Billie Kark: «Μόνο από τη μουσική δύσκολα επιβιώνεις»

Τραγούδια, χοροί, παιδικές φωνές και γέλια: ένα αθηναϊκό σπίτι γεμάτο ζωή, εκεί όπου ανακάλυψε για πρώτη φορά τον κόσμο της μουσικής. Ήταν το μικρότερο παιδί μιας εξαμελούς οικογένειας, που γύρω στα επτά, έπαιξε τις πρώτες της μελωδίες στο πιάνο. Η μεγαλύτερη influencer για εκείνη υπήρξε η μητέρα της, η γυναίκα που τη μεγάλωσε με θέατρο, παραστάσεις και musicals. «Η μουσική στο σπίτι μας ήταν προσβάσιμη σε όλους», λέει σήμερα η Βασιλεία ή, όπως τη γνώρισε το κοινό, Billie Kark.

Αν και αγαπά την Αθήνα, σκέφτεται σχεδόν καθημερινά το πώς θα μπορούσε να φύγει και να ξεκινήσει τη ζωή της σε μια μικρή πόλη. «Πρώτα όμως πρέπει να χτίσω μια ρημαδο-καριέρα», λέει γελώντας. Το όνειρό της είναι ένα στούντιο στο βουνό, ιδανικά κάπου προς την Ήπειρο, και μια ζωή πιο κοντά στη φύση. Ανέκαθεν διατηρούσε στενή σχέση με την παράδοση: εκδρομές σε χωριά, γλέντια, κανονάκι, ήχοι και ιστορίες που την ακολουθούσαν από παιδί. Δεν έκανε ποτέ «στροφή» στην παραδοσιακή μουσική – απλώς μετέφερε στη δουλειά της όσα ήδη κουβαλούσε.

Πίσω στο 2022 κυκλοφόρησε το γνωστό πλέον κομμάτι «Πάρτι», το τραγούδι που της χάρισε μεγάλη απήχηση στο κοινό. Ξαφνικά παίζονταν στα ραδιόφωνα, στα κλαμπ και ακούγονταν σχεδόν σε κάθε βίντεο του TikTok. Η Billie Kark, όμως, είναι πολλά περισσότερα από ένα ποπ πάρτι. Το 2023 έγινε νεράιδα «Τζίντα», το 2024 κυκλοφόρησε το EP «Τζάνεμ», ακολούθησαν συνεργασίες και πειραματισμοί, και σήμερα επιστρέφει με το σύμπαν του «Έρεβος». Με αφορμή τον νέο της δίσκο, λοιπόν, μιλήσαμε για τη μουσική της διαδρομή, για όσα τη φέρνουν πιο κοντά στον εαυτό της και για το πώς βιώνει τη χαοτική δεκαετία των 20s.

Συνέντευξη με την Billie Kark

Πριν μερικές ημέρες παρουσίασες το νέο σου άλμπουμ, ένα πρότζεκτ αρκετά βουκολικό και σκοτεινό. Πώς προέκυψε;
Τα κομμάτια γράφτηκαν μέσα στη χρονιά, χωρίς κάποιο προκαθορισμένο concept. Στην πορεία κατάλαβα ότι όλα συνδέονταν μεταξύ τους, κινούνταν γύρω από τη λήθη και την προσευχή – θέματα που με απασχολούσαν έντονα εκείνη την περίοδο. Πρώτα ήρθε η μουσική και μετά το νόημα. Το όνομα το βρήκε το αγόρι μου –shout out στον Νίκο– και στη συνέχεια, διαβάζοντας τη «Θεογονία», άρχισε να χτίζεται το storytelling του δίσκου. Μέσα στο σκοτάδι που ένιωθα, έψαχνα να βρω την ελπίδα και το φως. Αυτό ήθελα να περάσω και στο κοινό.

Τι ήταν αυτό που σε έκανε να αισθάνεσαι απελπισία;
Ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά, και αυτή και η προηγούμενη. Με επηρέασαν πολύ όσα συμβαίνουν στον κόσμο· νιώθω ότι ζούμε σε μια πολύ δυστοπική εποχή. Μου φαίνεται αφύσικο να ανοίγεις το κινητό σου, να βλέπεις τόσο σκληρές εικόνες και μετά να συνεχίζεις την καθημερινότητά σου σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Πράγματι, έχουμε πια εξοικειωθεί τόσο πολύ με αυτό το περιεχόμενο, που μοιάζει με μέρος της καθημερινότητάς μας.
Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος της απελπισίας μου. Ως νέος άνθρωπος και ως καλλιτέχνιδα, νιώθω μια ευθύνη, θέλω να είμαι χρήσιμη, να προσφέρω κάτι στην κοινωνία. Πολύ συχνά σκέφτομαι ότι δεν κάνω αρκετά, ότι θα μπορούσα να κάνω περισσότερα –όπως όλοι μας– για να γίνει αυτός ο κόσμος έστω και λίγο καλύτερος.

Επιστρέφουμε στο «Έρεβος». Πόσος χρόνος χρειάστηκε για να ολοκληρωθεί;
Περίπου ενάμιση χρόνος. Τα πρώτα κομμάτια γράφτηκαν αρκετά νωρίς, ενώ το βίντεο γυρίστηκε στις αρχές του Οκτωβρίου. Από τότε μέχρι την κυκλοφορία, δεν νομίζω ότι κοιμήθηκα ούτε ένα βράδυ ήσυχη. Έπεσε πολλή δουλειά, ήμασταν τρία άτομα που εργαστήκαμε για δέκα. Ένα πρότζεκτ εντελώς DIY.

Διάβασα ότι ένα από τα τραγούδια του άλμπουμ, η «Προσευχή», προέκυψε βλέποντας την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Ισχύει;
Ισχύει. Το 2004 ο μπαμπάς μου ήταν εθελοντής και συμμετείχε στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Από μικρή αυτό μου είχε κάνει τεράστια εντύπωση, ένιωθα περήφανη και έδειχνα συχνά το βίντεο στους φίλους μου. Με τα χρόνια απέκτησε για μένα μεγάλη συναισθηματική αξία. Θεωρώ την τελετή έργο τέχνης, σκηνοθετικά και μουσικά. Είναι το Roman Empire μου, το comfort video στο οποίο επιστρέφω όταν θέλω να δω κάτι όμορφο.

Καταλαβαίνω ότι η οικογένεια είναι κάτι πολύ σημαντικό για εσένα. Σου λείπει η εποχή που ήσασταν έξι άτομα σε ένα σπίτι καθημερινά;
Αχ, ερώτηση μαχαίρι. Μου λείπει πάρα πολύ. Έχω γενικά μεγάλη διαφορά ηλικίας με τα αδέρφια μου, επομένως, κάποια στιγμή απλώς έφυγαν όλοι, σχεδόν ταυτόχρονα, για σπουδές, δουλειές, άλλες χώρες, κι εγώ ήμουν ακόμα έφηβη. Το σπίτι που ήταν πάντα γεμάτο φασαρία, άδειασε ξαφνικά. Μου λείπει πολύ αυτή η συνθήκη, παρότι είμαστε ακόμα δεμένοι ως οικογένεια.

Η ζωή στην Αθήνα σου αρέσει ή σκέφτεσαι να φύγεις;
Σκέφτομαι σχεδόν κάθε μέρα το πώς θα φύγω. Αγαπώ την Αθήνα, αλλά με κουράζει. Βέβαια, αυτή την περίοδο δεν μπορώ να φύγω, εδώ γίνονται όλα και προσπαθώ να χτίσω αυτή τη ρημαδο-καριέρα. Το όνειρό μου, όμως, είναι άλλο: να ζω πιο απομονωμένα, ιδανικά σε ένα χωριό, να ανοίξω ένα στούντιο στο βουνό, κάπου προς την Ήπειρο, και να συνεχίσω να πορεύομαι από εκεί.

Λες ότι προσπαθείς να φτιάξεις αυτή τη ρημαδο-καριέρα. Σε τι φάση είσαι τώρα;
Η επιτυχία του «Πάρτι» μού έδωσε τη δυνατότητα να αφοσιωθώ πλήρως στη μουσική και να ζω από αυτό. Τώρα βρίσκομαι σε μια διαδικασία επαναπροσδιορισμού. Προσπαθώ να επικοινωνήσω καθαρά τη μουσική μου ταυτότητα, που δεν είναι καινούργια, απλώς κάποια στιγμή παραπλανήθηκα. Μόνο από τη μουσική, χωρίς social και παράλληλα πρότζεκτ, δύσκολα επιβιώνεις. Συν τοις άλλοις, δουλεύω και ως συνθέτρια και παραγωγός, γράφοντας μουσική για άλλα πρότζεκτ.

Ένιωσες ποτέ ότι πρέπει να δώσεις κάτι άλλο από αυτό που θες, για να ταιριάζει στα «καλούπια» της μουσικής βιομηχανίας;
Εκατό τοις εκατό! Eιδικά όταν το ζήτημα γίνεται βιοποριστικό, σε πιάνει έντονα ο φόβος ότι παύεις να είσαι relevant. Αυτό το άγχος ήταν ο λόγος που πέρσι είχα μια αρκετά ανομοιογενή δισκογραφία: δοκίμασα πολλά διαφορετικά πράγματα, κινήθηκα γύρω γύρω μέχρι να βρω τι θέλω να πω. Έβγαλα ένα πιο pop single, τον «Γκρεμό», έκανα συνεργασίες, προσπάθησα να είμαι παραγωγική και παρούσα, μέχρι να καταλάβω πού θέλω τελικά να σταθώ. Δεν είναι πάντα θέμα αρεσκείας, είναι θέμα επιβίωσης.

Πιστεύω ότι οι καλλιτέχνες αγαπούν αυτά που κάνουν, αλλά πολλές φορές αναγκάζονται να συμβιβαστούν για να φτάσει η δουλειά τους στο κοινό πιο μαζικά και να μπορέσουν να σταθούν επαγγελματικά. Χρειάζεται και λίγο «ψώνιο», πρέπει να προωθήσεις καλά τον εαυτό σου. Να σημειωθεί ότι τώρα που στα λέω αυτά, είμαι πιο ψύχραιμη. Υπάρχουν και στιγμές που ξεσπάω, λέω «δεν μπορώ άλλο».

Πώς θα χαρακτήριζες την ταυτότητα που είχες πριν κι αυτή που θες τώρα να αναδείξεις;
Ξεκίνησα χωρίς ταυτότητα. Με το «Πάρτι» διαμορφώθηκε τελικά μια εικόνα πιο underground, pop, alternative, «φασεϊστικη». Αλλά αυτή η ταυτότητα δεν κράτησε για πολύ. Ήταν μια φάση που γρήγορα ένιωσα ότι με ξεπέρασε. Τον Σεπτέμβρη του 2023, έβγαλα τον πρώτο μου δίσκο με ηλεκτροπαραδοσιακά στοιχεία και εκείνη τη χρονιά ένιωσα ότι βρήκα τη μουσική μου ταυτότητα. Αυτό το πρότζεκτ ήταν αυτό που ήθελα να κάνω από την αρχή.

Ξέρω εδώ και καιρό ποια θέλω να είμαι μουσικά. Αυτό που ακόμα προσπαθώ να βρω είναι ο τρόπος να το μοιραστώ με το κοινό και να γίνει κατανοητό. Σκέφτομαι ότι μετά από τόσες εβδομάδες δουλειάς για τον δίσκο, το release party λειτούργησε σχεδόν σαν ένα νέο ντεμπούτο.

Έλεγες ότι δεν έκανες στροφή στην παραδοσιακή μουσική, αλλά ότι αυτή ήταν πάντα εκεί. Πώς προέκυψαν αυτά τα ακούσματα μεγαλώνοντας στην Αθήνα;
Μαμά και μπαμπάς. Και οι δύο συμμετείχαν σε χορευτικά, με τον μπαμπά μου να είναι πολύ καλός χορευτής, οπότε η επαφή με την παράδοση ήταν συχνή. Στο σπίτι υπήρχαν πάντα αυτά τα ακούσματα. Επιπλέον, όντας πολύτεκνη οικογένεια, ταξιδεύαμε συχνά σε μη mainstream προορισμούς – πηγαίναμε σε χωριά, ζούσαμε την τοπική κουλτούρα.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα στα Ζαγοροχώρια, ήμουν έξι χρονών, ερωτεύτηκα το μέρος. Αυτό συνεχίστηκε και αργότερα, όταν πήγα στο Μουσικό Σχολείο και επέλεξα το κανονάκι. Εκεί ουσιαστικά ήταν που έκανα μια βουτιά στην παραδοσιακή μουσική, παίζοντας για έξι χρόνια.

Αν δεν έκανες μουσική, τι άλλο θα μπορούσες να φανταστείς τον εαυτό σου να κάνει;
Θα μπορούσα να είμαι ξεναγός. Μου άρεσε να καθοδηγώ ομάδες στη φύση, μάλλον μου αρέσει να έχω κοινό (γέλια). Θα ήθελα επίσης να ασχοληθώ με τη μουσικοθεραπεία. Κι αν έδινα ξανά Πανελλήνιες, ίσως να γινόμουν κτηνίατρος.

Μια και είσαι άτομο της Gen Z, όπως κι εγώ, νιώθεις ότι η δεκαετία των 20s είναι απόλυτα χαοτική;
Εντελώς. Όλοι μοιάζουν να ξέρουν τι θέλουν, και είναι ψέμα. Έχω αφιερώσει αυτή τη δεκαετία στο να βρω ποια θέλω πραγματικά να είμαι. Δεν με νοιάζει τόσο το να πετύχω, όσο το να κάνω κάτι που να με γεμίζει.

Τι είναι αυτό που φοβάσαι περισσότερο;
Τη μητρότητα. Το να φέρω ένα παιδί σε έναν κόσμο που μοιάζει να καταρρέει. Με φοβίζει η ευθύνη απέναντι σε έναν άλλον άνθρωπο.

Τι συμβουλή θα έδινες στον εαυτό σου, σε μια ηλικία ή περίοδο που είχες ανάγκη να ακούσεις κάτι καλό;
Ότι είμαστε μια κουκκίδα στο σύμπαν και η ζωή είναι εφήμερη. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να σε απελευθερώσει. Να μη σπαταλάς τον χρόνο σου σε ανθρώπους, συνήθειες και καταστάσεις που σε κρατούν πίσω. Να ζυμώνεις κάθε μέρα το ψωμί σου. Κοιτάζοντας πίσω, ήμουν για καιρό πολύ καταπιεσμένη. Θα μου είχε κάνει καλό να είχα επιτρέψει στον εαυτό μου να απελευθερωθεί νωρίτερα.