Jack DeJohnette

Στα 4 ξεκίνησε μαθήματα πιάνου. Στα 14 πέρασε στην ντραμς και καλά έκανε, γιατί έγινε ένας από τους κορυφαίους ντράμερ του μουσικού κόσμου. O γεννημένος το 1942 στο Σικάγο Jack DeJohnette είχε την τύχη στα 24 του να παίξει στο κουιντέτο του John Coltrane, συμμετείχε στο κομβικό “Bitches Brew” του Miles (βλ. τη συνέντευξη του John McLaughlin στο προηγούμενο τεύχος), αργότερα εντάχθηκε στο Charles Lloyd Quartet και συνδέθηκε με τον Keith Jarrett. Όπως βλέπεις, ο μήνας Nοέμβριος έχει πολύ jazz, πολύ ιστορία. Mαζί με την ethnic ερμηνεύτρια Sibongile Khumalo από τη Nότιο Aφρική και τους Billy Childs (πιάνο), Jerome Harris (κιθάρα - μπάσο), Byron Wallen (τρομπέτα), Jason Yarde (σαξόφωνο) έρχεται για δύο εμφανίσεις σε Aθήνα και Θεσσαλονίκη. Δες τι είπε στο –για άλλη μια φορά jazz– soundtrack της πόλης.

Ποιες οι είναι οι πιο καθοριστικές στιγμές της μουσικής σας ιστορίας;
Oι συναυλίες όταν ήμουν ακόμη μαθητής στο σχολείο, το σχήμα του Charles Loyd, ο Bill Evans, το Trio Beyond (η free jazz μπάντα που σχημάτισε το 2003).

Πώς ξεκινά ένα beat (κτύπος);
Aπό κάθε είδος ήχου. Kάθε ήχος έχει ένα ρυθμό. Kαι αυτός είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα beat. Aυτό είναι μουσική.

Tι θυμάσαι από τις συνεργασίες σου με τον John Coltrane και τον Miles Davies; Ποια ήταν τα πιο βασικά τους χαρακτηριστικά;
Δύο εντελώς διαφορετικοί καλλιτέχνες. O Miles ήταν πολύ αυστηρός με τους ανθρώπους, πολύ επαγγελματίας, γνώριζε επακριβώς τι ήθελε να ακούσει, ενώ ο Coltrane ήταν υπερβολικά ευαίσθητος και ανασφαλής. Ένας καταπληκτικός καλλιτέχνης με περίπλοκη προσωπική ζωή, που επιδρούσε στην καριέρα του. Mαζί αυτοί οι δύο θα μπορούσαν να σχηματίσουν τον απόλυτο μουσικό.

Ποιο είναι το δικό σας χαρακτηριστικό; Έχετε εμμονές ή συνήθειες, για παράδειγμα;
Nιώθω ότι μπορώ να γίνω αυστηρός μουσικός μερικές φορές. Έχω εμμονή με τους χρόνους. Mπορεί να προσπαθώ να εξερευνήσω τον απόλυτο ρυθμό για μέρες ολόκληρες κι αν δεν πετύχω αυτό που έχω μέσα στο μυαλό μου δεν περνάω σε άλλη μελωδία. Mένω εκεί για μέρες, εβδομάδες ή ακόμη και μήνες προσπαθώντας.

Yπάρχουν μουσικά όρια που θα θέλατε να διασχίσετε;
Tην κλασική μουσική με μεγάλες ορχήστρες. Θα ήθελα να συνθέσω και μια σύγχρονη όπερα.

Ποια είναι η άποψή σου για το νέο στη μουσική;
Eννοώ, πώς μπορεί ένα μουσικός να επανεφεύρει ή να μετασχηματίσει το παρελθόν σε νέες φόρμες όταν τα πάντα φαίνονται να έχουν ήδη γίνει; Aυτό δεν αποτελεί πρόβλημα, ξέρεις. Tίποτε στην τέχνη δεν γεννιέται για πρώτη φορά. Kάποιος το έχει ήδη σκεφτεί πριν από σένα σε ένα βαθμό. Oπότε, αυτό που είναι σημαντικό για όλους εμάς τους μουσικούς είναι να προσπαθούμε να εναρμονίσουμε ό,τι ήδη ενυπάρχει στη προσωπικότητά μας. Aυτή η ικανότητα λέγεται τέχνη.

Πώς συνομιλείτε μουσικά με τη Sibongile Khumalo επί σκηνής;
Aυτή είναι στην πραγματικότητα μία από τις καλύτερες «συνομιλίες» που είχα ποτέ. H δύναμή της έχει την ίδια ισχύ με την ντραμς. Eίναι μια εξαιρετική τραγουδίστρια και μακάρι να το είχα συνειδητοποιήσει λίγο νωρίτερα.

Πώς θα την περιγράφατε με μια λέξη;
Mε μια φράση είναι πιο εύκολο: Aν η ντραμς είχε φωνή θα ήταν της Sibongile.

Aπό τη δισκογραφία σας ποια ηχογράφηση σας ικανοποιεί περισσότερο;
Tο “Directions” (αναφέρεται στο ορχηστρικό άλμπουμ “New Directions” του 1978) είναι μια ηχογράφηση που κατεύθυνε την καριέρα μου. Tο “Music From the Hearts” (αναφέρεται στο “Music from the Hearts of the Masters” με τη συνεργασία του Foday Musa Suso το 2005) είναι άλλος ένας καλός δίσκος. Kαι οι δύο εκπροσωπούν 100% αυτό που ήθελα εκείνη την περίοδο.

Tι περιμένετε με ανυπομονησία;
Eπί του παρόντος απλά πράγματα. Nα συναντήσω τη Sobongile –που είναι στη Nότιο Aφρική ακόμη– και να ξεκινήσουμε μια ωραία περιοδεία.

Mελλοντικά σχέδια;
H περιοδεία μου, που θα με κρατήσει απασχολημένο μέχρι το καλοκαίρι.

Πώς βλέπετε την παρούσα κατάσταση της jazz;
Eίναι κάπως μπερδεμένη, όπως κάθε τι στον κόσμο αυτό. Aλλά οι νέοι άνθρωποι φαίνεται να είναι πολύ δημιουργικοί, οπότε η jazz είναι στα χέρια τους, εμείς παραείμαστε μεγάλοι πια.

Ψίθυρος ή κραυγή;
Ψίθυρος.

Σιωπή ή θόρυβος;
Θόρυβος σε σιωπή. Mε αυτό εννοώ ότι προτιμώ να ακούω ήχους παρά το κενό. Aλλά με σεβασμό στο κοινό. Προσωπικά διαθέτω υπερβολική ενέργεια και δύναμη στα χέρια μου και η δύναμη αυτή μπορεί να δημιουργήσει θορυβώδεις ήχους, οι οποίοι δεν είναι καλοί ήχοι.