Όλιβ ξανά: Η ζωή της παράξενης, αντιφατικής αλλά αξιαγάπητης Όλιβ Κίτριτζ

Θα ήθελα άραγε να συναντήσω την Όλιβ Κίτριτζ, την ηρωίδα της Ελίζαμπεθ Στράουτ στην πραγματική μου ζωή; Ερώτημα κατ’ εξοχήν ρητορικό αφού η Όλιβ δεν είναι παρά μια χάρτινη ηρωίδα, μια γυναίκα που αναδύεται από τις σελίδες του βιβλίου και στοιχειώνει τον αναγνώστη με τις περιπέτειές της.

Ας κάνουμε, ωστόσο, το άλμα της πίστεως –που λέει ο Κίρκερκορ– κι ας πιστέψουμε για μια στιγμή ότι θα μπορούσουμε να βρεθούμε στο Πόρτλαντ του Μέην κι ότι εκεί κοντά, σε μια πολίχνη της αμερικάνικης επαρχίας, να πέσουμε πάνω στην Όλιβ Κίτριτζ. Σε αυτή, λοιπόν, την κατ’ εξοχήν φαντασιακή περίπτωση, εγώ προσωπικά θα προτιμούσα να μη συναντηθώ με αυτήν τη δύστροπη, αντιφατική, σαρκαστική –έως τα όρια της μοχθηρίας– γυναίκα που ζει εκεί.

Το πιθανότερο βέβαια είναι να μη βρεθώ ποτέ στο Πόρτλαντ του Μέην σε αυτή τη ζωή. Όμως η αναγνωστική απόλαυση που βιώνω σε κάθε μυθιστόρημα της Ελίζαμπεθ Στράουτ είναι τέτοια που ευχαριστώ από καρδιάς την Αμερικανίδα συγγραφέα για τα βιβλία της, τη μεταφράστρια Μαργαρίτα Ζαχαριάδου για τη δουλειά της, αλλά και τις εκδόσεις Άγρα για τις επιλογές της.

Αυτό το βιβλίο στο οποίο αναφέρομαι, το «Όλιβ ξανά», είναι το δεύτερο με ηρωίδα την Όλιβ Κίτριτζ, η οποία εδώ, έχοντας πια περάσει το μεσοστράτι της ζωής της, αποφασίζει να παντρευτεί ξανά.

Παρόμοια με το πρώτο βιβλίο που είχε τίτλο «Όλιβ Κίτριτζ», έτσι και σε αυτό η ηρωίδα άλλοτε είναι ο κύριος χαρακτήρας της ιστορίας που ξετυλίγεται κι άλλοτε παίζει έναν ρόλο καμέο σε παράπλευρες αφηγήσεις όπου συμπολίτες της στην κωμόπολη που ζει κεντρίζουν τον αναγνώστη να βυθιστεί στις προσωπικές τους περιπέτειες που είναι όλες τους καθηλωτικές.

Έχω μια φίλη πολιτικό –που εκλέχτηκε πρόσφατα στο Κοινοβούλιο– η οποία κάθε φορά που της μιλάω για κάποιο βιβλίο επιμένει σχεδόν εμμονικά να της αναλύσω την ιστορία που αφηγείται το μυθιστόρημα. Αν την είχα αυτή τη στιγμή απέναντί μου ομολογώ ότι θα δυσκολευόμουν να της μιλήσω για μια κεντρική ιστορία. Εδώ υπάρχει μια κεντρική ηρωίδα που γύρω της απλώνονται άλλες ιστορίες, κάθε μια ξεχωριστή, που μιλάνε για την ανθρώπινη ύπαρξη, τα προβλήματα που συναντάνε οι άνθρωποι στην καθημερινότητά τους, τις μεταφυσικές τους αγωνίες, τις σχέσεις με τους συγγενείς τους, την αποξένωση αλλά και την αλληλεγγύη, τη μοναξιά αλλά και τη γειτνίαση με τον άλλον.

Αυτό που κάνει το βιβλίο τόσο συναρπαστικό, εκτός από το ενδιαφέρον που παρουσιάζει κάθε στροφή της πλοκής, είναι το πεζογραφικό ταλέντο της Ελίζαμπεθ Στράουτ. Έχοντας αντλήσει τα συμπεράσματά της διαβάζοντας τους μεγάλους Αμερικάνους συγγραφείς –από τον Τζον Φάντε έως τον Ρέιμοντ Κάρβερ, κι από τον Χέμινγουεϊ έως τον Μπουκόφσκι–, η Ελίζαμπεθ Στράουτ, ετών 67 σήμερα, μας δίνει βιβλία που δημιουργούν ευχάριστους σπινθηρισμούς στο μυαλό του αναγνώστη. Βιβλία που φτιάχνουν καινούργιες συνάψεις ανάμεσα στους νευρώνες αλλά και δίνουν ερεθίσματα στην καρδιά να χτυπήσει σε άλλους ρυθμούς.

Όλιβ ξανά, λοιπόν. Και ξανά, θα έλεγα εγώ…