Το συμπαθές… τίποτα

Hey Mr. Mainstream

Σπάνια ο mainstream ήχος περιλαμβάνει στοιχεία ενδιαφέροντος, αφού από τη φύση του είναι περιορισμένος, οπισθοδρομικός, χωρίς αιχμές, ακίνδυνος, άβουλος, φτιαγμένος για να συναρπάζει αυτούς που ασχολούνται με την επιφάνεια και ζουν στον αφρό των πραγμάτων.  Ένας συνηθισμένος ήχος για μια τακτοποιημένη ζωή.

Στις μέρες μας σε όλο αυτό το αντιδημιουργικό πλαίσιο έχει προστεθεί η απόλυτη τυποποίηση, η εντυπωσιακή παραγωγή, οι μοντέρνες στρατηγικές marketing, το gossip, αλλά κι ένας πολύ καλά οργανωμένος μηχανισμός προώθησης του τίποτα που κάνει το mainstream (συνήθως) ανυπόφορο...

  Jay Z - The Blueprint 3 * *

Είναι σαφές πως έχει χάσει τον προσανατολισμό του – και η τεράστια επιτυχία του είναι εμπόδιο για να τον ξαναβρεί. Οι στίχοι είναι ανυπόφοροι, ο ήχος επιτηδευμένος και στιλιζαρισμένος, έχει ψύχωση με τον Σινάτρα (!), η «εθνική του R&B» που έχει καλέσει (Kanye West, Timbaland, Alicia Keys, Rihanna) δεν αλλάζει την εικόνα. Η ολοκλήρωση της σειράς “Blueprint” φανερώνει τη φθίνουσα πορεία του και μας δίνει μια σαφή εικόνα για το πώς έχει καταντήσει το hip-hop.

  Muse - The Resistance * *

Έφτασαν επιτέλους εκεί που επιθυμούσαν (δηλαδή ο Matthew Bellamy), στο οπερετικό, συμφωνικό progressive rock με στοιχεία από Queen, Radiohead, U2 και 80s electropop, samples από Chopin και την όπερα «Σαμψών και Δαλιδά». Μια απόπειρα αναβίωσης της πιο προβλέψιμης εκδοχής του progressive.

  Jet - Shaka Rock * *

Σαν κάτι αμερικάνικες «κωμωδίες» που βασίζονται σε «παρωδίες» σκηνών από γνωστές ταινίες, μόνο που οι Jet δεν κάνουν πλάκα. Κατακλέβουν κάθε κλισέ του κλασικού εμπορικού rock, νομίζεις πως είναι μια μπάντα για να παίζει σε γάμους τσοπεράδων, κάτι σαν βιοτεχνία φασόν στο Μενίδι.

  Mew - No More Stories... * *

Και μόνο ο τεράστιος τίτλος του άλμπουμ (σιγά μην τον γράψω ολόκληρο) φανερώνει από πού αντλούν την έμπνευσή τους. Οι Mew προσπαθούν να συνδυάσουν το progressive (άντε πάλι) με την pop, κι έτσι οι Abba και οι Bee Gees συναντιούνται με τους Yes και τους Genesis. Προς τι;

  Guitar Save the Queen

Ο Eric Clapton και ο Jeff Beck είδαν ένα όραμα που τους έλεγε πως ήρθε η ώρα να συναντηθούν, όπως είχε γίνει πριν από 45 χρόνια, όταν ο ένας έβγαινε κι ο άλλος έμπαινε στους Yardbirds (μεγάλη η χάρη τους) – και τα πλήθη είναι έτοιμα να συρρεύσουν για το νέο μεγάλο θαύμα. Όπως είχε πει κάποτε και ο John Lennon, διάφοροι rock stars όχι μόνο είναι πιο διάσημοι από τον Ιησού αλλά νεκραναστένονται με την ίδια ευκολία. Άρα... ο Elvis ζει.

Με το κιλό...

Μπορεί το mainstream να περνάει κρίση, αλλά και το «εναλλακτικό» κυκλοφορεί πια με το κιλό. Οι εταιρείες ρίχνουν στην αγορά μεγάλες ποσότητες κι ό,τι κάτσει. Δεκάδες δίσκοι του «συμπαθούς τίποτα» γεμίζουν τα ράφια των δισκοπωλείων περιμένοντας τη θεά τύχη. Βασίζονται στο ότι για οτιδήποτε εκτίθεται δημοσίως, υπάρχουν κάποιοι που μπορεί να τους αρέσει.

  The Big Pink - A Brief History of Love * * *

Ένα απολύτως εγκεφαλικό, σύνθετο, σκοτεινό, εγωκεντρικό πάτσγουορκ της αγγλικής pop/rock ιστορίας, που έχει απ’ όλα και άρα τίποτα. Το θέμα, παιδιά, δεν είναι αν έχετε ακούσει πολλούς δίσκους, αλλά πώς τους επεξεργάζεστε για να βγει κάτι δικό σας.

  Tiny Vipers - Life on Earth * *

Βράδυ στην παραλία, μουντός ουρανός, μια παρέα έχει ανάψει φωτιά. Ένα κορίτσι παίρνει την κιθάρα και τραγουδάει. Μερικοί την ακούνε· άλλοι βαρέθηκαν, πήγαν για ύπνο. Τους δικαιολογώ...

  Pete Yorn & Scarlett Johansson - Break Up *

Η Σκάρλετ κάνει την πλάκα της κι εμείς τσιμπάμε...

makismilatos@gmail.com