AC/DC: Η αυτοβιογραφία του Brian Johnson και η συναυλία στο Wembley το 2000

Άκρως τσαχπίνικη και έξυπνη η ιδέα του Brian Johnson, του δεύτερου συμπαθέστερου ερμηνευτή της σκληρής μουσικής που διαδέχθηκε τον πιο συμπαθή ever, να δανειστεί και να παραφράσει τη λατρεμένη κινηματογραφική ταινία των απαράμιλλων Monty Python ως γενικό τίτλο για την αυτοβιογραφία του που κυκλοφόρησε στις 13 Οκτωβρίου στο Ηνωμένο Βασίλειο από την κραταιά Penguin Books Ltd., για να ακολουθήσει στις 25 Οκτωβρίου η έκδοσή της στις ΗΠΑ. “The Lives Of Brian”. Λέω λοιπόν κι εγώ να τον μιμηθώ με τη σειρά μου όπως άλλωστε ήδη έπραξα και στον γενικό τίτλο του άρθρου, πριν γυρίσουμε ξανά στο παρελθόν με εικόνες από την αξέχαστη συναυλία των AC/DC στο Wembley Arena, Δεκέμβρη του 2000.

Πέρασαν πλάκα-πλάκα δεκαοκτώ μήνες από την πρώτη επίσημη είδηση για την έκδοση του (ως εκ τούτου) πολυαναμενόμενου βιβλίου που ανακοινώθηκε μετά την κυκλοφορία του τελευταίου δισκογραφικού πονήματος των AC/DC με τίτλο “Power Up”, και ο λόγος παραμένει άγνωστος έως και σήμερα. Ας είναι. Ξεκινώ αυτό που υποσχέθηκα στον πρόλογο για σένα που προσκυνάς τον βρετανικό σουρεαλιστικό θίασο.

Ήγγικεν η ώρα για κάτι Εντελώς Διαφορετικό. Πρόκειται για ένα Άγιο Δισκοπότηρο της rock’n’roll εποποιίας που εμπεριέχει όλες τις Ζωές του Brian που βρήκε εξαρχής το Νόημα της Ζωής στην ασπρόμαυρη οθόνη της τηλεόρασης, αποσβολωμένος από την εκρηκτική περσόνα του Little Richard που του άλλαξε τη ζωή. Φόρος τιμής συνετελέσθη.

Το βιβλίο πραγματεύεται την πορεία του γρυλλίζοντος νάνου από το χωριό που γεννήθηκε, το Ντάνστον, την θητεία του στους Geordie, το δοκιμαστικό που έκανε στο Λονδίνο και τον ήθελε αντικαταστάτη του αδικοχαμένου Bon Scott στους ήδη καταξιωμένους AC/DC, έως και το πρόβλημα με την απώλεια της ακοής του που τον έθεσε προσωρινά εκτός σχήματος το 2016.

«Ήταν μόνο εξηντατεσσάρων χρονών όταν τον κατέβαλε ολοκληρωτικά η άνοια με την οποία πάλευε χρόνια» ομολογεί μεταξύ άλλων ο συγγραφέας για τον αγαπημένο του φίλο, τον Malcolm Young. «Η καρδιά των AC/DC σταμάτησε να χτυπά το 2014, όταν έφυγε ο Malcolm. Μέχρι σήμερα, μου λείπει περισσότερο από ό,τι θα μπορούσα να εκφράσω ποτέ με λόγια. Δεν έχανε ποτέ και τίποτα. Από την ερμηνεία ενός μέλους του συγκροτήματος μέχρι το πώς είναι ένα μέλος της ευρύτερης περιοδεύουσας ομάδας μας. Δεν ξέρω πώς το έκανε. Είχε τους δαίμονες του. Αλλά τους έδερνε. Και τους έδερνε καλά! Το παίξιμο της κιθάρας του ήταν αριστοτεχνικό. Και πίσω από αυτόν τον δυνατό ήχο, υπήρχε μια λεπτότητα που οι μουσικoκριτικοί δεν μπόρεσαν ποτέ να καταλάβουν. Στεκούμενος στα δεξιά μου επί σκηνής, δεν μπορούσα παρά να θαυμάζω αυτόν τον άνθρωπο. Αλλά κρατούσα τον θαυμασμό ως επί το πλείστον για τον εαυτό μου, επειδή δεν ήταν ο τύπος που του άρεσε να του κάνουν κομπλιμέντα».

Όσο για το βιβλίο του αυτό καθαυτό ο Brian Johnson δήλωσε «Είχα κάποιες μεγάλες νύχτες και κάποιες σπουδαίες νύχτες. Κακές μέρες αλλά και πολλές καλές. Εξελίχθηκα από παιδί της χορωδίας σε έναν rock 'n' roll τραγουδιστή. Και τώρα έκατσα και έγραψα ένα βιβλίο για αυτό».

Φωτορεπορτάζ AC/DC – Wembley Arena, London, U.K., Τρίτη 5 Δεκεμβρίου 2000

Έως ότου κάτσουμε και μεις λοιπόν να το αποστηθίσουμε γραμμή-γραμμή, δες εδώ λιγάκι τι έγινε πριν εικοσιδύο ολόκληρα χρόνια στο Λονδίνο, αρχές Δεκέμβρη, αφού τότε ακόμη ήταν άγνωστο για μας τους Έλληνες το αν θα αξιωθούμε ποτέ να απολαύσουμε αυτή την... «τραυματική» εμπειρία ζωής στα μέρη μας. Γεγονός που συνέβη τελικά οκτώμισι χρόνια αργότερα, στη συναυλία των AC/DC στην Αθήνα, τον Μάιο του 2009. Όμως πρόσεξέ με:

Σε ένα Ολυμπιακό Στάδιο που ναι μεν έστειλε αυθημερόν στο τρελάδικο πενήντα χιλιάδες αφιονισμένους, μα ήταν το μοναδικό στάδιο της παγκόσμιας περιοδείας για της ανάγκες προώθησης του “Black Ice” που δεν ήταν sold-out!… Ας μη σχολιάσω καλύτερα.

Ειδική ομάδα καταδρομών λοιπόν από Αθήνα στο Λονδίνο. Και η συναυλία αυτή στα πλαίσια της περιοδείας για το “Stiff Upper Lip” αντιστοίχως. Με supporting act τους Backyard Babies. Και επειδή «ο θεός αγαπά τον κλέφτη, αγαπά και τον νοικοκύρη», τι άλλο μου κάθισε ως θεόσταλτο δώρο μια μόλις νύχτα πριν; Συναυλία του αξεπέραστου Tom Jones, στον ίδιο ακριβώς χώρο. Ογδονταπέντε λίρες επί δύο πλήρωσα για μένα και την κοπελιά, δίχως photo pass δυστυχώς, μα είναι από τα καλύτερα λεφτά που ξόδεψα ποτέ, παρέα με όλα αυτά που με θέλουν να κατέχω στο φωτογραφικό μου αρχείο και τούτες εδώ τις αξέχαστες στιγμές.

Μη μου ζητάς εδώ γραπτό και εντυπώσεις. Εδώ δύναμαι να καταγράψω μονάχα το εξής: για δυο ώρες τη μια χορεύαμε και την άλλη μιξοκλαίγαμε σα μικρά παιδιά από δυσβάσταχτη χαρά και συγκίνηση, κοτζάμ μαντράχαλοι!