική εκπαιδευτική ιστορία που αναδεικνύει την αξία του δέντρου της ελιάς για τη ζωή μας.
Αν αλλάζαμε κουρτίνες… Ποίηση Μαρία Κούλη
Στο ακρωτήρι / ενός φιλιού· / μπροστά εσύ, / άγνωρο πέλαγος / πίσω, τελειώνει ο κόσμος. / Αν αφεθώ / στα κύματά σου… / Πνίγει η αγάπη;
Με αφορμή τον άξονα του πλανήτη / προσπάθησα να αποδώσω τη μορφή / των ανθρώπων που κάθονται / πάνω σε αυτόν. / Τα υλικά μου: / εγκάρσια κομμένοι προβληματισμοί δέντρων, / ζυγαριά που μετρά την αιώρηση, / καρυδότσουφλα από γνώσεις παιδιών. / Το κίνητρό μου: / να τους προτείνω / μία βιωματική προσέγγιση του χρόνου / και να γιομίσω αγάπη τον εσωτερικό χώρο / του περιγράμματός τους. / Το αποτέλεσμα: / είναι καλλιτεχνικό. / Μοιάζει με ποίημα – αλλά δεν είναι. / Μοιάζει με πίνακα – αλλά δεν είναι. / Μοιάζει με εμένα – αλλά δεν είμαι. / Το σίγουρο είναι πως αυτή η κατασκευή / ανασαίνει και μόνη της.
Ο τόπος, ξένε, που ζητάς Ποίηση Άγγελος Παλληκαράκης
Πιστεύουν πάντα οι πολλοί πως είναι για την άλλη, / για την απέναντι πλευρά, του φράχτη πιο μεγάλη. / Η ευτυχία κι χαρά, οι άλλοι άπου έχουν, / πως πάντα το καλύτερο, οι άλλοι το κατέχουν. / & / Απού γυρεύει τα πολλά και στα πολλά καθόταν, / στο τέλος λίγα θα βαστά, απ’ όσα θα καυχιόταν. / Και ο καιρός γυρίσματα, να ξέρει πως θα έχει, / απ’ τα ψηλά στα χαμηλά, μισή στιγμή απέχει.
Αντ' Ποίηση Μάνος Μαυρομουστακάκης
Μου έπιασε το χέρι. / Τα μάτια μου ίσα που τον βαστούσαν. / Απέμεινα ανήμπορος να τον κοιτώ, / να τον διαβάζω ακατάληπτα, / στα γράμματα της μονάντερης μοναξιάς του, / στο νόημα μιας λέξης της / που ίδια ποτέ δεν σήμαινε. / Μοναξιά! / Το πιο προσωπικό μας δράμα, / το πιο αφόρητα ιδιωτικό. / Δεν τον ένιωσα, / ωστόσο, έκλαψα με το δικό μου κλάμα, / και τότε σαν έσμιξαν τα δάκρυα / οι μοναξιές μας κίνησαν να συνομιλούν αυτές… / ανθ’ ημών!
Δ-ούριος άνεμος - Του ουρανού και της θάλασσας Ποίηση Ανδρονίκη Δημητριάδου
Περπάτησα / πάνω σε θάλασσες αυγουστιάτικες / και κατέληξα να κοιμάμαι / κάτω από φτέρες του Απρίλη. / Κανείς δεν μου ’πε πως τα όνειρα / βγαίνουν αληθινά.
Οι επιμελητές του Μικέλα Χαρτουλάρη, Χρήστος Αστερίου και Λευτέρης Καλοσπύρος μιλούν για την ιδέα, τα μεγάλα ονόματα και το στοίχημα να γίνει η πόλη σημείο συνάντησης συγγραφέων και αναγνωστών
17°
