Γιατί να είμαστε κι οι δυο αισθηματίες!

Ο Ντοκ Σπορτέλο είναι ρομαντικός αισθηματίας παλαιάς κοπής. Τριάντα τοις εκατό λόρδος Βύρωνας on acid, αφού τυγχάνει και μαστούρης ολκής, άλλα τριάντα σαν ήρωας του τραγουδιού των Jefferson Airplane, “when the truth is found to be lies, and all the joy within you dies, don't you want somebody to love, you better find somebody to love”, τριάντα δράμια Φίλιππος Μάρλοου από το τσαντλερικό «Αντίο, Γλυκειά μου» και μια δεκάδα, τέλος, για να σουμάρουμε το εκατό τοις εκατό του συναισθηματικού DNA του, από Χάκλμπερι Φιν. Ασχέτως εάν η θέα που του αναλογεί δεν είναι ποταμόπλοια του Μισισιπή και κορίτσια με κρινολίνα, αλλά κύματα στην παραλία Βένις, ψυχοπαθείς χιτλερικοί μηχανόβιοι, πορνίδια έγκλειστα σε μπουρδελοχασιέντες της Orange Countie, πολυεκατομμυριούχοι γκάνγκστερ του real estate και εμμονοληπτικοί μπάτσοι, όπως ο Μεγαλοπόδαρος που τον κατατρέχει στο κυνήγι, αλεπού θαρρείς ο αστυνόμος, και κούνελος-θήραμα με πεταχτά δόντια σαν του αφέντη του του Πίντσον ο Σπορτέλο.

Ο Ντοκ περιπλανιέται χωρίς σκοπό και αιτία, μπλέκει στα άμπλεκτα και μπορεί να δηλώνει ντετέκτιβ, αλλά στα αρχίδια του οι εξιχνιάσεις, το κάθε μυστήριο που συναντά τον οδηγεί σε ένα άλλο, το κάθε άλλο, σε ένα παράλλο και ίσως ο Ντοκ να το έχει τελικά στο αίμα του και να διαθέτει και κάτι από τη στόφα του τζόισ-ικου Τιμ Φίνεγκαν: πέφτει, χτυπά το κεφάλι του, ή του το χτυπάνε, χάνεται, ναρκώνεται, ζωντανεύει, κι έχει πάντα στο προσκέφαλό του ουίσκι που του αφήνουν οι συγγενείς και οι φίλοι για να τον τιμήσουν και να τον ξελαμπικάρουν, εφόσον τίποτα στον χωροχρόνο των τελών του '60, που του έλαχε να ζει, δεν είναι πια αθώο. Είναι πλέον αργά, όλα έχουν αρχίσει, το ψυχεδελικό παραμύθι της αγάπης και της ουτοπίας, της υπαιθριακής ζωής στο κύμα και τη φύση, της διεύρυνσης της συνείδησης και της σύνδεσης με το αστρικό σύμπαν μεταλλάσσεται σε αστική κόλαση, προαστειακά μπλοκ και μετοχικά παιχνίδια σε γυάλινους πύργους.

Για λίγα βιβλία που γίνονται ταινίες έχω γκαϊλέ μεγάλο και πόθο υπέρογκο και άγχος τρομερό για το πώς θα αποδοθεί ο κεντρικός χαρακτήρας. Του Πίντσον είναι ένα από αυτά, θυμάμαι τον τόπο και τον χρόνο που με τον Σπορτέλο γνωριστήκαμε, ήταν, στη Νάξο εγώ, πριν τέσσερα καλοκαίρια, και στο Λος Άντζελες αυτός, οι ήλιοι και οι παραλίες μας έκαιγαν, αν κι εκείνου η ζωή ήταν πιο μπάχαλο από τη δική μου. Εγώ σε διακοπές και αυτός σε μόνιμη διακοπή, με τους διακόπτες του μυαλού του στο off, έπαιζε την ύπαρξή του κορώνα γράμματα για μιαν αγάπη, εγώ όχι, ήμουν εφησυχασμένος, η Β. ήταν ξαπλωμένη δίπλα μου στην άμμο, ρουφούσα τις σελίδες χωρίς ανάσα, τον ενθάρρυνα, μόνος, γαμημένος από τις απανωτές διαψεύσεις, μονίμως θλιμμένος και χαμένος μέσα στην αιθαλομίχλη του L.A. Το μόνο φως που μπορούσε να εμπιστευθεί ήταν αυτό από τα πίσω φώτα του μπροστινού αμαξιού στον αυτοκινητόδρομο. Και ίσως γι' αυτό εμπιστευόταν περισσότερο και ακολουθούσε μόνο τις παραισθήσεις του αντί για τους φωτεινούς σηματοδότες, αυτή τη μόνιμη αίσθηση λυκαυγούς μέσα στην κεφάλα του, τη συνεχή βροχή από ψέματα, σταγόνες και αλογονούχα βρόμικα δολάρια που του έκρυβαν την αλήθεια.

Για κάποιους καμένο χαρτί, για μένα ένας τριπαριστός φιλόσοφος που τις ρίμες του τις έκανα ευαγγέλιο από τη μέρα που ανταμώσαμε: Look the other way./ Change your Hair - Change your life./ Wellcome to a world of innocence./ Fuck the good questions and look for the good answers! Είπαμε! Ο Σπορτέλο είναι αλάνι και αισθηματίας παλαιάς κοπής, έπαψαν πια τα εργοστάσια να βγάζουν τέτοια μοντέλα.