Το Παζάρι, το Παιδί Τραύμα, οι φωτογραφίες κι ένα αρχαίο οριζόντιο κασετόφωνο Φίλιπς

Περνάω πάντα από τα παζάρια των δίσκων. Έχουν αλλάξει οι καιροί… πλέον μπαίνουμε στο Discogs και βρίσκουμε όποιον παλαιότερο δίσκο θέλουμε. Αν έχουμε κιόλας αρκετή υπομονή, μπορεί και να τον βρούμε σε καλή τιμή. Υπάρχουν όμως κι εκείνα τα παράξενα παιχνίδια της έκπληξης. Να, αυτή τη φορά –ανάμεσα σε δυο τρία άλλα πραγματάκια– πήρα και την κασέτα της καινούργιας δουλειάς που ετοίμασε το Παιδί Τραύμα, το «Μέινστριμ». Τα δύο κομμάτια που έχουν ήδη αποκαλυφθεί μου άρεσαν πολύ, οπότε ήταν μια ευκαιρία να ακούσω τον δίσκο πριν από την επίσημη κυκλοφορία του. Ξεθάβω ένα παλιό οριζόντιο Φίλιπς –χάι φάι νοτ– και βάζω την κασέτα. Θα πούμε πολλά γι’ αυτό το album, θα τα πούμε και «συνεντευξιακά» με τον Τάσο Καρτέρη, θα κυνηγήσω και το black/marble βινύλιο, το ultra limited. Δεν θα μπω τώρα στην ουσία του δίσκου, θα πω μόνο ότι μου άρεσε πολύ. Κι ότι μ’ εντυπωσίασε το κόνσεπτ: «Το περασμένο καλοκαίρι, μια οικογένεια που επιλέχθηκε τυχαία, φιλοξένησε στο σπίτι της το Παιδί Τραύμα, σ’ ένα ιδιότυπο πείραμα. Το Παιδί Τραύμα θα παρατηρούσε και θα κατέγραφε όλες τις δραστηριότητες της οικογένειας με τον μέσα και έξω κόσμο: συζητήσεις, σκέψεις, αλληλεπιδράσεις, βόλτες, δράση στα social media και οτιδήποτε άλλο συνέβαινε κατά την περίοδο εκείνη». Μ’ εντυπωσίασαν και οι φωτογραφίες: μια δυστοπική οπτική με εικόνες λες κι έχουν βγει από τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου. Οι φωτογραφίες ανήκουν στη Γωγώ Πονηράκου, μια πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα της τέχνης που φωτογραφίζει και γράφει ποίηση δημιουργώντας με τον φακό και τις λέξεις της απόκοσμα περιβάλλοντα, τόσο κοντά στην καθημερινότητά σου που νομίζεις ότι φωτογραφίζει ή γράφει για έναν μεταλλαγμένο εσένα. Να ένα απόσπασμα από την ποιητική της συλλογή «Έξζιτ»: «Κανείς δεν θα σου εξηγήσει / σωστά / αυτό το κάψιμο / απόπειρα κάνω· / στο πλάτωμα κάτω / από τον λαιμό που / συγκρατούν οι κλείδες / πολλές πυρωμένες καρφίτσες / ασήμια, στοχαστικά / τοποθετημένα, / μπηγμένοι πάσσαλοι σε  / αφράτο χώμα· / έτσι στέκεται / ο πόνος, ρέει σαν / καυτός μαζί με / ταραχή και ταχυκαρδία». Θα τα πούμε και μ’ εκείνη ελπίζω στο επόμενο διάστημα.

Όχι, το οριζόντιο αρχαίο Φίλιπς δεν έχει σπουδαίο ήχο. Όμως δεν μασάει τις κασέτες, έχει ισορροπημένα πρίμα και μπάσα και δεν χάνει στροφές. Κατεβάζω από ένα πατάρι παλιές κασέτες και τις βάζω να παίξουν στη σειρά: To «For Keeps» των Field Mice, το τρίτο και τελευταίο album της μπάντας, ηχογραφημένο για την ιστορική Sarah του Μπρίστολ, συμπαραγωγή –για την κασέτα– με την Danceteria. To 1991 ήταν η χρονιά που είχαν γίνει το πιο επιτυχημένο συγκρότημα της Sarah, πλην όμως οι εντάσεις μέσα στην μπάντα, οι ψυχολογικές μεταπτώσεις των μελών, οι διαφορές δημιουργικότητας, ακόμη και ο τρόμος της σκηνής, τους οδήγησαν στο να διαλυθούν.

Ύστερα, η «Insignificance», η εκτός εμπορίου κασέτα με τα demo και τα outakes του 1995/1996 των Porcupine Tree. Αυτή με την καλύτερη εκτέλεση του «Nine Cats» και τα γράμματα του Steven Wilson στο artwork. Δίπλα, η advance κασέτα για το «The Sky Moves Sideways», το πιο αγαπημένο album των Porcupine, που έλιωσε από τις ακροάσεις σ’ αυτήν τη χειροποίητη κασέτα της Delerium του Richard Allen.

Για κάποιον ακατανόητο λόγο, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 1980 τόσο το «Standing On The Beach» που περιείχε τα singles των Cure, όσο και το «Concert - The Cure Live» είχαν κυκλοφορήσει σε κασέτες χρωμίου μεγάλης διάρκειας. Τα singles που ήρθαν το 1986 είχαν στη δεύτερη πλευρά και τα b-sides – που δεν περιέχονταν στο LP και στο «Live» του 1984 υπήρχαν τα «Anomalies», ηχογραφήσεις της μπάντας σχεδόν ανεπίσημες αλλά και πολύτιμες, αφού δεν υπήρχαν πουθενά αλλού.

Για το τέλος, κρατάω μια ελληνική συλλογή που κυκλοφόρησε σε βινύλιο από τη Lyra to 1971 και επανεκδόθηκε σε βινύλιο και κασέτα το 1980. Λεγόταν «Το Rock σήμερα» και είχε Πελόμα Μποκιού, Εξαδάκτυλο, Διόσκουρους (Γερμανός-Ζαρούλιας), Δάμωνα Και Φιντία (Σιδηρόπουλος-Δεληγιαννίδης), Ρωμανό και Κιουρκτσόγλου.

Έργο μεικτής τεχνικής του Γιώργου Φλωράκη για τη στήλη του Σημειώσεις Ενός Μονομανούς

Υ.Γ.: Α, ναι και η απίθανη δισκάρα του Ηρακλή Τριανταφυλλίδη «Σε άλλους κόσμους», στην επανέκδοση σε κασέτα με ασπρόμαυρο εξώφυλλο του Πολύαυλου. Υπήρξε έτσι ποτέ ή αυτό εδώ είναι bootleg; «Θέλω να ταξιδεύω»…