Χάρι Στάιλς, Kiss All the Time. Disco, Occasionally: Μια millennial ιστορία

Αν απαριθμούσαμε τα crushes που θα μπορούσε να έχει μια millennial έφηβη, σίγουρα στη λίστα θα ήταν ο Χάρι Στάιλς. Ξεκίνησε από το boy band One Direction, ενώ το πρώτο solo single του «Sign of the times», το 2017, μας διαβεβαίωνε για ένα λαμπρό μέλλον. Από μικρή ηλικία έχει μπει στα δωμάτια των κοριτσιών και όχι μόνο, έχει ξεφύγει από τα καλούπια που τον έβαλαν, επαναπροσδιόρισε καλλιτεχνικά τον εαυτό του, βρέθηκε να κερδίζει Grammys, να παίζει σε ταινίες και να κάνει τη δυσκολότερη μετάβαση από pop είδωλο σε pop καλλιτέχνη (έχει τη διαφορά του) – ενώ πέτυχε να του βγάζει η βιομηχανία το καπέλο.

Οι ταχύτητες με τις οποίες κινείται η βιομηχανία της ποπ δεν κατάφεραν να εξαντλήσουν την καριέρα του και τις προοπτικές της. Κάθε επιστροφή του είναι μια νέα ιστορία για το κοινό του και μια νέα προσθήκη στο μεγάλο βιβλίο της μουσικής. Με τον τέταρτο προσωπικό του δίσκο, «Kiss All the Time. Disco, Occasionally», ο Βρετανός καλλιτέχνης επιστρέφει έπειτα από τρία χρόνια δισκογραφικής σιωπής. Ίσως δεν είχε κάτι να εξωτερικεύσει και ίσως έπρεπε να συστηθεί κι ο ίδιος με τον νέο του εαυτό προτού τον μοιραστεί μ’ εμάς.

Η κυκλοφορία του άλμπουμ, όπως είναι λογικό, προκάλεσε πανικό. Δισκοπωλεία στο Ηνωμένο Βασίλειο άνοιξαν τα μεσάνυχτα για να υποδεχτούν τους πρώτους φαν, ενώ η περιοδεία που θα ακολουθήσει σπάει τα συμβατικά πρότυπα των συναυλιών. Αντί για αδιάκοπες μετακινήσεις από πόλη σε πόλη, ο Στάιλς επέλεξε να κάνει μακροχρόνιες εμφανίσεις σε συγκεκριμένα venues – μια επιλογή που προϋποθέτει κάτι σπάνιο και τρομερά πολύτιμο: την πεποίθηση ότι το κοινό θα ταξιδέψει για εκείνον. Και όλα δείχνουν ότι πράγματι θα το κάνει. Μόνο για τις τριάντα εμφανίσεις του στο Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν της Νέας Υόρκης κατατέθηκαν περισσότερες από έντεκα εκατομμύρια αιτήσεις για εισιτήρια.

Χάρι Στάιλς: Από boy band φαινόμενο σε καλλιτεχνικό project

Για τον Χάρι Στάιλς η δημοσιότητα δεν είναι κάτι καινούργιο. Έγινε παγκόσμια γνωστός στα 16 του χρόνια ως το νεότερο μέλος των One Direction. Μεταξύ μας, το συγκεκριμένο συγκρότημα καθόρισε την ποπ κουλτούρα μιας ολόκληρης δεκαετίας. Από τότε μέχρι σήμερα έχει περάσει σχεδόν τη μισή ζωή του κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας.

Ωστόσο η σόλο καριέρα του δεν ακολούθησε την εύκολη συνταγή της ποπ επιτυχίας. Αντίθετα, ήταν ένα πείραμα σε διαρκή εξέλιξη. Ο πρώτος προσωπικός του δίσκος, το 2017, αντλούσε έμπνευση από το ροκ των ’70s. Το επόμενο άλμπουμ, «Fine Line», κινήθηκε προς την πιο ανάλαφρη ποπ αισθητική της δεκαετίας του ’80. Σε κριτική στους New York Times αναφέρεται ότι ο τίτλος του άλμπουμ «Harry’s House» αποτελεί αναφορά στο «Hosono House» του Ιάπωνα μουσικού Χαρουόμι Χοσόνο. Παρεμπιπτόντως, έχει πάρει Grammy γι’ αυτόν τον δίσκο.

Η επιτυχία εκείνου του άλμπουμ ήταν τόσο μεγάλη, ώστε τον οδήγησε σε μια νέα φάση της καριέρας του. Το τραγούδι «As It Was» (το τραγούδι της χαρμολύπης μου) κυριάρχησε στα charts, ενώ η περιοδεία του σημείωσε αλλεπάλληλα sold out. Κάπως έτσι ο Στάιλς απέκτησε κάτι που λίγοι ποπ καλλιτέχνες καταφέρνουν: τον χρόνο και την ελευθερία να αποσυρθεί για λίγο.

Το «κενό» των τριών χρόνων

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου μακριά από τα φώτα, ο τραγουδιστής πέρασε χρόνο στην Ιταλία και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Σύμφωνα με όσα έχει πει ο ίδιος, μεγάλο μέρος αυτής της παύσης αφιερώθηκε σε απλές απολαύσεις: βόλτες στη Ρώμη, βραδιές σε κλαμπ του Βερολίνου, στιγμές χαλάρωσης χωρίς πρόγραμμα.

Όταν τελικά επέστρεψε στο στούντιο, οι εμπειρίες αυτές βρήκαν τον δρόμο τους στη μουσική. Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος που αποπνέει ένα χαλαρό σχετικά vibe που θυμίζει βραδινές περιπέτειες: ηλεκτρονικοί ρυθμοί, χαμηλοί τόνοι χωρίς κάποια τρομερή κορύφωση, μια διάχυτη αίσθηση μελαγχολικής ευφορίας.

Το πρώτο single, «Aperture», λειτουργεί σαν μια πρόσκληση σ’ αυτή τη νέα αισθητική. Δεν είναι ένα εκρηκτικό pop anthem όπως εκείνα που συνήθως συνοδεύουν τις μεγάλες επιστροφές. Θα το χαρακτήριζα ως απαλό «μπιτάκι» ή θα έλεγα ότι κινείται σε πιο εσωστρεφείς κι όχι κλασικούς ρυθμούς, με ηλεκτρονικές υφές και μια αργή, σχεδόν υπνωτική κορύφωση.

Μουσική για τις ώρες πριν ξημερώσει

Το άλμπουμ είναι «σαν να γράφτηκε τις μικρές ώρες, με τις κουρτίνες τραβηγμένες πριν από την αυγή», επισημαίνει ο πάντοτε λυρικός Αλέξης Πετρίδης του Guardian – και πόσο δίκιο έχει! Στο σύνολό του, το «Kiss All the Time. Disco, Occasionally» μοιάζει με σάουντρακ για τις ώρες λίγο πριν ξημερώσει, ίσως σε μια μεγάλη λεωφόρο, με ένα κάμπριο αυτοκίνητο... Υπάρχουν κομμάτια που πατούν σε mid-tempo house ρυθμούς, άλλα που θυμίζουν ένα μιξ indie-ηλεκτρονικής-ποπ και κάποια που επιστρέφουν σε πιο ακουστικές φόρμες.

Το «American Girls» είναι ίσως το κομμάτι του δίσκου που μας θυμίζει τον κλασικό Στάιλς, με μια μελωδία που ισορροπεί ανάμεσα στη νοσταλγία και την αποστασιοποίηση. Το «Are You Listening Yet?» κινείται σε πιο πειραματική κατεύθυνση. Αν έχεις βρεθεί στο κέντρο σε underground μαγαζί όπου παίζει μια τυχαία μπάντα, καταλαβαίνεις τι λέω: με έντονο μπάσο και τον Χάρι σχεδόν να αφηγείται. Ενώ το «Dance No More» φλερτάρει με το funk μέσα από μια ελαφρώς ειρωνική διάθεση.

Σε άλλα σημεία ο δίσκος γίνεται πιο τρυφερός. Το «Coming Up Roses» απλώνεται πάνω σε πλούσιες ενορχηστρώσεις και κάνουμε ένα διάλειμμα από το electro-pop, ενώ το ακουστικό «Paint by Numbers» στρέφεται σε μια πιο προσωπική αφήγηση, που θα ταίριαζε στο στιλ των προηγούμενων άλμπουμ του Στάιλς.

Η τελική μου αίσθηση είναι πως παρακολούθησα μια ενιαία ιστορία, με κινηματογραφικό vibe, όπου τα τραγούδια συνθέτουν έναν περίπλοκο αλλά αδιάσπαστο κόσμο.

Αν υπάρχει ένα στοιχείο που προκαλεί συζητήσεις γύρω από τον νέο δίσκο, αυτό είναι οι στίχοι του. Ο ίδιος ο Στάιλς τους έχει περιγράψει ως «μια μεγάλη καταγραφή σκέψεων», ένα είδος προσωπικού ημερολογίου. Ωστόσο, για πολλούς ακροατές το νόημα συχνά παραμένει αινιγματικό, σαν μια συνειδητή επιλογή του καλλιτέχνη να μιλήσει μεν ανοιχτά διατηρώντας ωστόσο το μυστήριο.

Η δύναμη της ατμόσφαιρας

Παρά τις ελάχιστες αμφισημίες, ο δίσκος διαθέτει μια ξεχωριστή γοητεία και πολυπλοκότητα. Το «Season 2 Weight Loss», για παράδειγμα, ξεχωρίζει για την περίπλοκη και ιδιαίτερη παραγωγή/ήχο του, θυμίζει κάτι που παρουσιάστηκε σε μια πειραματική σκηνή, αλλά παρ’ όλα αυτά ενθουσιάζει, ενώ το κλείσιμο του άλμπουμ με το «Carla’s Song» αφήνει μια αιθέρια και κάπως μελαγχολική αίσθηση. Ίσως αυτό να είναι και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της νέας του δουλειάς: η επιλογή να κινηθεί μακριά από τις προφανείς επιτυχίες που θα εξασφάλιζαν εύκολα εκατομμύρια streams. Το άλμπουμ ίσως δεν είναι για όλους, αλλά ποιος νοιάζεται. Η ελευθερία και ο πειραματισμός του Στάιλς είναι φανερά στην τελευταία δουλειά του.

Η κυκλοφορία του άλμπουμ συνοδεύτηκε από μια σειρά κινήσεων που δείχνουν πόσο προσεκτικά σχεδιάζει κάθε του βήμα. Η πρώτη ζωντανή παρουσίαση του δίσκου μεταδόθηκε παγκοσμίως μέσω Netflix, ενώ pop-up καταστήματα αφιερωμένα στο άλμπουμ εμφανίστηκαν σε μεγάλες πόλεις όπως το Λονδίνο, το Παρίσι και το Τόκιο. Παράλληλα, ο καλλιτέχνης ετοιμάζεται να επιστρέψει και στην τηλεόραση ως παρουσιαστής και μουσικός καλεσμένος στο «Saturday Night Live». Όλα αυτά συνθέτουν κάτι περισσότερο από μια απλή προώθηση. Είναι η δημιουργία ενός μικρού «σύμπαντος» γύρω από το άλμπουμ.

Η τέχνη της επανεφεύρεσης

Από teen idol εξελίχθηκε σε ροκ frontman, έπειτα σε pop auteur και τώρα σε έναν καλλιτέχνη που εξερευνά την ποπ ηλεκτρονική κουλτούρα. Ίσως τελικά αυτό να εξηγεί γιατί ο Στάιλς συνεχίζει να προκαλεί τόσο έντονο ενδιαφέρον. Το γεγονός ότι μεγάλωσε παράλληλα με πολλούς από τους θαυμαστές του δεν τον εγκλώβισε στα ποπ στερεότυπα που άλλοι καλλιτέχνες που προήλθαν από talent shows πλήρωσαν ακριβά. Ο Στάιλς έσπασε τα δεσμά και είμαστε μάρτυρες της εξαιρετικής καλλιτεχνικής του εξέλιξης.

Το «Kiss All the Time. Disco, Occasionally» δεν είναι απαραίτητα για όλους το πιο άμεσο ή το πιο «πιασάρικο» άλμπουμ της καριέρας του. Είναι όμως ένα έργο που επιβεβαιώνει την επιθυμία του να εξερευνά νέες κατευθύνσεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Στάιλς δεν επαναλαμβάνει τον εαυτό του. Τον επανεφευρίσκει.