Προδημοσίευση: «Ο γιος του αφέντη των ορφανών» του Adam Johnson

Το μυθιστόρημα «Ο γιος του αφέντη των ορφανών» του Adam Johnson, που απέσπασε το βραβείο Πούλιτζερ, αναμένεται να κυκλοφορήσει στα ελληνικά τη Δευτέρα 18 Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος, ένα βιβλίο που μας ταξιδεύει στην καρδιά της πιο μυστηριώδους δικτατορίας του κόσμου.

Περίληψη του βιβλίου
Ο Πακ Τζουν Ντο είναι ο βασανισμένος γιος μιας χαμένης μητέρας και ενός ισχυρού πατέρα, που διευθύνει ένα στρατόπεδο εργασίας για ορφανά παιδιά. Όταν η αφοσίωση και η οξυδέρκειά του αναγνωρίζονται από τους υψηλά ιστάμενους του κράτους, η προοδευτική άνοδος στην ιεραρχία μοιάζει ασταμάτητη. Ο Τζουν Ντο γίνεται επαγγελματίας απαγωγέας· αντιμετωπίζει παγωμένα νερά, σκοτεινές σήραγγες και ανατριχιαστικούς θαλάμους ανακρίσεων. Τολμάει να αντιταχθεί στον ίδιο τον Κιμ Γιονγκ Ιλ, σε μια προσπάθεια να σώσει τη γυναίκα που αγαπάει, τη θρυλική ηθοποιό Ήλιο Σελήνη. Ένα συναρπαστικό θρίλερ και συνάμα μια ιστορία χαμένης αθωότητας, Ο γιος του αφέντη των ορφανών σκιαγραφεί το πορτρέτο μιας χώρας που μαστίζεται από την πείνα, τη διαφθορά και την καθημερινή βαναυσότητα δίχως όμως να λείπουν η συντροφικότητα και οι κλεμμένες στιγμές ομορφιάς και αγάπης.

Διαβάστε ένα απόσπασμα από το βιβλίο «Ο γιος του αφέντη των ορφανών» του Adam Johnson (εκδ. Παπαδόπουλος)

Θα ακολουθούσαν πολλές απαγωγές ακόμα – θα συνεχίζονταν για χρόνια, στην πραγματικότητα. Ήταν εκείνη η ηλικιωμένη γυναίκα που είχαν συναντήσει τυχαία σε μια λιμνούλα με νερά της παλίρροιας στη νήσο Νισινοσίμα. Τα μπατζάκια του παντελονιού της ήταν γυρισμένα προς τα πάνω και κοιτούσε στο ματάκι μιας φωτογραφικής μηχανής στηριγμένης πάνω σε τρία ξύλινα πόδια. Τα μαλλιά της ήταν γκρίζα και ανάκατα και ακολούθησε δίχως διαμαρτυρίες, με αντάλλαγμα το πορτρέτο του Τζουν Ντο. Ήταν ο Ιάπωνας κλιματολόγος τον οποίο ανακάλυψαν πάνω σε ένα παγόβουνο στον πορθμό Τσουγκάρου. Άρπαξαν, επίσης, τον επιστημονικό εξοπλισμό του και το κόκκινο καγιάκ του. Ήταν ένας καλλιεργητής ρυζιού, ένας μηχανικός προβλητών και μια γυναίκα που είπε ότι είχε κατέβει στην παραλία για να πνιγεί.

Έπειτα οι απαγωγές πήραν τέλος, τόσο ξαφνικά όσο είχαν αρχίσει. Τον Τζουν Ντο τον έστειλαν σε μια σχολή ξένων γλωσσών, για να περάσει έναν χρόνο μαθαίνοντας αγγλικά. Ρώτησε τον αξιωματικό ελέγχου στο Κιονγκσόνγκ αν το καινούργιο του πόστο ήταν η ανταμοιβή του που είχε εμποδίσει τον γιο ενός υπουργού να αυτομολήσει. Ο αξιωματικός πήρε την παλιά στρατιωτική στολή του Τζουν Ντο, το δελτίο αλκοόλ του και το βιβλιάριο με τα κουπόνια του για τις πόρνες. Όταν ο αξιωματικός είδε ότι το βιβλιάριο ήταν σχεδόν γεμάτο, χαμογέλασε. Ναι, βέβαια, του είπε.

Στο Ματζόν-νι, στα όρη Οντζίν, έκανε περισσότερο κρύο απ’ όσο έκανε ποτέ στην Τσονγκτζίν. Ο Τζουν Ντο ήταν ευγνώμων για τα μπλε ακουστικά που φορούσε όλη μέρα, καθώς έπνιγαν τις ατελείωτες ασκήσεις των αρμάτων μάχης της 9ης Μηχανοκίνητης Μονάδας, που ήταν τοποθετημένη εκεί. Τους υπεύθυνους της σχολής διόλου δεν τους ενδιέφερε να μάθουν στον Τζουν Ντο να μιλάει αγγλικά. Εκείνος έπρεπε απλώς να απομαγνητοφωνεί διάφορες φράσεις για να μαθαίνει λεξιλόγιο και γραμματική με τα ακουστικά και, χτυπώντας το ένα πλήκτρο μετά το άλλο, να τις παπαγαλίζει γράφοντας στη χειροκίνητη γραφομηχανή του. Θα ήθελα να αγοράσω ένα κουτάβι, έλεγε η γυναικεία φωνή στα ακουστικά, και αυτό έγραφε συλλαβιστά ο Τζουν Ντο. Τουλάχιστον κοντά στο τέλος της χρονιάς, η σχολή απέκτησε πραγματικό δάσκαλο, έναν μάλλον θλιμμένο άντρα, με ροπή προς την κατάθλιψη, τον οποίο είχε φέρει η Πιονγιάνγκ από την Αφρική. Ο άντρας δεν ήξερε ούτε λέξη κορεατικά και περνούσε την ώρα των μαθημάτων κάνοντας στους μαθητές βαρύγδουπες ερωτήσεις που ήταν αδύνατο να απαντηθούν, αλλά ενίσχυαν σημαντικά τις γνώσεις τους στις ερωτηματικές προτάσεις.

Πέρασαν τέσσερις εποχές και ο Τζουν Ντο κατάφερε να αποφύγει τα δηλητηριώδη φίδια, τις συνελεύσεις αυτοκριτικής και τον τέτανο, πράγματα που μάστιζαν τους στρατιώτες σχεδόν κάθε εβδομάδα. Άρχιζε με τρόπο αρκετά αθώο –ένα τρύπημα από συρματόπλεγμα, ένα κόψιμο από το χείλος της καραβάνας–, σύντομα όμως έρχονταν οι πυρετοί, τα ρίγη και, τελικά, μια συστροφή των μυών που άφηνε το σώμα τόσο στρεβλωμένο και άκαμπτο ώστε να μην μπαίνει σε φέρετρο. Η ανταμοιβή του Τζουν Ντο για τα κατορθώματα εκείνα ήταν ένα πόστο ακρόασης στην Ανατολική Θάλασσα, πάνω στο αλιευτικό σκάφος Τζούνμα. Το κατάλυμά του ήταν χαμηλά, στο πρυμναίο αμπάρι του Τζούνμα, ένα ατσάλινο δωμάτιο αρκετά μεγάλο για ένα τραπέζι, μια καρέκλα, μια γραφομηχανή και μια στοίβα δέκτες κλεμμένους από αμερικανικά αεροσκάφη που είχαν καταρριφθεί στον πόλεμο. Το αμπάρι φωτιζόταν μόνο από την πρασινωπή λάμψη του εξοπλισμού ακρόασης, η οποία καθρεφτιζόταν στη γυαλάδα των ψαρόνερων που περνούσαν κάτω απ’ τους μπουλμέδες και διαρκώς έκαναν το πάτωμα να γλιστράει. Ακόμα κι έπειτα από τρεις μήνες πάνω στο ψαράδικο, ο Τζουν Ντο δεν μπορούσε να διώξει απ’ το μυαλό του την εικόνα αυτών που υπήρχαν στην άλλη πλευρά των μεταλλικών εκείνων τοίχων: θάλαμοι με σφιχτοπατικωμένα ψάρια που ρουφούσαν την τελευταία τους ανάσα μέσα στο παγωμένο σκοτάδι.

Έπλεαν σε διεθνή ύδατα αρκετές μέρες τώρα, με τη βορειοκορεάτικη σημαία τους χαμηλωμένη για να μην προκαλούν προβλήματα. Πρώτα κυνήγησαν σκουμπριά που κατέβαιναν σε μεγάλο βάθος κι ύστερα σπασμωδικές παλαμίδες που έβγαιναν στην επιφάνεια, στις μικρές εκτάσεις νερού όπου έπεφταν οι ακτίνες του ήλιου. Τώρα κυνηγούσαν καρχαρίες. Όλη νύχτα το Τζούνμα έριχνε παραγάδι για δαύτους στην άκρη της τάφρου και το ξημέρωμα ο Τζουν Ντο άκουσε από πάνω του το τρίξιμο του βαρούλκου και τους καρχαρίες να χτυπιούνται στο κύτος καθώς έβγαιναν από το νερό.

Από τη δύση ως την αυγή του ήλιου, ο Τζουν Ντο παρακολουθούσε τις συνήθεις μεταδόσεις: καπετάνιοι αλιευτικών κατά κύριο λόγο, το φεριμπότ από το Ουίτσι προς το Βλαδιβοστόκ, ακόμα και η νυχτερινή επικοινωνία μεταξύ δύο Αμερικανίδων που έκαναν τον γύρο του κόσμου κωπηλατώντας – η μια κωπηλατούσε όλη νύχτα, η άλλη όλη μέρα, καταρρίπτοντας τη θεωρία του πληρώματος ότι είχαν πραγματοποιήσει όλο το ταξίδι ως την Ανατολική Θάλασσα με σκοπό να κάνουν λεσβιακό σεξ.

Κρυμμένη μέσα στα ξάρτια και τις μπούμες του Τζούνμα ήταν μια δυνατή κεραία συστοιχίας και πάνω από το πηδάλιο υπήρχε μια κατευθυντική κεραία που μπορούσε να κάνει περιστροφή 360 μοιρών. Οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα κρυπτογραφούσαν τις μεταδόσεις στρατιωτικού περιεχομένου, που ακούγονταν απλώς σαν σκουξίματα και βελάσματα. Παρ’ όλα αυτά, το πόσο, το πού και το πότε των σκουξιμάτων ήταν κατά τα φαινόμενα πολύ σημαντικό για την Πιονγιάνγκ. Εφόσον αυτά καταγράφονταν, ο Τζουν Ντο μπορούσε να ακούει ό,τι ήθελε.

Ήταν σαφές ότι το πλήρωμα δεν τον ήθελε στο σκάφος. Είχε όνομα ορφανού και χτυπούσε όλη νύχτα τα πλήκτρα της γραφομηχανής του εκεί κάτω, μες στο σκοτάδι. Ήταν λες και το να έχεις στο σκάφος κάποιον που δουλειά του ήταν να αντιλαμβάνεται και να καταγράφει απειλές έκανε το πλήρωμα, τους νέους άντρες από το λιμάνι του Κίντζγε, να οσμίζονται κι εκείνοι κινδύνους στον αέρα γύρω τους. Κι έπειτα, ήταν κι ο καπετάνιος. Εκείνος είχε λόγους να είναι ανήσυχος και, κάθε φορά που ο Τζουν Ντο τον έβαζε ν’ αλλάξει πορεία για να εντοπίσει ένα ασυνήθιστο σήμα, μόλις που συγκρατούσε την οργή του για την κακοτυχία τού να έχει έναν αξιωματικό ακρόασης διορισμένο στο αλιευτικό του σκάφος. Μόνο όταν ο Τζουν Ντο άρχιζε να διηγείται στο πλήρωμα τα νέα των δύο νεαρών Αμερικανίδων που γύριζαν τον κόσμο κωπηλατώντας, μόνο τότε άρχιζαν να μαλακώνουν απέναντί του.

---

Ποιος είναι ο Adam Johnson

Ο Adam Johnson διδάσκει δημιουργική γραφή στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ. Έχει γράψει τις συλλογές διηγημάτων Emporium (2003) και Fortune Smiles, η οποία βραβεύτηκε με το National Book Award το 2015, και τα μυθιστορήματα Parasites Like Us (2004) και Ο γιος του αφέντη των ορφανών, που απέσπασε το Pulitzer Prize μυθοπλασίας το 2013. Έχει λάβει το Whiting Writer’s Award και υποτροφίες από το National Endowment for the Arts και το Guggenheim Foundation. Έργα του έχουν δημοσιευτεί στο Esquire, στο Harper’s, στο Playboy, στο GQ, στο The Paris Review, στο Granta, στο Tin House, στους New York Times, και έχουν ανθολογηθεί για το Best American Short Stories. Ζει στο Σαν Φρανσίσκο.