Μαρίνα Αντωνοπούλου: 7+1 ερωτήσεις για την κυρία Μπάνγκο

Τι σκέφτεται ένας ηθοποιός όταν διαβάζει για πρώτη φορά έναν ρόλο; Είναι σαν μια νέα γνωριμία όπου αναζητά τα μυστικά, τις σιωπές και τις πράξεις που θα τον κάνουν οικείο; Πώς αποφασίζει ένας ηθοποιός αν θα υποδυθεί έναν ήρωα ή όχι; Κάποιοι ρόλοι εμπνέουν, άλλοι φοβίζουν, κι άλλοι γίνονται σταθμός, αλλάζοντας τον ηθοποιό για πάντα. Γιατί κάθε ρόλος είναι σαν μια σχέση: αρχίζει με περιέργεια, συνεχίζεται με δέσμευση και αφήνει πάντα πίσω του ένα κομμάτι εμπειρίας.

Σε αυτή τη στήλη με τίτλο «Ο ήρωάς μου και εγώ», ζητάμε από τους ηθοποιούς ν' αφήσουν για λίγο τα φώτα της σκηνής και να μιλήσουν απευθείας στους χαρακτήρες που ενσαρκώνουν. Σαν ένα προσωπικό γράμμα που αποκαλύπτει σκέψεις, συναισθήματα και μικρά μυστικά από τη διαδικασία της υποκριτικής. Μια προσωπική και απρόσμενη ματιά στο θέατρο και τη μαγεία της σκηνής μέσα από τους ρόλους και τις φανταστικές ζωές που ζωντανεύουν κάθε βράδυ. 

Ο ήρωάς μου κι εγώ: Μαρίνα Αντωνοπούλου

Γράμμα στον ήρωά μου: Αν μπορούσες να μιλήσεις απευθείας στον χαρακτήρα του έργου – με τρυφερότητα, απορία, ή ακόμα και κριτική- τι θα του έλεγες;

Θα είχα πολλά, πάρα πολλά να της πω. Της τα έχω φυλαγμένα. Πρώτα πρώτα, θα τη ρωτούσα πώς κατάφερε να μη χάσει το μυαλό της με όλα αυτά που είδε. Δεύτερον, θα τη ρωτούσα πώς μυρίζει το απώτατο παρελθόν. Τρίτον, θα τη ρωτούσα: «ΓΙΑΤΙ;;;». Ξέρει αυτή.

Ο ήρωάς μου κι εγώ: Αν συγκρίνεις τον εαυτό σου με τον ρόλο, τι κοινό θα έβρισκες και πού είσαι τελείως αντίθετη;

Η Νοσοκόμα δεν είναι ηρωίδα. Φοβάται, εθελοτυφλεί, αδιαφορεί, δικαιολογεί. Ούτε εγώ είμαι ηρωίδα – δυστυχώς. Κι εγώ φοβάμαι. Όμως δεν αδιαφορώ ούτε δικαιολογώ. Ενημερώνομαι, επαγρυπνώ, με απασχολεί η απονομή δικαιοσύνης, η ανατροπή. Προσπαθώ να συνεισφέρω όπως μπορώ και τολμώ.

Αν ήμουν εγώ στη θέση σου…: Πώς θα αντιδρούσες εσύ στις καταστάσεις που βιώνει η ηρωίδα που υποδύεσαι;

Ως εξαθλιωμένη εξουσιαζόμενη κι εγώ στην αρχή θα έκανα υπομονή, μετά θα ένιωθα πανικό, έπειτα απελπισία. Στο τέλος θα εξεγειρόμουν. Ως εξουσιάστρια όμως θέλω να πιστεύω πως θα ήμουν ίσως ο μοναδικός άνθρωπος στην ιστορία της ανθρωπότητας που θα έμενε ανεπηρέαστος από τη σαγήνη της εξουσίας. Άραγε, γίνεται αυτό;

Τι μου έμαθες: Τι σας δίδαξε ο συγκεκριμένος ρόλος ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη;

Το «Ομπρέλα να πάρεις» είναι ένας αφηγηματικός μονόλογος, κατά τον οποίο το κοινό έχει τη δυνατότητα, αν θέλει, να απευθυνθεί σε εμένα. Επομένως, είμαι ανοιχτή στις διαθέσεις των θεατών, στις απορίες, στις ενστάσεις τους. Αυτό απαιτεί ετοιμότητα και μεγάλη ψυχική προετοιμασία. Ο καλλιτέχνης που αποφασίζει να εκτεθεί με αυτόν τον τρόπο πρέπει να κρατάει τη μπαλίτσα χαμηλά.

Αν μπορούσα να σε αλλάξω: Αν σου δινόταν η ευκαιρία να γράψεις εσύ τον ρόλο, τι θα άλλαζες;

Η απάντηση είναι «τίποτα» κι αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Στην πραγματικότητα η απάντηση αυτή είναι μονόδρομος, επειδή το κείμενο της παράστασης είναι δικό μου. Σε αντίθετη περίπτωση, κάτι δε θα είχε πάει καθόλου καλά…

Αυτό ήταν δύσκολο: Υπήρξε κάποιο στοιχείο του ρόλου που σε δυσκόλεψε ιδιαίτερα και γιατί;

Κανένας ρόλος δεν είναι εύκολος. Όλοι κρύβουν παγίδες και δώρα που αποκαλύπτονται μόνο με την τριβή. Ο συγκεκριμένος, συν τοις άλλοις, συνοδεύεται από υψηλές εντάσεις και γρήγορο ρυθμό, πράγμα που τον κάνει ιδιαίτερα απαιτητικό σωματικά.

Έλα στη θέση μου: Αν μπορούσες να συναντήσεις τον χαρακτήρα στην πραγματική ζωή, τι θα της έλεγες;

Τι να της πώ; Αρχικά θα τη χτυπούσα φιλικά στον ώμο, έπειτα θα την ταρακούναγα μπας και ξυπνήσει. Στο τέλος πιθανότατα θα τη μούτζωνα.

Το soundtrack του ήρωά μου: Αν η ηρωίδα είχε playlist, ποια τραγούδια θα είχε και γιατί;"

Αυτό είναι εύκολο! Η παράσταση έχει το δικό της playlist. Η Νοσοκόμα έχει τραγούδια που γράφτηκαν από τον Γιώργο Χούχο (aka κ. Μπάνγκο) ειδικά για την ιστορία που μας αφηγείται. Η Νοσοκόμα μας φοράει tailor-made στολή, αμέ!