Η Νία Βαρντάλος πρωταγωνιστεί για πρώτη φορά στα ελληνικά σε ένα έργο γεμάτο ανθρώπινες ιστορίες που είναι σίγουρο ότι θα σας αγγίξουν
Μια συγγραφέας -που την υποδύεται ηΝία Βαρντάλος- δέχεται μια πρόταση: να αναλάβει μια στήλη σε ένα διαδικτυακό περιοδικό, όπου θα απαντάει σε γράμματα αναγνωστών, με το ψευδώνυμο Sugar. Αν και δεν προβλέπεται κάποια αμοιβή για τη θέση, η συγγραφέας δέχεται. Και έτσι αρχίζει ένας διάλογος ανάμεσα σε εκείνη και τα πρόσωπα που συντάσσουν τις επιστολές. Αυτό είναι το θέμα του έργου «Μικρά όμορφα πράγματα», η θεατρική μεταφορά του βιβλίου της Σέριλ Στρέιντ, που παίζεται στο Παλλάς, σε θεατρική διασκευή της Νία Βαρντάλος, η οποία εργάστηκε στενά με τον Σπύρο Κατσαγάνη για τη σκηνοθεσία της παράστασης. Το βιβλίο βασίζεται σε αληθινές επιστολές αναγνωστών, οπότε οι ιστορίες που ακούμε επί σκηνής θα μπορούσαν να είναι και οι δικές μας...
«Μικρά όμορφα πράγματα» με τη Νία Βαρντάλος στο Παλλάς
Το πρώτο πράγμα που απασχολεί τη Sugar, όταν αναλαμβάνει τη νέα της θέση είναι πώς θα απαντά αυτές τις επιστολές. Ξεκινώντας να συντάξει την πρώτη απάντηση, αρχικά βρίσκεται παγιδευμένη μέσα σε κλασικά κλισέ που δεν θα ήταν και πολύ βοηθητικά στα προβλήματα των αναγνωστών της. Έτσι αποφασίζει να χειριστεί αυτές τις επιστολές με έναν τρόπο μοναδικό… Τους εκθέτει προσωπικά της βιώματα -ενίοτε αρκετά σκληρά- και μέσα από τη δική της αλήθεια βλέπουν και εκείνοι πιο καθαρά τη ζωή τους και μπορούν να επιλύσουν τα θέματά τους. Κατά τη διάρκεια της παράστασης ακούμε μια σειρά από διαφορετικές ιστορίες, που θα μπορούσαν να συμβούν στον καθένα. Ο κόσμος ομολογεί τα προβλήματά του στη Sugar και περιμένει από εκείνη να τον συμβουλέψει. Κάποιοι είναι απλά προβληματισμένοι, κάποιοι είναι πιο απογοητευμένοι, ενώ άλλοι οριακά βρίσκουν νόημα στη ζωή τους. Μέσα από τα δικά τους ζητήματα, αποκαλύπτονται όλο και περισσότερα θέματα για τη ζωή της συγγραφέως, η οποία μιλώντας σε αγνώστους είναι σαν να λυτρώνεται από βασανιστικές αλήθειες της παιδικής της ηλικίας. Καθώς πυκνώνουν οι ερωτήσεις του κόσμου, υπάρχει μια κορύφωση και στις αποκαλύψεις της συγγραφέως. Οι δυο πλευρές έρχονται όλο και πιο κοντά ψυχικά, με δυνατές στιγμές που δεν γίνται να μην αφήσουν και τους θεατές ασυγκίνητους.
Είναι η πρώτη προσπάθεια της Ελληνο-καναδής ηθοποιού Νία Βαρντάλος να παίξει στα ελληνικά. Και θα λέγαμε ότι ήταν πολύ συγκινητική. Τα γοητευτικά λάθη της σε τονισμούς λέξεων ή εκφράσεων είναι «πασπαλισμένα» με μπόλικο συναίσθημα, οπότε αντί να κουράζουν, φορτίζουν συναισθηματικά τους θεατές. Οι ηθοποιοί που την πλαισιώνουν, ο Δημήτρης Παπανικολάου, η Δανάη Λουκάκη και ο Δημήτρης Κίτσος, κινούνται συνεχώς επί σκηνής, είναι σαν να βρίσκονται μέσα στο σπίτι της και καθώς οι αποκαλύψεις προχωρούν έρχονται ακόμη πιο κοντά της. Κάθε ηθοποιός δεν έχει ακριβώς έναν μόνο ρόλο. Υποδύεται πολλούς μαζί, είναι τα πρόσωπα πίσω από τις επιστολές που συνομιλούν με τη Sugar και έρχονται όλο και πιο κοντά της. Θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς στη θέση τους. Τη ζεστή και φιλόξενη ατμόσφαιρα συμπληρώνουν και τα σκηνικά της παράστασης. Οι ηθοποιοί κινούνται στο εσωτερικό ενός αρκετά άνετου σπιτιού, κάθονται ενίοτε όλοι μαζί στην κουζίνα, άλλες φορές κάθονται ένας ένας στο σαλόνι, ανοιγοκλείνουν το ψυγείο, είναι σαν να μένουν μαζί της. Με το που ανοίγει το λάπτοπ για να διαβάσει και να απαντήσει τις επιστολές, ο κόσμος της γίνεται ένα με τον δικό τους. Με αυτόν τον τρόπο, μας προσκαλεί να γίνουμε και εμείς μέρος αυτού του ζεστού σκηνικού, να σκεφτούμε τι θα μπορούσαμε να μοιραστούμε με τη Sugar ή τι μυστικά κρατάμε καλά μέσα μας και αδυνατούμε να αποκαλύψουμε διότι φοβόμαστε το τι θα πουν οι άλλοι.
Καθώς ο χρόνος κυλά, όλη η ψυχή της πρωταγωνίστριας ανοίγεται διάπλατα στους αναγνώστες της. Σχεδόν σαν να έχουν αντιστραφεί οι όροι. Και σαν να επέρχεται εντέλει και μια διπλή λύτρωση. Και οι αναγνώστες βοηθιούνται και εκείνη μοιράζεται θέματα που ενδέχεται να μην έχει ποτέ μοιραστεί με κάποιον…
Μια παράσταση με γρήγορο ρυθμό, πολλές αποκαλύψεις και μια σταδιακή κορύφωση προς μια ψυχική συνάντηση που όλοι έχουμε ανάγκη.
Ο Βαγγέλης Παπαδάκης και η Νάνα Παπαδάκη πρωταγωνιστούν στο καλύτερο έργο του Τενεσί Ουίλιαμς μετά το «Λεωφορείο ο Πόθος» όπως ο ίδιος ο συγγραφέας το χαρακτήρισε
Πώς οι θεραπευόμενοι βλέπουμε τους θεραπευτές μας, τι είναι αυτή η περίεργη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στις πολυθρόνες και τι ιδιόμορφος χρόνος που είναι ο Αόριστος.
17°
