Καβάλα | Δύο Παναγίες: Ένα βιβλίο για μια συνοικία μιας πόλης, την Παναγία της Καβάλας, την οποία κοιτάζει από δύο πλευρές και με διαφορετικό βλέμμα
Το βιβλίο είναι βαρύ, τετράγωνο και αυτό που λέμε «δύσκολο»: ο συγγραφέας του, Παντελής Ιατρουδάκης, γράφει με έναν ιδιαίτερο και όχι εύκολο τρόπο, ίσως για ανθρώπους που μελετάνε (ακόμα) βιβλία, σίγουρα για ανθρώπους που διαβάζουν ποίηση. Έχει τίτλο «Δύο Παναγίες» και, παρόλο που μεγάλωσα στην Καβάλα, αναρωτήθηκα τι εννοεί. Η Παναγία, η μεγάλη συνοικία στην Παλιά Πόλη της Καβάλας, στην ανατολική μεριά του λιμανιού, είναι μία, δεν είναι; Με κτίσματα του 18ου αιώνα, όπως η Οικία του Μεχμέτ Αλή, με την εκκλησία-σύμβολο, που χτίστηκε το 1957 πάνω σε έναν ναό του 15ου αιώνα, το Τζαμί του Χαλίλ Μπέη, το πολυτελές ξενοδοχείο Ιμαρέτ, τα παλιά ωραία σπίτια με τα καφασωτά… και τα κρυφά δρομάκια που οδηγούν στη θάλασσα ή σε αδιέξοδα, δηλαδή σε θανατηφόρα, απότομα βράχια κρεμασμένα πάνω από τη θάλασσα.
Μετά, διαβάζοντας αργά αργά το «Δύο Παναγίες», σχεδόν κατάλαβα τι εννοεί ο συγγραφέας: η μία Παναγία είναι αυτή που βλέπει το λιμάνι, η δυτική, κι η άλλη βλέπει τη Θράκη, η ανατολική. Δεν χωρίζονται με σύνορα, εννοείται η μία μπαίνει μέσα στην άλλη, εννοείται τα σπίτια μοιάζουν ίδια, τόσο από τη μία όσο και από την άλλη πλευρά.
Ακόμα πιο μετά, κοιτάζοντας προσεκτικά τις ασπρόμαυρες, εντυπωσιακές φωτογραφίες που συνοδεύουν τα κείμενα, ή μάλλον που κυριαρχούν στις σελίδες, κατάλαβα ότι το «σχεδόν» χωράει πολλά πράγματα μέσα του… κι ότι, τελικά, αυτή η παλιά, γραφική συνοικία της Καβάλας έχει όντως δύο διακριτές πλευρές. Όχι τόσο ως προς την εμφάνιση όσο ως προς την ατμόσφαιρα και το φως, το οποίο φως στην Καβάλα είναι διαφορετικό απ' ό,τι στην υπόλοιπη Ελλάδα – και δεν το λέω επειδή εκεί μεγάλωσα (τώρα που το σκέφτομαι, το Αμύνταιο, στη Δυτική Μακεδονία, έχει ένα παρόμοιο φως με αυτό της Καβάλας, αλλά μόνον όταν δεν το πιάνει υγρασία).
Τέλος πάντων, το βιβλίο είναι ενδιαφέρον, επιμορφωτικό, ποιητικό εκτός από ωραίο, ο συγγραφέας και φωτογράφος Παντελής, αρχιτέκτονας που «ασκεί την Διοίκηση Ψηφιακής Σχεδίασης και φωτογραφίζει ερασιτεχνικά», έχει κάνει τρομερή έρευνα, με βιβλιογραφία, αμέτρητες παραπομπές, με μεγάλη σοβαρότητα αλλά κυρίως με μεγάλη αγάπη. Τόσο για τη φωτογραφία όσο και για τη συνοικία της Παναγίας, αυτήν με τα δύο πρόσωπα, την Παλιά Πόλη μιας πολύ θεωρητικής, όμορφης, σύγχρονης πόλης.
Η Ελίζα Χριστοπούλου συγκεντρώνει σε ένα μικρό βιβλίο ιστορίες για έρωτες, φιλίες, λάθος αποφάσεις, γάτες και εκείνες τις απρόοπτες στιγμές που, χωρίς να το καταλάβουμε, γίνονται οι πιο σημαντικές.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Όρασης, η ιστορία της Ευαγγελίας Κακούρου μάς θυμίζει πως το να βλέπουμε καλύτερα δεν αφορά μόνο την όρασή μας αλλά και τον τρόπο που κοιτάζουμε τον εαυτό μας και τους δίπλα μας
Η γερμανίδα συγγραφέας γράφει για τη λατρεία των υψηλών επιδόσεων, την κουλτούρα της αμείλικτης αυτοπειθαρχίας και του αέναου ανταγωνισμού, στο μεγάλο χρηματιστήριο της εικόνας.
Οι αναγνώστες βιβλίων είναι μεγαλούτσικοι σε ηλικία, κι όσο πάνε μεγαλώνουν κι άλλο: το 1/3 των ανθρώπων που αγοράζουν και διαβάζουν βιβλία στις αγγλόφωνες χώρες είναι άνω των 60 ετών.
20°
