Ήταν ένα συναυλιακό ραντεβού διαφορετικό από τα άλλα, καθώς επρόκειτο για τον «τελευταίο χορό» στην Ελλάδα όχι ενός, αλλά δύο εκ των σημαντικότερων εκπροσώπων της metal μουσικής. Το live των Megadeth, Sepultura και Sylosis στο πλαίσιο Release Athens χαρακτηριζόταν από την αγωνία και την προσμονή για μια αξέχαστη τηρουμένων των αναλογιών εμφάνιση, κάτι που σε μεγάλο βαθμό συνέβη και άφησε ένα χαμόγελο στα χείλη των χιλιάδων fans που κατέκλυσαν για άλλη μια φορά την Πλατεία Νερού. Και ήταν όλοι εκεί. Οι πατεράδες που περνάνε τη φλόγα στους γιους, η νέα γενιά που ανακαλύπτει τους ήχους των δεκαετιών του 80 και του 90, οι σημερινοί 50άρηδες (και βάλε) που πολύ πιθανόν να βρέθηκαν και στις ιστορικές πρώτες συναυλίες των δύο συγκροτημάτων στη χώρα μας. Με μπλούζες των Megadeth, των Slayer, των Metallica και των υπολοίπων του thrash, και με μια εκκίνηση του live, ενδεικτική για το τι θα επακολουθούσε στη συνέχεια.
Στην πρώτη τους εμφάνιση στη χώρα μας, οι Βρετανοί Sylosis άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις, σε μια πολύ καλή επιλογή για support με ένα γκρουπ του ακραίου ήχου που προφανώς και χρωστάει πολλά στους δύο τιτάνες που θα ακολουθούσαν. Κάτι που αναγνώρισε σαφώς και ο κιθαρίστας/τραγουδιστής Josh Middleton, ο οποίος ευχαριστούσε συνεχώς τόσο το ελληνικό κοινό για την υποδοχή, όσο και τους πρωταγωνιστές της υπόλοιπης βραδιάς. Οι δε παρευρισκόμενοι ανταπέδωσαν τις φιλοφρονήσεις, με τα πρώτα pits και «walls of death» να σχηματίζονται μπροστά στη σκηνή, μαρτυρώντας το τι θα ακολουθούσε στη συνέχεια. Ύστερα από ένα αρκετά ενδεικτικό της δισκογραφίας τους set και με highlight το καταιγιστικό «Mirror, Mirror», οι Sylosis αποχαιρέτησαν το κοινό και ανέβασαν την αναμονή στα ύψη...
... την αναμονή των πολλών χιλιάδων metal οπαδών που γέμισαν ασφυκτικά την Πλατεία Νερού, σε μια μάλλον μαζικότερη προσέλευση σε σχέση με την προηγούμενη εμφάνιση των Megadeth στον ίδιο χώρο. Αντίστοιχα, ο κόσμος σχημάτισε ουρές πολλών μέτρων στο merchandise των συγκροτημάτων, την ίδια στιγμή που λεωφορεία και ΙΧ από όλη την Ελλάδα κατέβαιναν για το σπουδαίο αυτό metal ραντεβού. Ο ήλιος έκαιγε ακόμα όταν οι Sepultura έκαναν την εμφάνισή τους στη σκηνή και για την επόμενη ώρα, αρχής γενομένης με το αγαπημένο του εγχώριου κοινού "Inner Self", το θρυλικό συγκρότημα απέδειξε γιατί έχει αυτή την ιδιαίτερη σχέση με τους Έλληνες και όχι μόνο οπαδούς του, τη σχέση που έχει δημιουργήσει το παγκόσμιο Sepulnation εδώ και τέσσερις δεκαετίες. Κεφάτη και αψεγάδιαστη απόδοση από το γκρουπ, μαζική συμμετοχή του κόσμου στους παραδοσιακούς «χορούς» των thrash συναυλιών, με τους Derrick Green και Andreas Kisser να ευχαριστούνε εμφατικά το ελληνικό κοινό για τη στήριξή του όλα αυτά τα χρόνια, στην τελευταία τους παράσταση στη χώρα μας. Κι όπως ήταν λογικό, απολαύσαμε την αφρόκρεμα των κλασικών τραγουδιών των Sepultura, με τα Desperate Cry, Dead Embryonic Cells, Territory, Refuse/Resist, Kaiowas (με τη συμμετοχή πλήθους μουσικών στη σκηνή) και Roots Bloody Roots να αποτελούν την ιδανική υπόκρουση, για την αποχώρηση του γκρουπ από τις σκηνές όλης της γης. Τα μπλουζάκια των Sepultura ανέμισαν για μια τελευταία φορά στα εν Ελλάδι pits, με το συγκρότημα να έχει εξασφαλισμένη τη θέση του στο πάνθεον των αγαπημένων metal σχημάτων, στη χώρα μας και φυσικά παγκοσμίως. Είναι σίγουρο πως θα μας λείψουν...
... όπως αντίστοιχα θα μας λείψουν και οι headliners της βραδιάς, τους οποίους και η πλειοψηφία των παρευρισκομένων περίμενε με ανυπομονησία. Ο Δημήτρης και η Νάγια ήρθαν από τη Θεσσαλονίκη για τη συναυλία και μοιράζονταν τις αναμνήσεις τους και τα μελλοντικά συναυλιακά σχέδιά τους, τη στιγμή που από τα μεγάφωνα ακούγονταν γνωστοί ήχοι που διαμόρφωσαν τη μουσική προσωπικότητα του Ντέιβ Μαστέιν και κατά προέκταση των Megadeth. Ένας larger than life μουσικός, ένας άνθρωπος που ποτέ δεν δίστασε να τσαλακώσει την εικόνα του και να πει την άποψή του, κυρίως δε ο frontman ενός από τα σπουδαιότερα και πλέον επιδραστικά γκρουπ στη metal ιστορία. Η Πλατεία Νερού γέμισε για μια τελευταία φορά με τους οπαδούς του Mega-Dave, ανθρώπους κάθε ηλικίας που ήρθαν να αποδώσουν τα δέοντα στον άνθρωπο που εν πολλοίς έγραψε το soundtrack της νιότης τους. Και αυτός - μαζί με τους εξαιρετικούς τα τελευταία χρόνια συνοδοιπόρους του - δεν τους χάλασε το χατήρι, χαρίζοντας μας μια παραπάνω από αξιοπρεπή, μια εξαιρετική εν έτει 2026 τελευταία εμφάνισή του.
Σε ένα set που χαρακτηρίζεται άνετα ως best of και κυρίως σε μια performance αρκετά διαφορετική από ότι μας έχει συνηθίσει. Φαίνεται πως και ο ίδιος ο Μαστέιν απέφυγε τα πολλά λόγια και προτίμησε να μιλήσει μέσω των τραγουδιών του, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα την αγάπη του κόσμου, που του έδωσε την καριέρα που ονειρεύτηκε ως έφηβος ακόμα στους δρόμους του Λος Άντζελες. Χαρακτηριστική δε η στιγμή που ευχήθηκε να είναι κάτι καλό το σύνθημα του κοινού, με το «Τελεία και παύλα, Μαστέιν είσαι...» να δίνει σίγουρα μια ξεχωριστή νότα στη βραδιά. Έκπληξη αποτέλεσε το Hook in Mouth από το (υποτιμημένο) So Far, So Good... So What, ενώ μικρότερη ίσως έκπληξη ήταν το δίδυμο Mechanix - Ride the Lightning, με την προφανή σύνδεση προς τους Metallica. Ο κόσμος τραγουδάει κάθε νότα, γνωρίζει ότι ασπάζεται για μια τελευταία φορά την ιστορία, «ξεφεύγει» στο ιστορικό solo του Tornado of Souls, αλλά και κατά το άκουσμα των Symphony of Destruction και Holy Wars στο τέλος.
17°
