Το Chania Rock Festival 2026 φέρνει στα Χανιά Therion, Lacuna Coil, Destruction και Crimson Glory, 1 και 2 Αυγούστου, στην Ανατολική Τάφρο
Υπάρχει κάτι σχεδόν ύποπτο στην ιδέα του metal στα Χανιά τον Αύγουστο. Το φως είναι υπερβολικά καθαρό, η θάλασσα υπερβολικά γαλάζια και οι διακοπές, υποτίθεται, απαιτούν λινά πουκάμισα και παγωμένο καφέ. Κι όμως, το πρώτο Σαββατοκύριακο του μήνα, άνθρωποι από διαφορετικές χώρες θα μαζευτούν στην Ανατολική Τάφρο ντυμένοι στα μαύρα, έτοιμοι να ακούσουν δέκα συγκροτήματα να δοκιμάζουν τις αντοχές των ενετικών τειχών. Στο Chania Rock Festival.
Όταν το metal συναντά το καλοκαίρι στα Χανιά
Αυτό είναι το ωραίο με το Chania Rock Festival: η αντίφαση είναι το βασικό συστατικό. Το πρωί κολυμπάς, το μεσημέρι αναζητάς σκιά και κάτι τίμιο από τη σχάρα, το απόγευμα χάνεσαι στην παλιά πόλη. Το βράδυ, με το αλάτι ακόμη πάνω σου και μια μπίρα να ιδρώνει στο χέρι, περνάς την πύλη της Ανατολικής Τάφρου. Οι καλές διακοπές αλλάζουν τον ρυθμό σου. Οι πραγματικά καλές σε κουφαίνουν λίγο. Το άλλο είναι – τα πάντα εμπνευσμένα promo videos που επιμελούνται οι διοργανωτές του, με πρωταγωνίστριες τις viral γιαγιάδες της Κρήτης.
Το Σάββατο 1 Αυγούστου ανήκει στους Therion — και η μοναδική παγκόσμια εμφάνισή τους για το 2026 δεν είναι απλώς εμπορικό εύρημα. Ο Christofer Johnsson ξεκίνησε από το death metal και, όταν άλλοι χρησιμοποιούσαν τα πλήκτρα ως διακόσμηση, έβαλε χορωδίες, οπερατικές φωνές και ορχηστρική σκέψη στον πυρήνα της βαριάς μουσικής. Χωρίς τους Therion, μεγάλο μέρος του symphonic metal θα ακουγόταν διαφορετικό. Το πρόσφατο «Con Orquesta», καταγραφή της εμφάνισής τους με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Μεξικού μπροστά σε 11.000 θεατές, επιβεβαιώνει το μέγεθος του οράματος. Όταν τα χορωδιακά μέρη του «To Mega Therion» σηκωθούν πάνω από την πέτρα, η αρχιτεκτονική θα εξηγήσει τη μουσική.
Destruction
Ακριβώς πριν, οι Destruction θα κάνουν το αντίθετο. Καμία οπερατική μεγαλοπρέπεια· μόνο riff, ταχύτητα και η βραχνή επίθεση του Schmier. Τέσσερις δεκαετίες μετά, με το «Birth of Malice» να δείχνει πως δεν περιοδεύουν ως έκθεμα, παραμένουν μουσική για αυχένες, αγκώνες και κακές αποφάσεις στο pit.
Η πρώτη ημέρα έχει και βάθος. Οι Αθηναίοι Enemy of Reality παντρεύουν οπερατική φωνή και progressive δομές με μύθο και λαϊκή μνήμη — η διασκευή τους στο ποντιακό «Την πατρίδα μ’ έχασα» δείχνει ότι η παράδοση μπορεί να γίνει ζωντανό υλικό, όχι ντεκόρ. Οι Ιταλοί Disease Illusion φέρνουν τη μελωδία του σουηδικού death σε σύγχρονο πλαίσιο, ενώ οι Sense of Fear από την Κοζάνη, νικητές του διαγωνισμού «Γιώργος Μανουσέλης», ανοίγουν με heavy/thrash ορμή και το νέο «Infernal Decay».
Την Κυριακή 2 Αυγούστου, οι Lacuna Coil προσφέρουν ίσως την πιο εύκολη είσοδο στο metal για όποιον δεν μιλά τη διάλεκτό του. Η καθαρή, μαγνητική φωνή της Cristina Scabbia απέναντι στα σκληρότερα φωνητικά του Andrea Ferro έδωσε στους Ιταλούς έναν αναγνωρίσιμο ήχο. Το «Comalies» τούς άνοιξε τον δρόμο πέρα από την gothic σκηνή, ενώ το δέκατο άλμπουμ «Sleepless Empire» τους βρίσκει βαρύτερους και σύγχρονους. Δεν επαναλαμβάνουν το παρελθόν· το ξαναγράφουν για μεγαλύτερες σκηνές.
Crimson Glory
Πριν από αυτούς έρχονται οι Crimson Glory, ένα όνομα με παράξενα μεγάλη σκιά για τόσο μικρή δισκογραφία. Το ντεμπούτο τους και κυρίως το «Transcendence» ένωσαν τις αιχμηρές δίδυμες κιθάρες του κλασικού heavy metal με τεχνική ακρίβεια, μελαγχολία και τη σχεδόν εξωγήινη φωνή του αείμνηστου Midnight. Η σημερινή επιστροφή, με τρία ιδρυτικά μέλη και τον Travis Wills στο μικρόφωνο, δεν αφορά μόνο τους συλλέκτες βινυλίων: τραγούδια όπως τα «Valhalla» και «Lonely» εξηγούν γιατί το αμερικανικό power/progressive metal μπορούσε να είναι ταυτόχρονα ηρωικό και εύθραυστο. Οι Κύπριοι Ars Notoria με το δικό τους avant garde μέταλλο που κέρδισαν τον διαγωνισμό πέρυσι –και δεν κατάφεραν να έρθουν τελευταία στιγμή- και οι Κρητικοί Veil Omega ανοίγουν τη δεύτερη ημέρα με ατμοσφαιρικό melodic death, υπενθυμίζοντας ότι ένα φεστιβάλ οφείλει να κοιτάζει και τη γειτονιά του.
Ύστερα, τα φώτα θα σβήσουν. Θα μείνουν τα κουδουνίσματα στ’ αυτιά, οι μπλούζες κολλημένες στην πλάτη και η επιστροφή προς το ενετικό λιμάνι. Ίσως ένα τελευταίο ποτό, ίσως κάτι λιπαρό και σωτήριο μετά τα μεσάνυχτα, ίσως η υπόσχεση μιας παραλίας την επόμενη ημέρα. Τα Χανιά δεν λειτουργούν εδώ ως όμορφο φόντο. Είναι μέρος του line-up.
Το Chania Rock Festival έχει ενδιαφέρον επειδή δεν σου ζητά να διαλέξεις ανάμεσα σε διακοπές και μουσική, ομορφιά και θόρυβο, παλιούς δίσκους και καινούργιες ανακαλύψεις. Τα προσφέρει όλα στο ίδιο διήμερο. Καλοκαίρι σημαίνει απόδραση. Μερικές φορές η απόδραση έχει κύματα. Μερικές φορές έχει διπλή κάσα. Στα Χανιά έχει και τα δύο.
Ο Grégory “Zigo” Mavridorakis μιλά στο Street Mode για το “Atlas”, την ανεξαρτησία των Dub Inc, το πολιτικό reggae, τον Lars Ulrich, την Ελλάδα και σχεδόν τρεις δεκαετίες ζωής μέσα στην ίδια μπάντα.
«Στα δεκατέσσερα χρόνια διαδρομής του, το Φεστιβάλ εξελίχθηκε σε έναν θεσμό που ξεπερνά τα όρια μιας σειράς συναυλιών» ανέφερε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ Γιώργος Μαθιουλάκης
Ο κιθαρίστας Simon McBride μιλάει στην ATHENS VOICE για τη θέση του στους Deep Purple, την κληρονομιά του γκρουπ και τη συναυλία της 13ης Οκτωβρίου στην Αθήνα
17°
