Τζο Λιν Τέρνερ: Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα

Ήθελα να πάρω τον φίλο μου τον Αλέκο και να πάμε να δούμε τον Τζο Λιν Τέρνερ (Joe Lynn Turner), βράδυ Κυριακής, στο Gagarin 205. Γιατί σαράντα χρόνια πριν, κάναμε σαν τρελοί για τον Τέρνερ και τις δισκάρες των Rainbow, ακούγαμε μανιωδώς το «Difficult to Cure», και το «Bent out of shape», και το «Straight between the eyes», και τότε, αν μας ρωτούσες, δεν πιστεύαμε ότι θα είχαμε ποτέ την ευκαιρία να τον απολαύσουμε από κοντά. Μα όταν το καλοκαίρι του έστειλα μήνυμα ότι έρχεται ο Τζο Λιν Τέρνερ τον Σεπτέμβρη, αρχίσαμε τις συνήθεις υπεκφυγές της ηλικίας: «Θα έχει σπρωξίδι», «Ορθοστασία», «Μπα, άσ’ το». Κι έτσι, το reunion δύο δεκαεξάχρονων που είναι πια πενήντα έξι έμεινε ανεκπλήρωτο. Καθότι η γυναίκα μου δεν είναι φαν του είδους, σκέφτηκα εν είδει ροκ επιμόρφωσης να πάω με τον γιο μου, που έχει κλείσει τα δεκατρία και παίζει το «Smoke on the water» στην ηλεκτρική. Ωστόσο κι αυτό ναυάγησε. Είχε σχολείο την επομένη, θα έγραφε και τεστ στην Ιλιάδα, είναι και άπειρος σχετικά με τις συναυλίες. Ως εκ τούτου, είδα τα βιντεάκια που ανέβαζαν όσοι τελικά πήγαν. Και ένιωσα ότι ήμουν εκεί. Τι μαγεία.

Το Gagarin 205, μόλις τέσσερα λεπτά από σταθμούς ΗΣΑΠ και Μετρό, σε ένα κομβικό σημείο της πόλης, που ενώνει βόρεια και νότια προάστια με το κέντρο, σαν να είχε μπει σε χρονοκάψουλα. Στιβαρό, σκοτεινό, μια κλεψύδρα της ζωής. Πιτσιρικάδες που τραγουδούν με κλειστά τα μάτια το «I Surrender». Συνομήλικοί μου, με άσπρα μαλλιά, που χοροπηδάνε στον ρυθμό του «Rising Force». Και στο επίκεντρο, ένας τραγουδιστής που μάλλον προσέφερε πολύ λιγότερα από όσα θα μπορούσε στην καριέρα του, που κατάφερε κάποτε να διαδεχτεί τον Ίαν Γκίλαν στους Deep Purple, που έφτασε το 1983 με τους Rainbow να γεμίσει επί τρεις συνεχόμενες βραδιές το θρυλικό Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν της Νέας Υόρκης, τώρα να τα δίνει όλα μπροστά σε χίλιους Αθηναίους, να τραγουδάει δίχως αύριο μια ανάσα από τις κόρνες της οδού Λιοσίων. To Gagarin ήταν γεμάτο και έσφυζε από παλμό ενώπιον του μικρόσωμου καλλιτέχνη. Πλέον, χωρίς το πλούσιο, μακρύ μαλλί των προηγούμενων δεκαετιών, με κεφάλι γλόμπο, ντυμένος στα μαύρα, εξακόντιζε τη φωνή του στις γνώριμες οκτάβες, σπανίως έχανε νότα. Παράξενη που είναι η ζωή. Είκοσι τέσσερις ώρες νωρίτερα κοτζάμ Ολυμπιακό Στάδιο είχε πλημμυρίσει για την Απόλυτη, και ιδού, ένας πρώην leadsinger των Purple, ένας πρώην θεός της χρυσής εποχής του MTV και των εκατοντάδων πειρατικών ραδιοσταθμών, να ξελαρυγγιάζεται για μια χούφτα Αθηναίους.

Φυσικά, τα έδωσε όλα. Πώς αλλιώς; Υπάρχει κάτι το ανυπέρβλητα μυσταγωγικό στους καλλιτέχνες που συναντιούνται με τον κόσμο γνωρίζοντας ότι βρίσκονται στην απώτατη δύση της καριέρας τους. Θυμήσου και τον Έλβις στα χρόνια του Λας Βέγκας, πόσο πιο εκφραστικός ήταν σε σχέση με το αστραφτερό φόντο της νιότης του. Τραγούδαγε σαν να εξαρτιόταν η ύπαρξή του από τα δύο κουπλέ και τα τρία ρεφρέν. Ήξερε ότι οι ευκαιρίες έχουν λιγοστέψει. Ότι ο πλανήτης δεν στριφογυρίζει γύρω του. Το ίδιο πιθανώς ένιωθε και ο Τζο Λιν Τέρνερ, βράδυ Κυριακής, στο Gagarin 205. Δεν είχε δίπλα του τον Ρίτσι Μπλάκμπορν, τον Τζον Λορντ και τον Ρότζερ Γκλόβερ, αλλά τέσσερις άγνωστους πιτσιρικάδες, διψασμένους και τεχνικά άρτιους, που με τις κιθάρες, τα πλήκτρα και τα τύμπανα συνέθεταν το σάουντρακ ενός παρελθόντος μαγικού, μα σχεδόν λησμονημένου από τις μεγάλες μάζες. Μα και πάλι, του ίδιου του Τζο του αρκούσε.

Κοίταζε την οροφή με τα φώτα που αναβόσβηναν μανιασμένα, τις πρώτες σειρές που θύμιζαν παλιρροιακό κύμα, τους δεκαοκτάρηδες που έβλεπαν στο πρόσωπό του έναν ζωντανό θρύλο του κλασικού ροκ, και έπαιρνε δύναμη, οι φλέβες του τσίτωναν, η φωνή του αρνιόταν να σβήσει, παρά τα εβδομήντα πέντε χρόνια που κουβαλάει στην πλάτη του. Ήταν σχεδόν ο ίδιος Τζο Λιν Τέρνερ που είχε έρθει μαζί με τους Purple στις αρχές των 90s, τότε που γέμισαν το γήπεδο της Λεωφόρου. Επιβλητικός, αισθαντικός και λίγο πιο ποπ από τη βαρύτερη εκδοχή του Γκίλαν (αυτό το τελευταίο ήταν πάντα και η ομορφιά του). Παρεμπιπτόντως, την παραμονή της συναυλίας εκείνον τον μακρινό Σεπτέμβρη του ’91, είχα σπεύσει ως δημοσιογράφος καθημερινής εφημερίδας να παρακολουθήσω το ποδοσφαιρικό παιχνίδι ανάμεσα στην μπάντα και τους μουσικοκριτικούς της εποχής (ένα έθιμο του Μπλάκμπορν). Ο Τέρνερ, παρότι δεν είχε αγωνιστεί (μάλλον ως Αμερικανός αγνοεί τα μυστικά της μπάλας), είχε συγκεντρώσει τα φλας ως golden new boy of the group. Χαμογελούσε και μοίραζε αυτόγραφα. Δεν μπορούσε ίσως να φανταστεί ότι, τριάμισι δεκαετίες αργότερα, οι μικρές σκηνές θα είχαν διαδεχτεί τα ποδοσφαιρικά γήπεδα, ότι, αντί να υποκλίνεται μπροστά σε αχανείς εξέδρες γεμάτες από κόσμο, θα βίωνε το δικό του Λας Βέγκας, σε πίστες καλαίσθητες μεν αλλά πολύ μακρινές από το Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν.

Ας είναι κι έτσι όμως. Είπαμε: Η φθορά που προκαλεί ο χρόνος έχει κάτι το ποιητικό, είναι εξαιρετικά ανθρώπινη. Σημασία έχει ότι τραγουδάει ακόμα. Άλλοι –όπως ο Κόβερντεϊλ– δεν το κάνουν ούτε αυτό, έχουν αποσυρθεί εντελώς. Ο ίδιος παλεύει μέχρι να εξανεμιστεί εντελώς το χειροκρότημα. Τις προάλλες έπαιξε στη Θεσσαλονίκη. Μετά στη Λάρισα. Ύστερα ήρθε εδώ, άρπαξε το μικρόφωνο πλάι στην οδό Λιοσίων. Αποθεώθηκε από τους λίγους εκλεκτούς, στους οποίους ο Αλέκος κι εγώ δεν μπορέσαμε να συμπεριληφθούμε λόγω αδικαιολόγητης βαρεμάρας. Μια κοπέλα στην άκρη της σκηνής έκλαιγε από συγκίνηση. Ένα ζευγάρι ήταν σφιχταγκαλιασμένο. Δεκάδες χέρια ήταν υψωμένα. Οι οθόνες των κινητών λειτουργούσαν σαν τους αναπτήρες μιας άλλης εποχής. Κι αυτός εκεί όπου ανήκει: στη σκηνή.

Street of dreams ώσπου να σβήσει ο ήλιος.

Ναι, τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα.