Οι Mr. Bungle και ο Μάικ Πάτον επιστρέφουν με νέο άλμπουμ

Οι Mr. Bungle επέστρεψαν συναυλιακά μετά από 19 ολόκληρα χρόνια και δισκογραφικά στις 30 Οκτωβρίου – ανήμερα Halloween - με το reissue του πρώτου τους demo «The Raging Wrath of the Easter Bunny». Μία από τις αμερικάνικες ροκ μπάντες που ποτέ δεν μπήκαν κάτω ταμπέλες και πάντοτε πειραματίζονταν, αυτό το reissue από το μακρινό 1986 κινείται σε thrash ήχο. Με τα αυθεντικά μέλη σε απαρτία, Μάικ Πάτον, Τρέι Σπρούανς, Τρέβορ Ντιουν, καθώς και τους Σκοτ Ίαν (Anthrax) και Ντέιβ Λομπάρντο (Slayer), βλέπουμε το πρώτο βίντεο μέσα από το single με τίτλο «Eracist».

Την ημέρα κυκλοφορίας του άλμπουμ «The Raging Wrath of the Easter Bunny» στις 30 Οκτωβρίου, οι Mr. Bungle θα παίξουν ζωντανά σε μία -λόγω πανδημίας- virtual συναυλία με τίτλο «The Night They Came Home». Ήδη τα εισιτήρια της συναυλίας έχουν τεράστια ζήτηση, τιμώνται προς 15 δολάρια για να την δεις από το διαδίκτυο και το σπίτι σου, αλλά για την ώρα δεν είναι διαθέσιμα σε  χώρες εκτός των ΗΠΑ (ελπίζουμε να αλλάξει αυτό). Πριν τις 30 Οκτωβρίου, το Halloween και το νέο-παλιό άλμπουμ των Mr. Bungle, ας θυμηθούμε την πρώτη συναυλία του Μάικ Πάτον επί ελληνικού εδάφους.

Για σχεδόν δύο μέρες και πριν από… 16 χρόνια, 9 Σεπτεμβρίου 2004, είχα την ευκαιρία να είμαι δίπλα στον Μάικ Πάτον, σαν εργαζόμενος σε εταιρία διοργάνωσης συναυλιών, στο θρυλικό hip hop live στο υπόγειο του AN CLUB, μαζί με τον ράπερ Razhel των Roots. Ναι, καλά διαβάσατε, hip hop. Ήταν η εποχή που ο τραγουδιστής των Faith No More, Mr. Bungle και Fantomas, έπαιζε σε πολλά μουσικά projects, από hip hop μέχρι noise και «βαρύ» πειραματισμό. Παίρνω το credit πως εγώ είχα κλείσει το συγκεκριμένο gig αλλά μέχρι εκεί, ο λογαριασμός πήγε σε άλλους (ευτυχώς αυτό το live «βγήκε»). Σήμερα δεν θα συμβούλευα κανέναν – ακόμα και αν με ρωτάγατε πριν την πανδημία - να ασχοληθεί με τη διοργάνωση συναυλιών, αλλά πολλοί ίσως διαφωνήσουν.

Θυμάμαι αρκετά το συγκεκριμένο live, όλα είχαν κυλήσει ομαλά και γρήγορα.  Ίσως τόσο γρήγορα που δεν καταλάβαμε πότε το κλείσαμε και πότε τελείωσε. Κλείστηκε 15-20 μέρες πριν πραγματοποιηθεί, πάνω στην περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, εποχή – δεν την λες και τόσο μακρινή – που δεν συνηθίζονταν συναυλίες σε κλειστό χώρο ακόμα και στις αρχές Σεπτεμβρίου. Έπρεπε να μπει ο Οκτώβρης για μπεις μέσα. Το μόνο ελεύθερο live club εκείνη την περίοδο ήταν το ιστορικό AN CLUB των Εξαρχείων, κανένα άλλο μεγαλύτερο club δεν μας έδινε το χώρο, με κάποιες αστείες δικαιολογίες, ίσως βέβαια φοβήθηκαν πώς τα πάντα κλείστηκαν τόσο γρήγορα που δεν θα μάθαινε ο κόσμος ότι ερχόταν ο μεγάλος Μάικ Πάτον. Σε αυτό το κομμάτι δεν είχαν άδικο. Περιττό να πούμε πως δεν βρίσκαμε ανοιχτό τυπογραφείο στην Αθήνα μέσα στον Αύγουστο για να τυπωθούν αφίσες, όλοι σε διακοπές να γλιτώσουν και τους Ολυμπιακούς. Ίσως κάποιοι να μην πίστευαν ότι το όνομα-φετίχ των Ελλήνων fans θα ερχόταν για πρώτη φορά στη χώρα μας.

Το AN CLUB ήταν μία λύση ανάγκης, αν και αγαπημένος συναυλιακός χώρος. On stage θα ήταν μόνο ο Μάικ Πάτον και ο Rahzel, όχι κάποια full μπάντα. Μόνο που στο AN CLUB γίνονταν κάποιες εργασίες εκείνες τις ημέρες. Θυμάμαι πως στο πρόχειρο backstage – πίσω από τη σκηνή, όχι το «κανονικό» που περνάς ανάμεσα από τον κόσμο - ακόμα δεν είχαν στεγνώσει τα τσιμέντα στο πάτωμα. Με το που βγήκε στη σκηνή όμως με τον Rahzel τα πάντα ξεχάστηκαν, νομίζω και ο ίδιος έμεινε ενθουσιασμένος στο τέλος, αν και του άξιζε ένας πολύ μεγαλύτερος χώρος. Χωρίς αφίσες, χωρίς τίποτα, μόνο με Myspace (αν θυμάμαι καλά), η ζήτηση ήταν για 4 ΑΝ CLUB, με εκατοντάδες άτομα να μένουν εκτός. Μετά από μέρες, κάποιοι ιδιοκτήτες μεγαλύτερων κλαμπ μας ρώτησαν γιατί δεν το πήγαμε σε αυτούς, οι ίδιοι που μας είχαν ρίξει Χ. Λογικά όποια κέρδη από τη συγκεκριμένη συναυλία, χάθηκαν στις επόμενες, «νόμος» για τον μικρό διοργανωτή συναυλιών, ιδιαίτερα αν ασχολείσαι με μετακλήσεις ξένων συγκροτημάτων.