Κατερίνα Ανδριανάκη και Βανέσσα Βαΐτση, τι σας ωθεί να γράφετε;

Συνέντευξη στον Γιάννη Παπαδόπουλο

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Κ.Α: Η αναζήτηση χωρίς συγκεκριμένο προορισμό είναι κάτι που με κινείγενικότερα. Η περιέργεια για το ποια είμαι και τι κάνω σε αυτήν τη ζωή. Αυτό αναρωτιέμαι και για τους ανθρώπους γύρω μου και πριν αρχίσω να γράφω νιώθω μεγάλη προσμονή και έκπληξη για την ιστορία που ξεδιπλώνεται κάθε φορά μπροστά μου.

Χαριτολογώντας, θα έλεγα ότι νιώθω μεγαλύτερη χαρά όταν γράφω, επειδή είμαι η πρώτη αναγνώστης μου.

B.B: Κάποια στιγμή ο νους κάνει μία σκέψη που ξεφεύγει από τον έλεγχο της λογικής και που δεν αποβλέπει σε άλλους στόχους παρά μόνο στη δική του ευχαρίστηση και ικανοποίηση. Τότε ακριβώς γεννιέται μια σχέση, μια ιστορία,ένας ήρωας που ζητάει απεγνωσμένα να μιλήσει.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;

K.A: Μου έχουν συμβεί και τα δύο. Μπορεί να κάθομαι για ώρες προσπαθώντας να διορθώσω μία φράση, να βρω τις σωστές λέξεις ή να έχω καταφέρει να γράψω μία μόνο παράγραφο και άλλοτε να αγγίζω την έκσταση του συγγραφέα που η ορμή της σκέψης γεννά πολλές σελίδες και υπάρχει μια συνεχόμενη ροή στις ιδέες μου. Ύστερα, επιμελούμαι πολύ το κείμενο, μπορεί να ξαναγράψω ή να διορθώσω ορισμένα σημεία και αυτό το στάδιο μπορεί να κρατήσει μήνες.

Β.Β: Η σκέψη/ιδέα είναι η γενεσιουργός δύναμη στο πως θα πλάσω τους ήρωές μου και στο τι παρελθόν θα τους δώσω, η οποία έρχεται απρόσμενα. Από κει και πέρα όταν ξεκινούν να συνδιαλέγονται και να συγκρούονται, αυτονομούνται κι οδηγούν την ιστορία εκείνοι. Όσο πιο καθαρή είναι η αρχική ιδέα/σκέψη τόσο πιο βοηθητικό για το παρελθόν των ηρώων και άρα για το πώς θα δράσουν.

Ποιες είναι οι επιρροές σας;

Κ.Α: Κυρίως αμερικάνικη λογοτεχνία. Τα τελευταία χρόνια με ενδιαφέρουν λογοτέχνες που έχουν βραβευτεί παγκοσμίως.

Β.Β: Αγαπημένοι Έλληνες σύγχρονοι συγγραφείς είναι οι δάσκαλοί μου, ο Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης και ο Θανάσης Τριαρίδης. Επίσης, μετά από αναλύσεις πάνω στα αρχαία μας κείμενα με την Μαρία Αλιφέρη και τον Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο, οι ήρωες στις τραγωδίες και οι πορείες τους έχουν πάρει άλλη διάσταση εντός μου. Αγαπώ εξίσου τον Ίψεν, τον Στρίντμπεργκ, Τενεσί Ουίλιαμς, τον Άλμπι, τον Τσέχωφ.

Ποια θεματολογία κρατεί τον κυρίαρχο ρόλο στα έργα σας;

Κ.Α: Κρίσεις σε προσωπικό, σε οικογενειακό και κοινωνικό επίπεδο. Εμβαθύνω στην ψυχολογία των ανθρώπων και των συμπεριφορών τους.

Β.Β: Πάντα με γοήτευε η ρεαλιστική συμπεριφορά των ανθρώπων σε ακραίες, εξαιρετικές καταστάσεις ζωής.

Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο σας.

Κ.Α: «Αυτό το τίποτα, όπου κατοικώ» (εκδ. Βακχικόν) μιλάει για την καθημερινή μάχη που δίνει μια γυναίκα, η Χλόη, για να μη χάσει την ταυτότητά της, καθώς αρχίζει να χάνει σταδιακά τη μνήμη της. Οι προσωπικές της αναμνήσεις μπερδεύονται με τις ψευδαισθήσεις της καιτα σκοτεινά τοπία της συνείδησης. Ο φόβος και ο πόθος της για τη ζωή είναι δύο πράγματα ασυμβίβαστα και για αυτό το παρόντης είναι ουσιαστικά καταστροφικό. Αισθάνεται χαμένη και τα πάντα γίνονται παράλογα. Όμως, είναι ταυτόχρονα και ένα είδος λύτρωσης, ένας δρόμος προς την προσωπική της ελευθερία.

Β.Β: Η Ειρήνη είναι μια γυναίκα εξήντα ετών με άνοια η οποία στη νιότη της μεσουρανούσε στο θέατρο. Πλέον ζει με την τριανταπεντάχρονη κόρη της και την φροντίζει η Σλάβα, μια Ουκρανή γηροκόμος, η οποία δεν εμφανίζεται στο έργο. Μια νεαρή γυναίκα, δημοσιογράφος και ηθοποιός, θα εισβάλει στην καθημερινότητά τους για να πάρει συνέντευξη από την ξεχασμένη πρωταγωνίστρια, Ειρήνη. Τυχαίνει η νεαρή ηθοποιός με την ομάδα της να ανεβάζουν το θεατρικό έργο του Όσκαρ Ουάιλντ, Σαλώμη, στο οποίο η Ειρήνη είχε υποδυθεί στο παρελθόν τον ομώνυμο ρόλο με τεράστια επιτυχία. Η νεαρή ηθοποιός και η Ειρήνη θα ξεκινήσουν μαθήματα υποκριτικής κατά τη διάρκεια των οποίων η τελευταία αποκτά πλήρη διαύγεια. Η σχέση τους όμως διαταράσσεται και όλα ανατρέπονται μέχρι να βρουν ξανά τις ισορροπίες τους.

Συγγραφέας γεννιέσαι ή γίνεσαι;

Κ.Α: Γεννιέσαι. Έχεις το χάρισμα. Δεν μιμείσαι κανέναν άλλο.

B.B: Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά! Στη δική μου περίπτωση υπήρχε ανέκαθεν ένας λοξός τρόπος να προσλαμβάνω τον κόσμο. Αυτό προσπάθησα να το αποτυπώσω στο χαρτί! Σε αυτή την προσπάθεια με έχουν βοηθήσει ο Θανάσης Τριαρίδης και ο Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης που ήταν δάσκαλοί μου στη Σχολή Πυροδότησης Θεατρικής Γραφής του θεάτρου Πορεία καθώς και μια ομάδα νέων συγγραφέων που συμπορευόμαστε και η οποία προέκυψε από τη Σχολή.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον τομέα της λογοτεχνίας τι θα ήταν αυτό;

K.A: Εύχομαι το μέλλον να μην είναι κλειστό και νααρχίσουν να μεταφράζονται έργα που αντιπροσωπεύουν την σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία και ποίηση στο εξωτερικό.

B.B: Δεν μπορώ να πω ότι έχω εντρυφήσει στον τομέα της λογοτεχνίας ούτε και στο πως λειτουργεί αυτό που λέμε «το σύστημα». Στο παρελθόν πάθαινα κάποιες εμμονές κατά περιόδους με κάποιους συγγραφείς, με έπιανε μανία και διάβαζα τα άπαντά τους. Ακόμη κι έτσι όμως δεν έχω μεγάλη γκάμα λογοτεχνικών αναγνωσμάτων. Κάποτε είχα διαβάσει στο βιβλίο του Bernhard Thomas «Παλιοί δάσκαλοι» ότι αν καταφέρεις να διαβάσεις μία σελίδα ενός βιβλίου θεμελιακά, είναι σα να έχεις διαβάσει ολόκληρο το βιβλίο και βρήκα ότι μου ταίριαζε σαν σκέψη. Οπότε αυτό θα έλεγα, αν μπορούμε να διαβάζουμε θεμελιακά κι όχι σας επαγγελματίες αναγνώστες.

Έχετε επόμενα συγγραφικά σχέδια;

K.A: Θα ήθελα να ολοκληρώσω ένα μυθιστόρημα και κάποια θεατρικά έργα που βρίσκονται στο συρτάρι. Και εύχομαι τρία παιδικά παραμύθια που έχω γράψει να βρουν σύντομα εκεί έξω τους μικρούς αναγνώστες τους.

B.B: Γράφω ένα νέο θεατρικό έργο αλλά είναι σε πρώιμο στάδιο.