Χρόνος μπαίνει-βγαίνει αυτή η πόλη μεγαλώνει σαν το blob, και όχι μόνο σε πλάτος και μήκος. Όσοι επισκέπτονται την Αθήνα από το εξωτερικό με έκπληξη μιλούν για τη μεταμόρφωσή της σε μητρόπολη. Η δεκαετία που διανύουμε σίγουρα θα χαρακτηριστεί από τις πιο συναρπαστικές αυτής της πόλης και, καθώς αλλάζει, μαζί της αλλάζει και η τέχνη που γεννιέται σε αυτή. Η ATHENS VOICE έχει από τη στιγμή της γέννησής της το άγγιγμα της τέχνης και αυτό το birthmark είναι ακριβώς πάνω στο πρόσωπό της, στην πρώτη σελίδα. Δεν είναι τυχαίο που όλοι μιλούν για τη σύγχρονη τέχνη.
Οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες γίνονται ολοένα και περισσότερο γνωστοί μέσα και έξω από τη χώρα, ενώ δεκάδες μικρά καλλιτεχνικά guerilla projects ξεπηδούν ακόμα και σε προάστια μακριά από το κέντρο. Από την άλλη ξένοι καλλιτέχνες μετακομίζουν το στούντιό τους στο Μεταξουργείο και τα Εξάρχεια, διεθνείς γκαλερί ανοίγουν παραρτήματα εδώ, και η Αθήνα έχει μπει στην ατζέντα των σημαντικότερων διεθνών επιμελητών που την επισκέπτονται με κέφι –και ανοιχτά καρνέ– για να συμμετέχουν σε αυτό που μοιάζει το μεγάλο πάρτι της τέχνης.
«Μην κοιτάτε πίσω από την επιφάνεια των έργων μου» ζήταγε ο Warhol και η τέχνη αλήθεια είναι πως μιλάει καλύτερα χωρίς διαμεσολάβηση. Όμως όπως στην ATHENS VOICE όχι μόνο δεν μένεις στο εξώφυλλο αλλά την ξεκοκαλίζεις, έτσι και τη σύγχρονη τέχνη πρέπει να τη βιώσεις, όσο κι αν αυτό ακούγεται σαν διαφημιστικό σλόγκαν. Η αρχικώς φαινομενικά κρυπτική τέχνη έφτασε τώρα να μπαινοβγαίνει στα σαλόνια των περιοδικών και των εφημερίδων, γίνεται κουβεντούλα και κουτσομπολιό, social networking, spam…
Η τέχνη τρυπώνει σαν ιός σε κάθε σχισμή της πόλης, και δεν μιλάμε για απαλλοτρίωση των τοίχων για γκραφίτι αλλά για την οικειοποίηση και την ποιητική επανατροφοδότηση των μικρών πρακτικών, ακόμα και των τελετουργιών της σύγχρονης καθημερινής ζωής. Στην τηλεόραση, στη μόδα, στον κινηματογράφο, στη διαφήμιση, η τέχνη βρίσκεται παντού, περισσότερο επιθετική, περισσότερο επικοινωνιακή, ένα σύγχρονο σαμανιστικό τελετουργικό που παραλλάσσει και επανατροφοδοτεί, αποφορτίζοντας κατά αυτό τον τρόπο την καθημερινότητά μας. Ήρθε η ώρα να δείξουμε τα κοφτερά δόντια της ποίησης απέναντι στο γκρίζο παρόν. Από οποιοδήποτε μέσο, από οποιοδήποτε βήμα, η τέχνη στην πρώτη σελίδα.
Οι ΧΥΖ είναι οι Ξένια Καλπακτσόγλου, Poka-Yio και Αυγουστίνος Ζενάκος, δουλεύουν μαζί ως επιμελητές και συνδιευθύνουν την Μπιενάλε της Αθήνας
Η Ελίζα Χριστοπούλου συγκεντρώνει σε ένα μικρό βιβλίο ιστορίες για έρωτες, φιλίες, λάθος αποφάσεις, γάτες και εκείνες τις απρόοπτες στιγμές που, χωρίς να το καταλάβουμε, γίνονται οι πιο σημαντικές.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Όρασης, η ιστορία της Ευαγγελίας Κακούρου μάς θυμίζει πως το να βλέπουμε καλύτερα δεν αφορά μόνο την όρασή μας αλλά και τον τρόπο που κοιτάζουμε τον εαυτό μας και τους δίπλα μας
Η γερμανίδα συγγραφέας γράφει για τη λατρεία των υψηλών επιδόσεων, την κουλτούρα της αμείλικτης αυτοπειθαρχίας και του αέναου ανταγωνισμού, στο μεγάλο χρηματιστήριο της εικόνας.
Οι αναγνώστες βιβλίων είναι μεγαλούτσικοι σε ηλικία, κι όσο πάνε μεγαλώνουν κι άλλο: το 1/3 των ανθρώπων που αγοράζουν και διαβάζουν βιβλία στις αγγλόφωνες χώρες είναι άνω των 60 ετών.
26°
